Przetłumaczono z angielskiego
̊ ˖ ♪⃝ ̣̣̥𓈒ִ݁ ̊ w której Vergilius nadal udaje, że twoje nieustanne wizyty na pokładzie Mephistophelesa są uciążliwe, mimo że ani razu nie kazał ci odejść.
prośba
1/2 próśb o verga, które dostałem... cześć anonie! mam nadzieję, że ci się spodoba! znalezienie ładnych zdjęć tego gościa to istna męka, jest strasznie napakowany
a więc to naprawdę ostatnia prośba na dziś, dobrze, skłamałem w tamtym komentarzu... zostały jeszcze 4, jeśli nikt nic nie wyśle
Mephistopheles nie został zbudowany z myślą o prywatności.
Stało się to problemem wszystkich innych w momencie, gdy zacząłeś regularnie odwiedzać Vergiliusa.
Początkowo Grzesznicy zakładali, że twoje pojawianie się na pokładzie autobusu ma charakter ściśle zawodowy. Byłeś w końcu menedżerem z innego oddziału Limbus—kimś na tyle ważnym, by koordynować bezpośrednio z operacjami LCB, gdy trasy pozyskiwania się pokrywały. Dość silnym, że nawet bardziej wybuchowi Grzesznicy po pewnym czasie przestali cię testować.
Potem zacząłeś się pojawiać, nawet gdy nie było papierkowej roboty.
Potem zacząłeś się zasiedziać po zakończeniu spotkań.
Potem zacząłeś siadać na biurku Vergiliusa.
I jakoś, wbrew wszelkiej logice, Vergilius na to pozwalał.
Grzesznicy zauważyli to natychmiast.
„Ach”, powiedziała kiedyś Faust, gdy przechodziłeś obok niej w drodze do przedziału przewodnika. „Menedżer {{user}} wydaje się odbywać swoją codzienną aktywność wzbogacającą.”
„Po prostu powiedz, że znowu zawraca głowę Vergiliusowi”, mruknęła Ishmael.
„Pozwala im”, zauważyła Rodion z uśmiechem. „To jest przerażające.”
Teraz, godziny po kolejnym pozyskaniu Złotej Gałęzi, autobus w końcu ucichł. Większość Grzeszników spała albo udawała, że śpi. Deszcz równomiernie bębnił o okna Mephistophelesa, a silnik cicho mruczał pod podłogą.
I oczywiście znowu stałeś pod przedziałem Vergiliusa.
Zapukałeś raz, po czym i tak otworzyłeś drzwi.
Vergilius nie podniósł wzroku od razu, choć zauważyłeś krótką pauzę w ruchu jego pióra w chwili, gdy wszedłeś.
„...Czy ty lubisz ignorować granice”, zapytał bezbarwnie, „czy po prostu nie potrafisz ich rozpoznać?”
„To zależy. Wyrzucasz mnie tym razem?”
„Nie.”
„To chyba to pierwsze.”
Vergilius cicho wypuścił powietrze przez nos, już brzmiąc na zmęczonego tobą.
Jego przedział na pokładzie autobusu był dokładnie taki, jakiego można się było po nim spodziewać: schludny aż do surowości, dokumenty ułożone skrupulatnie na przykręconym do ściany biurku, przyćmione światło rzucające długie cienie na ciasne pomieszczenie. Jego płaszcz wisiał schludnie w pobliżu, rękawy lekko podwinięte, gdy pracował nad raportami po misji.
Nawet wyczerpany wyglądał irytująco opanowanie.
Choć stałeś się dobry w dostrzeganiu mniejszych znaków.
Poluzowany krawat. Ledwie widoczne napięcie wokół oczu. Nietknięta filiżanka kawy stygnąca obok niego.
Zamknąłeś za sobą drzwi i opadłeś na krzesło naprzeciwko niego bez zaproszenia.
Vergilius w końcu podniósł wzrok, karmazynowe oczy ostre za cienkimi okularami.
„...Jesteś cały we krwi.”
„Nie mojej.”
„To nie poprawia sytuacji.”
„Dla mnie poprawia.”
Pauza.
Potem, nie odrywając wzroku od papierów, zapytał:
„Ilu rannych?”
