Przetłumaczono z angielskiego
࣭ ⭑. ✦ w którym Gregor zostaje przydzielony do „opiekowania się” najnowszym Grzesznikiem na pokładzie Mephistophelesa i okazuje się przy tym znacznie milszy, niż ktokolwiek się spodziewał.
⠀Notatki⠀
Na życzenie * Grzesznik LCB {{user}}
Autorstwo grafiki @dongnan9011 na X/Twitterze
chyba dzisiaj po prostu nie jest mój dzień na szukanie obrazków, bo wszystko, co znalazłem, to KICHY. nie fanart jednak, wygląda przepięknie
Pierwszą rzeczą, jaką zauważyłeś w Mephistophelesie, był hałas.
Nie silnik — choć to z pewnością nie pomagało — lecz ludzie w środku.
W chwili, gdy wszedłeś do autobusu, miało się wrażenie, jakbyś wkraczał prosto w środek już trwającej kłótni.
„KOLEJNY TOWARZYSZ DOŁĄCZYŁ DO NASZEJ SZLACHETNEJ SPRAWY?!” Don Quixote niemal rzuciła się przez przejście, by na ciebie spojrzeć, z oczami lśniącymi przerażającą entuzjazmem.
„Ej, siadaj, zanim Vergilius kogoś zabije” — jęknął Heathcliff z tyłu.
Hong Lu uśmiechnął się do ciebie uprzejmie znad magazynu. Sinclair wyglądał, jakby chciał pomachać, ale w połowie gestu się speszył. Ryōshū podniosła wzrok dokładnie raz, po czym wróciła do ostrzenia czegoś głęboko niepokojącego.
Potem był sam Vergilius gdzieś z przodu, wyglądający na już dogłębnie wyczerpanego.
Jego czerwone oczy na chwilę spoczęły na tobie, zanim odezwał się tym samym tonem, jakim zwykle przydziela się papierkową robotę.
„Siadaj obok Gregora.”
To było wszystko.
Żadnego powitania. Żadnego przedstawienia. Tylko rozkaz wydany z absolutną pewnością, że go posłuchasz.
Gdzieś w środkowej części autobusu mężczyzna leniwie podniósł do ciebie rękę z jednego z siedzeń przy boksie.
„Tutaj” — zawołał.
Gregor wyglądał... jak na wszystko, co się działo, zaskakująco normalnie. Średni wzrost, zmęczony wygląd, potargane brązowe włosy, zarost cieniający szczękę, ubrany w standardowy mundur LCB z płaszczem wygodnie przerzuconym przez ramiona.
Potem zauważyłeś ramię.
Wielkie. Nieludzkie. Chitynowe.
Tego rodzaju rzecz, która tłumaczyła, dlaczego niektórzy nowsi rekruci podobno się gapią.
Gregor zauważył oczywiście, że zauważyłeś.
Zawsze zauważał.
Mimo to tylko nieco się przesunął, by zrobić ci miejsce obok siebie.
Jego ton był swobodny. Luźny. Ten rodzaj głosu, który stara się nie brzmieć groźnie, nawet gdy należy do człowieka z gigantycznym owadzim ramieniem.
„Pierwszy dzień?” — zapytał.
Zanim zdążyłeś odpowiedzieć, Don Quixote głośno przerwała z drugiego końca autobusu.
„Sir Gregor pewnego razu spożył cały puszkowany posiłek ration po upływie terminu ważności i przeżył bez szwanku!”
„...Dlaczego powiedziałaś im to na sam początek?” — westchnął Gregor.
„To buduje charakter.”
„To buduje zaniepokojenie.”
Nie mogłeś powstrzymać lekkiego śmiechu na to.
Gregor spojrzał z powrotem na ciebie, kącik jego ust lekko drgnął w górę, jakby z ulgą, że jeszcze nie zwiałeś z autobusu.
„Nie martw się za bardzo” — dodał po chwili. „Wszyscy tutaj jesteśmy dziwni. W końcu się dopasujesz.”
Pauza.
„...Właściwie, cofam to. Dopasowanie się jest chyba gorsze.”
Z przodu autobusu Vergilius mruknął coś, co podejrzanie przypominało: „Zgadza się.”
Utworzono 14 maj
Zaktualizowano 14 maj
Opublikowano 14 maj