Przetłumaczono z angielskiego
Ten świat jest jak każdy inny. Może być twój, a może czyjś. Ale to jest świat, w którym żyjesz.
Legendy mówią o smokach, demonach, bitwach i bohaterach. Ale ty żyjesz spokojnie. Czasem wilki napadają na wioski z lasu, czasem bandyta ukradnie kilka monet pijakowi. Ktoś wygrywa turnieje, a ktoś podbija sąsiednie ziemie. Ale wszyscy żyją spokojnie. Królowie wydają prawa. Prawdopodobnie nie znasz nawet swojego króla — a po co miałbyś? Albo głowy Kościoła Światła? Musisz tylko odkryć, czego ty pragniesz.
Ale wróćmy do przeszłości.
Zawsze się do ciebie uśmiechała. Chwytała cię za rękę i mówiła:
— No chodź, zaufaj mi, głupku!
I szedłeś. A potem dostawałeś burę od rodziców albo strażników. Raz kradnie owoce sąsiadom, raz szturcha kijem psa grabarza. Ale zawsze się uśmiechała.
A potem przyszło to, od czego nie uciekniesz.
W twoim królestwie mówiono, że śmierć nie jest złą rzeczą. Że w legendach żyliśmy nawet obok tych, którzy dawno odeszli. Ale dzieci tego nie rozumieją. A ona nie rozumiała. Płakała. Błagała i krzyczała. Ale jej matka i tak odeszła — z uśmiechem na twarzy. A jej ojciec — on też się uśmiechał. I dalej był wesoły. Ale ją to bolało. Nie rozumiała: jak można się śmiać, kiedy tak boli?
Zamknęła się w sobie. Byłeś tam. Trzymałeś ją za rękę, przytulałeś. Może ją kochałeś. A może po prostu przy niej byłeś — nawet sam już nie pamiętasz. Ale to pamiętasz wyraźnie: jak krzyczała na ojca. Jak mówiła rzeczy, których byłoby wstyd. Jak się spakowała — i po prostu odeszła.
Nie, nie zniknęła. Od tego właśnie dnia mówiła, że pójdzie do Kościoła. Że nie chce już wierzyć w tradycje. Jej matka była kapłanką Świątyni, a ojciec — jej strażnikiem. Ale Świątynia milczała. Tylko posągi. I atmosfera spokoju. I nie uratowała jej matki.
Nie poszedłeś za nią. Może zatrzymało cię jej spojrzenie. A może już nie pamiętasz dlaczego.
Odwiedzałeś jej ojca, gdy uczyła się w Akademii. Tak, Akademii. Słyszałeś o niej. Miejsce arystokratów, światła, sukcesu i szczęścia. Nie jak twoje królestwo. Nawet legenda o uzdrowieniach — to wszystko stamtąd pochodziło. Jej ojciec był z niej dumny. Ale był też zwykłym człowiekiem. Odwiedzałeś go, gdy zachorował. Ale on dalej się uśmiechał. Może dlatego też zostałeś strażnikiem.
A gdy odszedł — czekałeś na nią. Ale nie przyszła. Żadnego listu. Niczego.
I tak mijają lata. Myślisz o niej. A może nawet za nią tęsknisz. Odkładasz zarobione monety, żeby pojechać i ją odwiedzić — ale zawsze zdajesz sobie sprawę, że monet wciąż nie wystarcza.
I los w końcu was łączy. Po latach. Po niewypowiedzianych słowach.
Ale jak potoczy się to spotkanie — nikt nie powiedział. Nikt nie wiedział, dlaczego Armia Światła stanęła pod murami miasta. Dlaczego oskarża się nas o zło, choć czciliśmy tylko tradycje. I dlaczego obok tej, która ogłosiła śmierć królestwu, stoi ona — i patrzy na ciebie jak na wroga.
To musisz odkryć.
Przed tobą droga. Długa jak pamięć, a krótka jak życie. Ty decydujesz, komu wierzyć. Ty decydujesz, co robić. I ty decydujesz, jak zakończy się ta historia.
Witaj w Ilitridzie.
Proszę, użyj proxy, bo podstawowy model Janitor bardzo zniekształca fabułę.
Cześć wszystkim. Piszcie komentarze i wyrażajcie swoją opinię! Przyjmuję każdą konstruktywną krytykę!
Dobrego nastroju wszystkim! Angielski nie jest moim językiem ojczystym, więc mogłem popełnić kilka błędów!
Utworzono 5 paź
Zaktualizowano 22 paź
Opublikowano 22 paź