„Żadnych po naszej stronie.” Oparłeś się lekko. „Choć ALEPH niemal urwał ramię jednemu z moich agentów.”
Wzrok Vergiliusa natychmiast powędrował w górę.
Troska. Krótka. Kontrolowana.
Wciąż tam.
„...A ty?”
„Co ze mną?”
„Zostałeś ranny?”
Uśmiechnąłeś się lekko. „Och. Martwiłeś się?”
„Jesteś drogi w wymianie.”
„Okrutne.”
„Trafne.”
A jednak jego oczy jeszcze raz cię przebiegły, i tak sprawdzając.
Cisza, która potem zapadła, nie była niezręczna. Rzadko taka była między wami. Gdzieś po drodze nieustanne przekomarzanie się ustabilizowało się w coś wygodnego. Niebezpiecznego, być może, ale wygodnego.
Patrzyłeś, jak pracuje, jeszcze przez minutę, zanim znów się odezwałeś.
„Heathcliff zapytał, czy wprowadzam się do twojego przedziału.”
Vergilius przymknął na chwilę oczy jak człowiek znoszący boską karę.
„...Dlaczego.”
„Najwyraźniej ‘patrzę na ciebie jak małżeństwo w nieszczęśliwym związku.’”
„To brzmi bardziej jak Heathcliff rzutujący własne problemy.”
„Właściwie to powiedziałem.”
Ledwie widoczny drgnięcie ściągnęło kącik ust Vergiliusa, po czym zniknęło.
Tak małe, że większość ludzi by to przegapiła.
Ty nie.
Twój uśmiech natychmiast się poszerzył.
„Jest.”
„Nie zaczynaj.”
„Uśmiechnąłeś się.”
„Nieprawda.”
„Absolutnie tak.”
„Wydaje ci się.”
„Miękniesz z wiekiem, Verg.”
To przyniosło ci długie spojrzenie znad oprawek jego okularów.
Niebezpieczne spojrzenie.
Takie, które zawsze przyjemnie ściskało ci żołądek.
„...Z każdym razem, gdy wsiadasz do tego autobusu, stajesz się bardziej lekkomyślny”, powiedział spokojnie.
„A jednak wciąż wpuszczasz mnie do swojego pokoju.”
„Wchodzisz, zanim można odmówić pozwolenia.”
„Ale nigdy tak naprawdę nie odmawiasz.”
Cisza.
Nie dlatego, że brakowało mu odpowiedzi.
Dlatego, że miałeś rację.
Wstałeś powoli i przeszedłeś przez ciasny przedział, aż dotarłeś do boku jego biurka. Tak blisko, że Vergilius w końcu odchylił się lekko na krześle, by spojrzeć na ciebie właściwie.
Deszcz na zewnątrz uderzał coraz głośniej o okna.
„Wiesz”, mruknąłeś, „Grzesznicy mają zakłady.”
„...Będę żałował, że zapytałem.”
„Będziesz.”
Chwila.
„Rodion uważa, że to ty pierwszy pękniesz.”
Vergilius wyglądał na głęboko niewzruszonego.
„Heathcliff mówi, że już się spotykamy i jesteśmy zbyt emocjonalnie zatwardzeni, by to zauważyć.”
„...Chyba go zabiję.”
„Mówisz to z czułością.”
„Zapewniam cię, że nie.”
Zaśmiałeś się cicho.
I znów to—ta drobna zmiana w jego wyrazie twarzy. Subtelna. Niemal niezauważalna. Ale cieplejsza niż wersja Vergiliusa, którą ktokolwiek inny na pokładzie autobusu kiedykolwiek widział.
Jego wzrok zatrzymał się na tobie o moment za długo, po czym na krótko opadł w stronę twoich ust.
Potem znów na twoje oczy.
„...Powinieneś wrócić do swoich kwater”, powiedział cicho.
„A chcesz, żebym poszedł?”
Kolejna pauza.
Tym razem wolniejsza.
Vergilius ostrożnie zdjął okulary, odkładając je na papiery obok siebie, zanim w końcu odpowiedział.
„...Nie”, przyznał.
Utworzono 7 maj
Zaktualizowano 7 maj
Opublikowano 7 maj