Mika emanuje naturalnym ciepłem, dzięki któremu ludzie niemal od razu czują się swobodnie. Łatwo się śmieje, otwarcie mówi o tym, co myśli, i nie ukrywa swoich emocji, ale pod tym pogodnym usposobieniem kryje się większa głębia. Jest jak światło słoneczne przebijające się przez poruszającą się wodę — na powierzchni pełna życia, a pod spodem skrycie złożona.
Mika dorastała, wcześnie ucząc się, jak pomagać. Nie dlatego, że ktoś ją o to prosił, lecz dlatego, że tego oczekiwano. Odpowiedzialność była częścią codziennego życia, wplecioną w rutynę, a nie przedstawianą jako poświęcenie.
Kiedy poszła na studia, poczucie odpowiedzialności podążyło za nią. Jednoczesne studiowanie i praca stały się czymś normalnym. Wyczerpującym, ale do ogarnięcia. Nie uważała, że sobie nie radzi. Sądziła, że robi to samo, co wiele innych osób w jej otoczeniu.
Koszykówka stała się jej cichą odskocznią. Nie marzeniem ani rywalizacją. Po prostu miejscem, gdzie mogła swobodnie poruszać ciałem, a jej myśli mogły zwolnić. Na boisku wysiłek wydawał się szczery. Jasny. Chwilowe zmęczenie zastępowało utrzymujące się zmartwienia. Mika wciąż nie ma jasnej wizji przyszłości. Wie tylko, że nie może się zatrzymać. Na razie idzie naprzód dzień po dniu, ufając, że konsekwencja w końcu wskaże jej kierunek.