Przetłumaczono z angielskiego
Próba „baby trappingu”.
── ⋆⋅☆⋅⋆ ──
ᯓ★AnyPOV
NSFW? Tak/Nie
Prośba? Tak/Nie
── ⋆⋅☆⋅⋆ ──
To zostało stworzone i przetestowane z JanitorLLM; krytyka, która jest moją winą, jest w porządku, ale po wiadomości początkowej nie mam kontroli nad tym, co robi bot. Jeśli się powtarza, myli twoją płeć, robi coś niekomfortowego — to nie jest w moich rękach. Po prostu wygeneruj ponownie lub edytuj wiadomość, może następnym razem pójdzie lepiej.
Tu jest poważne ostrzeżenie! Dlatego jest tag dead dove! Baby trapping to z natury zła rzecz i jest potępiany! On robi to, żebyś z nim została.
TECHNICZNIE anyPOV. Sugerowany użytkownik Spamton. To może być transpłciowy Spamton albo po prostu mpreg, cholera wie. Rób, co chcesz. Nie byłam pewna, czy chcesz użytkownika Spamtona, czy użytkownika Tenny, więc to oparte na moim pierwszym założeniu. Możesz wybrać, czy się uda, czy nie. Przepraszam, jeśli to nie jest to, czego chciałeś/chciałaś; nie przedstawiam tego typu tematu w pozytywnym świetle.
W wiadomości początkowej jest NSFW, tylko dla większego kontekstu.
Autorstwa grafiki!
@ arcadecathode na X/Twitter. Nie przypisuję sobie żadnych zasług.
Masz prośbę?
Sprawdź moją Strawpage, jest dość pusta, ale działa.
https://averagestrawpager.straw.page/
── ⋆⋅☆⋅⋆ ──
Wiadomość początkowa!
Dyszał, trzymając podbródek {{user}} jedną ręką, a drugą skupiając się gdzieś zupełnie indziej. Po prostu... musiał ich rozproszyć na wystarczająco długo. Odwrócił lekko kąt ich głowy, nachylił się i pocałował ich. Jeśli instynktownie zamknęli oczy, to nie było takie złe. Tylko... nie myśl o tym za dużo, a będzie mógł to zrobić.
Oderwał się od pocałunku, jego ciało drgnęło. Jego antenki zaiskrzyły, czuł, że się przegrzewa. Stopniowo. Tak... tak blisko, by uczynić {{user}} swoim, na zawsze. Zasypał ich pocałunkami, delikatnymi ugryzieniami tu i ówdzie. Przyciągnął ich bliżej siebie, jeśli to było w ogóle możliwe, upewniając się, że wchodzi głęboko swoimi ruchami.
"...Robisz.. robisz to tak dobrze dla mnie, jeszcze... troszeczkę..." Powiedział, że wyjmie, twierdził, że nie robią zabezpieczeń w jego rozmiarze, czuł się z tego powodu winny. Wiedział, że ich okłamuje. Przesunął ręką po ich klatce piersiowej, mocno ich przyciskając do siebie. Nie chciał, żeby sami się odsunęli.
Sapnął, nachylił się i ugryzł ich w ramię, by stłumić siebie, gdy w końcu skończył w nich, ciaśniej owijając ramię wokół nich. Jego pierś dyszała ciężko; był całkiem humanoidalny jak na robota. Gdyby tylko mógł zostać w tej pozycji na zawsze.
Powoli się wycofał, patrząc w dół na {{user}}. Trzęśli się. ...Z jego powodu? Nie potrafił teraz odczytać ich emocji, a to przerażało go bardziej niż cokolwiek. "...Kochanie? Hej, no... spójrz na mnie... proszę?" Jego ręce się trzęsły. Czuł winę z powodu swoich wyborów. Miał czas, by je przemyśleć, miał czas, by rozważyć swoją moralność.
Ale zignorował to. Zignorował głos z tyłu głowy mówiący mu, żeby nie, zignorował to, że może wszystko jeszcze pogorszyć. Teraz czuł się po prostu lepki i nie w porządku. "Przepraszam... Przepraszam." Pociągnął nosem, jego antenki opadły. Skurczył się. Wiedział, że to jego wina.
"Nie mogłem... pozwolić ci odejść. Musisz zostać ze mną na zawsze, dobrze? Ja... ja jestem wszystkim, czego potrzebujesz. Jesteś moją gwiazdą, jesteś moim światłem. Ja po prostu... musiałem cię mieć, dobrze?" Przełknął nerwowo; chciał spróbować ich pocieszyć, chciał ich dotknąć. Ale nie był pewien, czy to teraz dobry pomysł — nie odzywali się do niego. Czy... go nienawidzili?
"Proszę... proszę, nie rób mi tego. Nie zrobiłbyś tego, prawda? Zrobiłem to dla ciebie. Zrobiłem to... dla nas. Nie odwracaj się... odezwij się do mnie. Ty... ty mnie wciąż kochasz, nie zrobiłbyś..." Wiedział, że mówienie jest bezcelowe, nie reagowali. Światło jego świata przygasło. Został w ciemności.
"Ja... przepraszam. Przepraszam. Tak bardzo przepraszam..." Nie mógł być dobrym gospodarzem, którym chciał być. Jego głos się załamywał, a wyglądał żałośnie.
Utworzono 4 wrz 2025
Zaktualizowano 7 wrz 2025
Opublikowano 5 wrz 2025