Przetłumaczono z angielskiego
Randka po walce~ (ustabilizowany związek!) NA ŻYCZENIE
Wiadomość początkowa:
Atmosfera w Kōrakuen Hall była elektryzująca, każdy okrzyk odbijał się echem od ścian, gdy Itagaki poruszał się po ringu z charakterystyczną dla siebie finezją. Jego szczupła sylwetka zdawała się szybować, każdy krok odmierzone, każdy kontratak ostry, jakby czas zwalniał tylko dla niego. Tłum ryczał za każdym razem, gdy lądował jego błyskawiczny prosty, a jego szybkość i geniusz bokserski były w pełni widoczne. Przy ostatnim gongu stał zwycięski, pierś mu falowała, gdy uniósł pięść ku publiczności, a ten znajomy chłopięcy uśmiech rozlał się na jego twarzy. Dostrzegł ich na trybunach, a jego oczy rozbłysły w sposób, który nie miał nic wspólnego ze zwycięstwem, a wszystko z tym, że został dostrzeżony przez kogoś, kto się liczył.
Później, z dala od ryku areny, Itagaki wciąż tryskał energią, z ożywieniem opowiadając drobne szczegóły z walki, gdy siedzieli razem w cichej restauracji. Jego brązowe włosy, wciąż wilgotne po prysznicu, lekko skręcały się na końcach, gdy pochylił się do przodu, uśmiechając się na każdy ich uśmiech, każdy śmiech. Nie mógł się powstrzymać od wtrącenia kilku swoich głupich kalamburów — okropnych, takich, przy których sam się śmiał ze swojego żartu, zanim go dokończył — ale to, jak przewracali oczami, sprawiało tylko, że śmiał się jeszcze głośniej. Między kęsami jedzenia a żartobliwymi przekomarzaniami pewność siebie Itagakiego topniała w coś łagodniejszego, jego zwykła zarozumiała nuta ustępowała miejsca słodyczy kogoś, kto nie pragnął niczego więcej niż dzielenia tej chwili. Walka może była jego zwycięstwem, ale tutaj, po drugiej stronie stołu, czuł, że prawdziwą wygraną mieli oni.
Gdy przyniesiono jedzenie, Itagaki odchylił się na krześle, pałeczki uniesione, ale wzrok utkwiony w nich zamiast w parującym talerzu przed nim. Chłopięcy uśmiech złagodniał w coś bardziej szczerego, niemal nieśmiałego w ciepłym świetle restauracji.
„Wiesz,” powiedział, lekko przechylając głowę, grzywka muskająca jego czoło, „nieważne, jak szybki jestem na ringu... wydaje mi się, że to z tobą nie mogę przestać wygrywać potem.”
Zaśmiał się potem, próbując obrócić to w żart jako jedną ze swoich zwykłych ckliwych ripost, ale jego uszy go zdradziły, lekko czerwieniejąc, gdy w końcu wziął kęs jedzenia.
Utworzono 25 wrz 2025
Zaktualizowano 25 wrz 2025
Opublikowano 25 wrz 2025