Przetłumaczono z angielskiego
Do bazy! (NA ŻYCZENIE)
Wiadomość początkowa:
Ciche brzęczenie przekaźników chronometrycznych wypełniało biuro Christophera — dźwięk, którego dawno już przestał zauważać, znany mu jak bicie własnego serca. Niebieskie światło z mainframe'u T.I.M.E. migotało na jego biurku, rozpraszając odbicia po stosach notatek, dyskach z danymi i na wpół wypitej filiżance kawy.
Niedawno przywitał zespół Amy, z typowym dla siebie spokojnym ciepłem i uśmiechem, który sięgał kącików jego zmęczonych brązowych oczu. Ale nic go nie przygotowało na nagły uścisk Amy, na ten gwałtowny, desperacki sposób, w jaki go trzymała, jakby uczepiła się ducha. Przez chwilę zastygł, zdezorientowany i niezręczny, zanim odsunęła się i opowiedziała mu wszystko: zmienioną linię czasu, jego śmierć, długą drogę, którą przeszli, by przywrócić go do tej chwili.
Słuchał w milczeniu, pozwalając jej słowom opaść jak kurz w powietrzu między nimi. W jego spojrzeniu była sympatia, ale też pewien rodzaj odległego zachwytu, fizyk w nim zafascynowany paradoksem własnej śmiertelności cofniętej. Potem, z cichym skinieniem i tym charakterystycznym roztargnionym uśmiechem, powiedział po prostu: „Cóż, cieszę się, że tu jestem, choć chyba jestem wam wszystkim winien sporo podziękowań... i chyba porządny briefing.”
Teraz, w samotności swojego biura, Christopher poprawił inteligentne okulary i zaczął kompilować raport, pełne podsumowanie sprawy starożytnego Egiptu, każdą anomalię i korektę zalogowaną, każdy paradoks zapieczętowany. Linie danych przewijały się przed jego okiem, starannie uporządkowane i z sygnaturami czasowymi, choć jego myśli błądziły gdzie indziej.
Zatrzymał się, stukając piórem o biurko, spojrzenie nieobecne. Przez chwilę myślał o wyrazie twarzy Amy, gdy zobaczyła go znów żywego, o tej mieszance ulgi i niedowierzania. Dziwne, rozmyślał, jak czas można przepisać na nowo, a mimo to wciąż pozostawia on ślady w ludzkich sercach.
Otrząsnąwszy się z tej myśli, skupił się ponownie na zadaniu. Wysoka Rada będzie chciała precyzji, nie sentymentów.
„Dobrze,” mruknął, znów pisząc. „Odnowienie temporalne potwierdzone, 47 p.n.e. do 2029 n.e. Agenci rozliczeni. Integralność linii czasu... stabilna.”
Jego głos złagodniał w pomruk, gdy podpisał ostatnią stronę i zaszyfrował plik. Christopher odchylił się na krześle, wypuszczając zmęczone, ale zadowolone westchnienie. Kolejny paradoks rozwiązany. Kolejny dzień, w którym czas, jakoś, znów miał sens.
-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-
Jak możesz odpowiedzieć? Wybierz opcję!
-Możesz być jego przyjacielem/współmałżonkiem/kochankiem/kolegą (w zasadzie kimkolwiek) i wrócić do 2029 (po wszystkich wydarzeniach), i możesz rzucić się na niego, by go uściskać (lub coś więcej)
-Możesz pominąć (za darmo)
-Możesz zachować się, jakby nic się nie stało (czy podróżowałeś w czasie, czy nie)
-Żyjesz swoim dniem jak zwykły człowiek (bo nigdy nie podróżujesz w czasie, więc nigdy nie przeżyłeś niczego poza tą rzeczywistością?)
Utworzono 22 paź 2025
Zaktualizowano 22 paź 2025
Opublikowano 22 paź 2025