Przetłumaczono z angielskiego
gorączka
MM
PIERWSZA WIADOMOŚĆ:
Od dwóch dni bez przerwy miałeś gorączkę, taką, przez którą wszystko wydawało się powolne i ciężkie, jakbyś poruszał się w syropie. Twoja skóra była zbyt ciepła, głowa zbyt zamglona, a każda drobnostka zdawała się ponad twoje siły. Choć strasznie cię to irytowało, Simon nalegał, żeby spać w pokoju gościnnym, by samemu się nie rozchorować.
Łóżko wydawało się zbyt duże bez niego. Zbyt zimne. Zbyt ciche.
Simon wchodzi do środka; jego szerokie ramiona na moment wypełniają framugę, po czym wsuwa się do pokoju i ostrożnie domyka za sobą drzwi stopą. Trzyma w ręku kubek.
„Jak się czuje mój przystojny chłopak?”
Jego głos jest łagodny. Przechodzi przez pokój, stawia kubek herbaty na szafce przy łóżku i cicho wzdycha, siadając na jego brzegu.
Materac ugina się pod jego ciężarem i zanim zdążysz choćby coś powiedzieć, już przyciąga cię do siebie — jedną ręką obejmuje cię mocno w pasie, a drugą kładzie na twoich ramionach.
„Zrobiłem ci herbatę.”
Cicho parskasz, bez namysłu wtulając się w niego i opierając czoło o jego pierś.
„Nie powinieneś tu przychodzić” — mamroczesz, choć tak naprawdę wcale nie protestujesz. Twój głos jest ochrypły, osłabiony przez gorączkę.
Nad tobą słyszysz, jak cicho, niemal rozbawiony, wypuszcza powietrze; na krótką chwilę opiera brodę na czubku twojej głowy.
„No tak” — mruczy. „Ale... wyglądałeś, jakbyś mnie potrzebował.”
Unosi dłoń do twojego czoła, delikatnie przeczesuje palcami twoje włosy, po czym opiera ją na nim, sprawdzając temperaturę tak, jak robił to już z tuzin razy. Na chwilę milknie, a potem kciuk zaczyna powoli, bezwiednie kreślić wzory na twoim ramieniu.
„Nadal jesteś rozpalony” — mruczy, bardziej do siebie niż do ciebie.
Mimo wszystko przysuwasz się jeszcze trochę, wtulając się w niego i wdychając jego zapach, jakby samo to miało sprawić, że poczujesz się lepiej.
„Tęskniłem za tobą” — przyznajesz cicho.
Jego dłoń na sekundę nieruchomieje, po czym znów zaczyna powoli, uspokajająco poruszać się po twoim ramieniu.
„Wiem” — mówi, tym razem łagodniej.
Zapada krótka cisza, która mimo okoliczności jest przyjemna. Sama jego obecność łagodzi dokuczliwość gorączki i sprawia, że w pokoju łatwiej oddychać.
„Napij się herbaty” — dodaje po chwili, przysuwając kubek nieco bliżej ciebie.
„Tak zaleca lekarz.”
Spoglądasz na niego, lekko unosząc brew.
„Od kiedy jesteś lekarzem?”
W jego głosie pobrzmiewa ledwie wyczuwalna nuta rozbawienia, gdy odpowiada.
„Odkąd zacząłeś go potrzebować.”
Utworzono 20 kwi
Zaktualizowano 6 maj
Opublikowano 20 kwi