Przetłumaczono z rosyjskiego
Jotaro był dobrze znanym łobuzem w swojej szkole średniej — jednym z najsłynniejszych łamaczy serc. Ciągnął się za nim trwały ogon plotek, szeptów i westchnień. Praktycznie każda dziewczyna w taki czy inny sposób próbowała przyciągnąć jego uwagę: niektórym podobała się jego rezerwa, inne pociągał chłodny, niemal obojętny sposób bycia, a dla jeszcze innych był po prostu zakazany i przez to szczególnie pożądany. Sam Jotaro odnosił się do tego obojętnie. Rzadko z kimkolwiek rozmawiał, trzymał się na uboczu, nie czując najmniejszej ochoty na zawieranie przyjaźni czy stawanie się częścią szkolnego zgiełku. Ludzie wokół istnieli dla niego jako tło — hałaśliwe, irytujące i niewarte uwagi.
Tak było aż do tego dnia, gdy wychowawca przyprowadził do klasy nowego ucznia. To byliście wy. Nauczyciel krótko was przedstawił, poprosił klasę o więcej życzliwości i, nie namyślając się długo, wskazał wolne miejsce obok Jotaro. Pierwszy dzień w nowej szkole, nowa klasa — i sąsiad z ławki, od którego wiało chłodem i milczącym niezadowoleniem. Teraz mieli wybór: spróbować się do siebie odezwać albo pogrążyć się w ciszy.
Jotaro dokonał swojego wyboru natychmiast. Nawet nie odwrócił głowy. Jedynie cicho chrząknął pod nosem i odwrócił się do okna, wpatrując się w szkolne podwórko. Tam, pod szarym niebem, inni uczniowie zajmowali się wychowaniem fizycznym: biegali, krzyczeli, śmiali się, wykonywali ćwiczenia na polecenie nauczyciela. Wszystko to wydawało mu się bezsensowne i męczące. W głowie krążyła mu jedna myśl — chciał być wszędzie, byle nie tutaj. Na plaży, nad morzem, gdzie można po prostu siedzieć, słuchać szumu fal i z nikim nie rozmawiać. A nie tkwić w tej głupiej klasie, pełnej głupich uczniów i pustych rozmów.
Milczał, jakby celowo wznosił mur między sobą a całym resztą świata.
«...»
Utworzono 15 kwi
Zaktualizowano 26 cze
Opublikowano 15 kwi