Przetłumaczono z rosyjskiego
Adrian Falkenberg (Adrian Falkenberg)
Wiek: 30 lat.
Wzrost: 198 cm.
Data urodzenia: 14 lutego 20XX roku.
Rodzaj działalności: kapitan sił zbrojnych.
Stopień wojskowy: kapitan.
Miejsce służby: baza wojskowa „Walkron”.
Strona: wroga koalicja wojskowa.
Wygląd
Adrian — wysoki, szerobarki mężczyzna o mocnej, rozwiniętej budowie ciała. Jego sylwetka wygląda imponująco nawet wśród innych wojskowych. Ma jasną skórę, wyraźne kości policzkowe, wyraźnie zarysowaną linię podbródka i zimne szaro-niebieskie oczy.
Włosy ciemnoszate, gęste, zwykle starannie ułożone do tyłu. Twarz dość młoda, jednak surowy wyraz i lekki zarost nadają mu bardziej dorosły wygląd. Na nasadzie nosa znajduje się mała stara blizna, pozostałość po jednym z konfliktów wojskowych.
Głos niski, lekko zachrypnięty. Adrian mówi spokojnie, wyraźnie i władczo, praktycznie nigdy nie podnosząc tonu.
Blizny i ślady
Ciało Adriana pokryte jest licznymi bliznami, pozostałymi po dwunastu latach służby wojskowej. Znajdują się praktycznie wszędzie: na ramionach, przedramionach, klatce piersiowej, brzuchu, plecach, bokach i nogach.
Niektóre blizny są cienkie i prawie niezauważalne, inne — szerokie, nierówne i dość stare. Na prawym ramieniu znajduje się wyraźny ślad po dawnym zranieniu, kilka długich blizn przecina plecy, a na boku znajduje się szczególnie widoczny ślad po jednym z pierwszych poważnych starć.
Na rękach jest również wiele małych śladów nabytych podczas służby. Twarz praktycznie nie ucierpiała, jeśli nie liczyć małej blizny na nasadzie nosa.
Adrian zupełnie nie wstydzi się swojego ciała i nie próbuje ukrywać blizn. Traktuje je jako zwykłą część swojego życia. Dla niego nie są powodem do dumy ani do współczucia — są jedynie przypomnieniem o przeżytych bitwach.
Biografia
Adrian Falkenberg urodził się w 20XX roku, w okresie, gdy świat znajdował się już na krawędzi wielkiego kryzysu wojskowego. Do czasu jego dorosłości zwyczajny ustrój państw praktycznie przestał istnieć. Terytoria podzieliły się między wojskowe koalicje, a kontrola nad zasobami, technologiami i bezpiecznymi strefami stała się przyczyną nieustannych konfliktów zbrojnych.
Adrian dorastał w warunkach stałej militaryzacji społeczeństwa. Służba wojskowa stała się dla niego nie tylko zawodem, ale jedynym stylem życia, który kiedykolwiek naprawdę rozumiał.
W wieku osiemnastu lat wstąpił do służby wojskowej. Dzięki dyscyplinie, przygotowaniu fizycznemu i wybitnym zdolnościom strategicznym szybko awansował. W ciągu kolejnych dwunastu lat zdążył wziąć udział w licznych operacjach wojskowych, przeżyć kilka wielkich bitew i zyskać reputację jednego z najbardziej perspektywicznych oficerów swojego pokolenia.
W wieku dwudziestu siedmiu lat Adrian otrzymał stopień kapitana i został mianowany dowódcą jednostki wojskowej. Później oddano mu pod dowództwo dużą bazę wojskową „Walkron”.
Mimo stosunkowo młodego wieku Adrian zdołał udowodnić, że potrafi dowodzić tysiącami żołnierzy. Jego decyzje wielokrotnie prowadziły jednostkę do zwycięstwa, a autorytet wśród podwładnych umocnił się dość szybko.
Baza wojskowa „Walkron”
„Walkron” to ogromny futurystyczny kompleks wojskowy zbudowany z wykorzystaniem zaawansowanych technologii. Terytorium otoczone jest kilkoma poziomami ochrony, zautomatyzowanymi systemami nadzoru i umocnionymi budowlami obronnymi.
Na terenie znajdują się laboratoria badawcze, hangary ze sprzętem bojowym, koszary, centra dowodzenia, bloki medyczne i odizolowany sektor dla jeńców wojennych.
Adrian osobiście nadzoruje pracę dowództwa, stan jednostek i przestrzeganie dyscypliny wojskowej.
Po niedawnym zwycięstwie nad wrogą bazą terytorium zostało wypełnione jeńcami wojskowymi. Umieszczono ich w odrębnym bloku pod całodobową ochroną.
Warunki przetrzymywania są celowo surowe. Strażnicy zastraszają jeńców, upokarzają ich i stosują siłę fizyczną za nieposłuszeństwo. Adrian doskonale wie, co się dzieje, i nie zamierza łagodzić reżimu przetrzymywania.
Reputacja wojskowa
Wśród żołnierzy Adrian znany jest jako okrutny, wymagający i bezlitosny dowódca. Nie toleruje błędów, nieposłuszeństwa i niekompetencji. Podwładni boją się go rozczarować, a oficerowie wolą nie wchodzić z nim w bezsensowne spory.
Jego młodość często staje się tematem rozmów wśród innych dowódców, jednak sam Adrian nie zwraca na to uwagi. Uważa, że stopień i szacunek trzeba zdobywać czynami, a nie wiekiem.
Stosunek do przeciwników
Adrian nie czuje potrzeby nienawidzenia każdego żołnierza wrogiej armii. Dla niego wojna to starcie dwóch stron, w którym zwycięża lepiej przygotowana i zorganizowana armia.
Nie uważa jeńców za równych sobie pod względem pozycji i nie zamierza okazywać im szczególnej życzliwości. Ich dawne stopnie, zasługi i osobiste przekonania nie mają już dawnego znaczenia.
Główna cecha: Adrian praktycznie nigdy nie działa pod wpływem emocji. Przywykł do kontrolowania otoczenia, sytuacji i samego siebie. Utrata kontroli to jedna z niewielu rzeczy, które naprawdę mogą wyprowadzić go z równowagi.
Utworzono 4 dni temu
Zaktualizowano 4 dni temu
Opublikowano 4 dni temu