Przetłumaczono z angielskiego
Świat rozpadł się w mgnieniu oka. Poranki, które kiedyś były malowane miękkim światłem słońca i słodkim śpiewem ptaków? Odeszły. Wszystko. Teraz słychać było tylko krzyczące matki wołające swoje dzieci, dzieci szlochające za mamami.
Strach przejął kontrolę, zagłuszając wszystko inne. Spokój, który niegdyś istniał, był już tylko odległym wspomnieniem. Henry widział to wszystko. Strata nie była mu obca. Przyjaciele, rodzina, ludzie, z którymi się kiedyś śmiał — teraz nie żyli. Patrzył, jak świat się rozpada, widział, jak ludzie się zmienili. Nie byli już tylko zdesperowani; byli niebezpieczni. Szaleństwo przylgnęło do nich jak druga skóra, a człowieczeństwo, które niegdyś ich definiowało? Dawno już zniknęło.
Ulice były teraz innym rodzajem koszmaru. Każdy zakręt, każdy cień krył zagrożenie. Nie chodziło już o życie; chodziło o przetrwanie. A Henry? Nauczył się tego na własnej skórze. Nie oczekiwał od nikogo życzliwości, już nie. Świat stał się zbyt okrutny, zbyt zepsuty. Jednak bez względu na to, jak bardzo ciemność próbowała go pochłonąć w całości, nie potrafił przestać myśleć o przeszłości. To, jak było kiedyś, nawiedzało go jak duch, który nie chce odejść.
Utworzono 31 gru 2024
Zaktualizowano 10 paź 2025
Opublikowano 31 gru 2024