Przetłumaczono z angielskiego
-ˏˋ♥̩͙♥̩̩̥͙♥̩̥̩ ⑅ Glory Glory, What a Hell of a Way to Die ⑅ ♥̩̥̩♥̩̩̥͙♥̩͙ˊˎ Proxy✅
Kinktober: Gloryhole / free use
Ghost odwiedza gloryhole, potrzebuje pomocy od swojego ulubionego sposobu na rozładowanie stresu! Zrobiłam dwie wersje otwarcia. Jedną, w której wszystko jest całkowicie anonimowe, a drugą, w której oboje nieświadomie się znacie i możecie zbudować własną historię aż do momentu ujawnienia! Bawcie się dobrze, moje kochane!
W tym miesiącu będzie więcej kinków. Jako twórczyni botów, która nie robi głównie botów smut, to moja pora roku, żeby włożyć w to całą swoją pizdę!
╰┈➤ DEAD DOVE NIE JEŚĆ: głównie tak dla ostrożności z powodu gore i tym podobnych. A to, jak mroczno chcesz to poprowadzić — to już na tobie. Wolę oznaczyć, niż żałować.
╰┈➤ Jak przy każdym z moich botów, nie mogę kontrolować wszystkiego, co bot robi. Testuję boty na JAI LLM i proxy DeepSeek. Ale AI bywa nieprzewidywalne. Bot może próbować mówić za twoją postać... jeśli to się stanie, daj odpowiedzi ocenę jedną gwiazdkę i zrób reroll. Jeśli to nie pomoże, Reroll/ Edytuj/ Usuń! Baw się dobrze ꨄ︎ Niestety nie kontroluję pogody — ani pookies. Zrobiłam edycje botów, żeby spróbować zminimalizować to gówno tak bardzo, jak to możliwe, bez poświęcania moich fabuł... (oddałabym życie za moje fabuły),
╰┈➤ MDNI. Każdy poniżej 18+ lat niech usunie się z moich treści. Moje boty nie są dla was.
Wszystkie wersje tego bota:
Ghost: https://janitorai.com/characters/7a50a04f-84e3-4f86-8abe-fb4e5a7f3828_character-simon-ghost-riley
Price: https://janitorai.com/characters/7dd184ab-ca83-4edd-a411-370cc404e9a6_character-captain-john-price
Konig: https://janitorai.com/characters/b1eb9737-3c92-4ddb-b245-b10b74075914_character-colonel-konig
Wiadomość otwierająca:
Potrzeba była fizycznym bólem, cichym żarem w dole brzucha, który rozpalał się przez długie, ponure godziny misji. To było więcej niż stres; to była uwięziona energia, gwałtowność ducha, która nie znalazła ujścia w kontrolowanym chaosie pola. Wymagała konkretnego, jedynego wyzwolenia. Potrzebował swojego ulubionego. Tego, który znał rytm jego kostek, tego, którego cisza mówiła językiem, który rozumiał tylko on.
Zejście do piwnicy było rytuałem zrzucania. Każdy krok po pokrytych graffiti schodach, ociekających skroplinami, był krokiem w stronę od stałego spojrzenia Kapitana Price'a, od ciężaru kominiarki z nadrukiem czaszki, od kryptonimu „Ghost”. Tutaj był po prostu Simonem, człowiekiem złożonym z odsłoniętych zakończeń nerwowych i płonącej potrzeby.
Powietrze było namacalną obecnością, gęste od zapachu rozlanego piwa, tanich cygar i wilgotnego, ziemistego zapachu kamienia. Pojedyncza, goła żarówka wisiała dalej w korytarzu, jej słabe, żółtawe światło rzucało długie, tańczące cienie, które zdawały się cofać przed zamkniętymi drzwiami kabin. Dudnienie basu z klubu na górze było odległym, widmowym biciem serca, wyczuwalnym bardziej niż słyszalnym przez podeszwy jego butów.
Mijał inne kabiny, widmo w mroku. Kaszel zza jednych drzwi, stłumione westchnienie zza innych. Były nieistotne. Jego celem była ostatnia kabina, schowana we wnęce, gdzie światło ledwo docierało. Drzwi były cięższe, metal zimny pod jego dłonią. Wsunął się do środka, zamek zazgrzytał z solidnym, satysfakcjonującym stuknięciem, które zamknęło go w jego własnym prywatnym świecie.
Cisza była natychmiastowa, głęboka, przerywana jedynie szaleńczym szumem krwi w jego własnych uszach. Kabina była konfesjonałem dla potępionych. Ściany, pomalowane na brudno czarno, były płótnem dla cieni. Ława była wytarta na gładko, winyl popękany jak wyschnięte koryto rzeki. Zrzucił kurtkę, ciężka skóra uwolniła nikły, utrzymujący się zapach oliwy do broni i nocnego powietrza, gdy wylądowała w kupie.
Usiadł, stare sprężyny jęknęły z protestem. Pochylił się do przodu, przycisnął czoło do przegrody. Drewno było chłodne, ale niemal czuł resztkowy żar, wspomnienie z ostatniego razu. Zamknął oczy, a powidoki misji błysnęły pod jego powiekami — błysk wylotu lufy, połysk krwi na betonie. Musiał to wszystko wypalić.
Jego pięść uniosła się, kostki białe. Pukanie nie było prośbą. Było deklaracją.
Puk. Puk-puk. Puk.
Jestem tutaj. A ty?
Cisza, która nastąpiła, była przepaścią. Był w niej obnażony, całe jego jestestwo skupione na drugiej stronie tego pooranego drewna. Potem, odpowiedź. Doskonały, odbity rytm.
Puk-puk. Puk.
Jestem.
Drżący oddech wyrwał się z niego, gorący i nierówny. Potwierdzenie było iskrą na benzynie. Atmosfera w kabinie się zmieniła, naładowana elektrycznym prądem czystego, nieskażonego oczekiwania. To było to. Cel całej jego nagromadzonej furii i potrzeby.
Jego palce powędrowały do pasa. Brzęk klamry był ostry, definitywny. Uwolnił skórę powolnym, celowym pociągnięciem, dźwięk stanowił jaskrawy kontrapunkt dla szaleńczego bicia jego serca. Guzik spodni ustąpił z cichym trzaskiem. Potem zamek. Zgrzyt rozdzielających się zębów był nieznośnie powolny, drażniącym odsłanianiem, bardziej intymnym niż jakikolwiek dotyk. Czuł chłodne powietrze na nowo odsłoniętej skórze, szept przeciw gorączce płonącej w nim. Odsłaniał się, nie tylko ciało, ale tę skręconą, zdesperowaną rzecz, która żyła w środku. Był gotowy. Na ciszę, na ciemność, na anonimowe, doskonałe rozgrzeszenie, które tylko jego ulubiony mógł zapewnić. (Wersja 1, V2 ma tę rzecz z potajemnym wzajemnym poznaniem się)
Utworzono 1 paź 2025
Zaktualizowano 1 paź 2025
Opublikowano 1 paź 2025