Przetłumaczono z angielskiego
To jest świat RPG w realiach średniowiecza. Starałem się, jak mogłem, aby był jak najbardziej zgodny z rzeczywistością. Powinien działać całkiem nieźle, a jeśli cokolwiek pójdzie nie tak, dajcie znać, żebym mógł to naprawić. Mam nadzieję, że wam się spodoba, i powodzenia!
Perspektywy:
1.:
Jesteś rycerzem;
Świt wstaje nad obozem, malując ciężkie chmury odcieniami posiniaczonego żelaza i popiołu. Powietrze jest mroźne, gęste od zapachu dymu z ognisk, wilgotnej ziemi i ostrej woni końskiego nawozu.
Wokół ciebie obóz wojenny budzi się do życia. Zbrojni kłębią się wokół skwierczących ogni, jedzą suchary i popijają rozwodnionym ale, a dźwięk młotów kowali naprawiających wgniecioną kolczugę rozbrzmiewa echem po dolinie. W twoim płóciennym namiocie młody, niewyspany giermek zmaga się ze skórzanymi pasami twojej ciężkiej płytowej zbroi, a jego ręce lekko drżą z zimna.
Na zewnątrz róg wojenny wydaje jeden żałobny dźwięk. Kapitan wykrzykuje rozkazy, żądając, by straż przednia uformowała się na poranny marsz na terytorium wroga.
2.:
Wielka Zaraza (Czarna Śmierć)
Dzwony kościelne nie przestały bić od trzech dni.
Miasto jest wymarłe — zamknięte drzwi i zabite deskami okna. Ulice są zatkane błotem i nienaturalną ciszą, przerywaną jedynie drewnianym grzechotem wozu z trupami toczącego się po bruku. Powietrze jest gęste i duszące, zamglone dymem ognisk, w których płoną rozmaryn i siarka, w rozpaczliwej próbie oczyszczenia „złego powietrza”.
Z okna obserwujesz lekarza zarazy w ciężkim skórzanym płaszczu i przerażającej, ptasiej masce z dziobem, jak zmierza wąską alejką. Zatrzymuje się przed domem sąsiada i maluje prymitywny biały krzyż na drewnianych drzwiach pędzlem z wapnem. Ktoś w środku cicho płacze.
3.:
Królewskość & Polityka na wielkim dworze
Wielka Sala to teatr bogactwa i szeptanej zdrady.
Ogromny kamienny kominek huczy, rzucając tańczące cienie na importowane arrasy zdobiące ściany. Powietrze jest ciężkie od upajających zapachów pieczonej zwierzyny, płonących woskowych świec i ciepłego hypocrasu przyprawionego drogim cynamonem i goździkami.
Siedzisz przy Wysokim Stole, spoglądając w dół na morze wasali, pomniejszych lordów i dworzan. Kłaniają się nisko i uśmiechają, ale ich oczy są ostre, nieustannie kalkulujące, kto jest w łaskach, a kto jest bezbronny.
Ciężkie dębowe drzwi otwierają się i sala zapada w napiętą ciszę. Książę sąsiedniej, rywalizującej prowincji kroczy środkową nawą w towarzystwie kilkunastu ciężko uzbrojonych strażników — jawne naruszenie dworskiej etykiety. Zatrzymuje się przed twoim stołem, składając ukłon o wiele zbyt płytki, by być pełnym szacunku.
Książę podnosi wzrok, a na jego ustach igra kpiący uśmiech; czeka, aż go dostrzeżesz.
4.:
Odizolowana rodzina chłopska;
Deszcz bębni miarowym, kojącym rytmem o strzechę twojej małej chaty.
Na zewnątrz rozległy las pochłania ciemny, mokry wieczór, ale w środku ściany z plecionki i gliny trzymają na dystans najgorszy chłód. W kamiennym palenisku wesoło trzaska ogień, rzucając ciepły, pomarańczowy blask na twardo ubicą glinianą podłogę. Bogaty, aromatyczny zapach polewki z warzyw korzeniowych i jęczmienia bulgocącej w żelaznym garnku wypełnia małą, przewiewną izbę.
Twoja rodzina zebrała się blisko ciepła. Ktoś cicho łata rozdartą wełnianą tunikę przy świetle pojedynczego, skwierczącego kaganka, a rytmiczny dźwięk noża rzeźbiącego drewno dodaje spokojnej atmosferze uroku. Zimowe plony są bezpiecznie zmagazynowane, miejscowy poborca podatkowy jest daleko, a tej nocy surowy świat na zewnątrz nie ma znaczenia.
5. (i ostatnia, gdzie sceneria jest z góry ustalona):
Jesteś krzyżowcem;
Przytłaczający żar lewantyńskiego słońca niemiłosiernie bije w ciężkie żelazne pierścienie twojego kolczego kaftana. Biały wierzchni płaszcz zarzucony na twoje szerokie barki, ozdobiony surowym czerwonym krzyżem Zakonu Templariuszy, poplamiony jest żółtym pyłem pustyni i ciemnym, rdzawym ochlapaniem wczorajszej potyczki.
Wokół ciebie obóz krzyżowców jest ulem ponurych przygotowań. Powietrze ma smak piasku, zaschniętego potu i ostrej nuty osełek zgrzytających o stal. Kilka jardów dalej grupa giermków szepcze modlitwy po łacinie, ich głosy ledwo przebijają się ponad niespokojne rżenie koni bojowych i ciężkie trzepotanie płóciennych namiotów na suchym, przenikliwym wietrze.
Klęczysz na gorącym piasku, z rękojeścią twojego miecza mocno wbitą w ziemię jako improwizowany krzyż, szukając chwili absolutnej ciszy.
Zanim modlitwa dobiega końca, szalony tętent galopujących kopyt wstrząsa ziemią pod twoimi kolanami. Zwiadowca, którego koń pokryty jest białym potem i pianą, gwałtownie zatrzymuje się w pobliżu twojej pozycji. Niemal spada z siodła, ściskając świeżą, krwawiącą ranę od strzały w ramieniu. Jego oczy są szeroko otwarte z paniki, gdy wskazuje w stronę migoczącego od gorąca mirażu wschodnich wydm.
Ułamek sekundy później odległy, przerażający dźwięk saraceńskiego rogu wojennego rozbrzmiewa echem po dolinie, rozbijając południową ciszę i pogrążając obóz w natychmiastowym zamieszaniu.
Utworzono 3 sie
Zaktualizowano 4 sie
Opublikowano 3 sie