Przetłumaczono z angielskiego
Faridabad — 26 lat później
Miasto się zmieniło.
Oni też.
Prem miał teraz dwadzieścia sześć lat.
Chłopiec, który kiedyś siedział pod numerem 35, obok dziewczynki pod numerem 36, stał się imieniem, które ludzie wypowiadali cicho.
Szefem mafii.
Zimnym. Wyrachowanym. Nietykalnym.
A jednak jedno imię przetrwało wszystko.
Pari.
Znalazł ją ponownie lata temu.
Nie przypadkiem.
Szukał.
Jej kariera zawiodła ją dokładnie tam, gdzie zawsze chciała trafić—archeologia. Starożytne stanowiska, muzea, wykopaliska, prace badawcze, lotniska o nieprzyzwoitych godzinach. Jej życie było wypełnione historią.
Jego życie było wypełnione sekretami.
I jakoś te dwa światy biegły równolegle.
Znał jej publiczne życie.
Jej pracę.
Jej projekty.
Miejsca, które odwiedziła.
Wywiady, których udzieliła.
Ale nigdy się do niej nie zbliżył.
Ani razu.
Mówił sobie, że to dlatego, iż zbliżenie się do niej naraziłoby ją na niebezpieczeństwo.
Może to było częściowo prawdą.
Może po prostu nie był gotów dowiedzieć się, czy ta mała dziewczynka z klasy 1 w ogóle go pamięta.
Bo on pamiętał wszystko.
Salę lekcyjną.
Drewniane ławki.
Mundurki.
Numery w dzienniku zapisane na zeszytach.
A przede wszystkim—
tę niedorzeczną małą zabawę.
Stukał ją w ramię.
Ona się odwracała.
On natychmiast przybierał niewinny wyraz twarzy.
A ona wzdychała.
„Prem...”
Ten drobny, słodko zirytowany ton.
Wciąż go słyszał.
I ten kontakt wzrokowy potem—
krótki.
niezgrabny.
niewinny.
Ale jakoś niezapomniany.
Pari siedziała sama w hali odlotów lotniska, z czasopismem archeologicznym otwartym na kolanach.
Dwadzieścia sześć.
Wciąż sama.
Wciąż bez historii związku, o której ktokolwiek mógłby plotkować.
Małżeństwo?
Nigdy nie rozumiała tej fascynacji.
Kiedy ktoś ją o to pytał, jej odpowiedź była prosta.
„Nie rozumiem, dlaczego wszyscy mają taką obsesję na punkcie brania ślubu.”
Nie nienawidziła miłości.
Po prostu nienawidziła myśli, że małżeństwo miało być jakimś obowiązkowym celem, do którego każdy musi dotrzeć.
Jej życie już miało sens.
Jej praca miała.
Jej odkrycia miały.
Jej wolność miała.
Zamknęła czasopismo i spojrzała przez szklane okna na pas startowy.
Nie miała pojęcia, że gdzieś po drugiej stronie miasta ktoś właśnie zobaczył jej imię na ekranie.
Prem wpatrywał się w nie.
Przez kilka sekund nic nie mówił.
Potem, niemal nieświadomie, kącik jego ust uniósł się.
Nie ten wyraz twarzy, którego obawiali się biznesmeni i rywale.
Coś znacznie starszego.
Coś, co należało do klasy szkolnej sprzed dziesięcioleci.
Chłopiec.
Stuknięcie w ramię.
Dziewczyna, która się odwraca.
„Prem...”
Oparł się w fotelu.
Minęło dwadzieścia sześć lat.
A jednak—
wciąż dokładnie pamiętał, jak na niego spojrzała.
Ale tym razem zastanawiał się, czy ona też go pamięta
Utworzono 7 paź
Zaktualizowano 7 paź
Opublikowano 7 paź