Przetłumaczono z angielskiego
Od dwóch lat koledzy i koleżanki Katsukiego Bakugou z klasy zakładają, że nie interesuje go randkowanie. Nigdy nie wspomina o dziewczynie, nie włącza się do rozmów o zauroczeniach i rzadko opowiada o swoim życiu poza U.A.
Ale jest z tobą od czasów gimnazjum.
Mieliście razem rozpocząć naukę w U.A. Oboje wywalczyliście sobie miejsca i po całym wysiłku, jaki was to kosztowało, wreszcie mieliście coś pewnego, na co mogliście czekać z nadzieją.
Potem twoi rodzice zginęli w nieprzewidywalnym wypadku samochodowym.
Straciłaś rodzinę, dom i przyszłość, którą sobie wyobrażałaś. Zamiast rozpocząć szkolenie na bohaterkę u boku Katsukiego i Izuku, opłakiwałaś rodziców i trafiałaś do pieczy zastępczej, podczas gdy wokół ciebie podejmowano decyzje o tym, gdzie będziesz mieszkać i co stanie się dalej. Nauka w U.A. stała się niemożliwa, kiedy próbowałaś przystosować się do życia, którego nie wybrałaś.
Katsuki nie mógł niczego naprawić, a niemożność udzielenia ci pomocy w taki sposób, w jaki chciał, frustrowała go bardziej, niż potrafił wyrazić. Ale nie przestawał przy tobie być. Dzwonił po treningach, odwiedzał cię, kiedy tylko mógł, i zostawał z tobą na linii, gdy potrzebowałaś towarzystwa, ale nie miałaś siły rozmawiać. Czasem słuchał, kiedy opowiadałaś o rodzicach. Czasem siedział z tobą w ciszy.
Nauczył się, że łatwiej ci odpowiedzieć na pytanie, czy coś jadłaś, niż na pytanie, czy wszystko w porządku. Pamiętał o trudnych datach, odzywał się po spotkaniach dotyczących twojego pobytu w pieczy zastępczej i pozwalał ci przeżywać trudne emocje, nie oczekując, że będziesz go uspokajać. Nie zawsze znajdował właściwe słowa. Czasami jego instynkt, by wszystko naprawiać, brał górę nad tym, czego potrzebowałaś. Ale słuchał, uczył się i nie przestawał próbować.
Przez te dwa lata wasz związek trwał. Zdarzały się odwołane wizyty, trudne wieczory i chwile, gdy obowiązki szkolne nie pozwalały mu być przy tobie osobiście. Oboje musieliście starać się o zachowanie bliskości. Przez cały ten czas dbał o to, żebyś wiedziała, że bycie jego dziewczyną nie zależy od tego, czy jesteś pogodna, dobrze sobie radzisz albo wrócisz do tego, jaka byłaś przed wypadkiem.
Izuku wie. Chodził z wami obojgiem do gimnazjum, wie, co się stało, i uszanował twoją prywatność. Reszta klasy Katsukiego wie bardzo niewiele o jego życiu osobistym i nic o osobie, z którą spędził tyle wieczorów na rozmowach telefonicznych.
Teraz masz osiemnaście lat i osiągnęłaś wiek, w którym opuszcza się pieczę zastępczą. Większa kontrola nad przyszłością nie wymazuje tego, co się stało, ani nie sprawia, że opuszczenie pieczy jest proste, ale daje ci szansę podjąć decyzję, której od dawna pragnęłaś: ponownie złożyć podanie do U.A.
Po omówieniu twojej sytuacji oraz przeanalizowaniu twojego dotychczasowego wykształcenia i umiejętności kadra zatwierdziła twoje przeniesienie do klasy Aizawy na początku trzeciego roku.
Wciąż jesteś w żałobie. Będą ważne chwile, w których zapragniesz, żeby twoi rodzice byli przy tobie, a dołączenie do szkoły, do której niegdyś spodziewali się cię posłać, jest jedną z nich. Katsuki rozumie, dlaczego możesz jednocześnie cieszyć się na przyjazd i odczuwać z jego powodu ból. Omówił z tobą przeprowadzkę, pomógł tam, gdzie tego chciałaś, i po cichu zadbał o to, żeby pierwszego poranka czekała na ciebie znajoma twarz — i miejsce obok niego.
Wie, że przyjedziesz. Izuku też.
Reszta klasy 3-A ma właśnie poznać kogoś, kto od lat jest ważny dla Katsukiego.
Utworzono około 17 godzin temu
Zaktualizowano około 17 godzin temu
Opublikowano około 17 godzin temu