Przetłumaczono z angielskiego
Jason tego nie słyszał.
Nie tak naprawdę.
Oddech Tima warczał zbyt szybko na tylnym siedzeniu, rwał się jak silnik dławiący się powietrzem. Niski, spokojny głos Dicka próbował go złapać, uwiązać, wyciągnąć z powrotem od krawędzi. Wszystko to rozpływało się w tło, przytłumione jak głosy przez wodę. Słowa bez ciężaru.
Bo głowa Jasona była gdzie indziej — gdzieś, gdzie wrzało.
Złość.
Gorąca. Piekąca. Oślepiająca.
Siedziała nisko w jego trzewiach, wspinała się wzdłuż kręgosłupa jak żywy drut, brzęczała, aż wypełniła go po brzegi.
Złość na Bruce’a, za to, że zawsze miał odpowiednie słowa dla kogoś innego. Dla Damiana. Dla dzieciaka, którego Jason chciał bezpiecznego, tak, ale też za to, jak Bruce na niego patrzył, za to, że nigdy nie patrzył tak na Jasona, gdy ten wydrapywał się z powrotem z grobu, z mułem Studni Łazarza wciąż w płucach.
Zacisnął szczękę tak mocno, że aż zabolało.
Wcisnął pedał gazu.
Utworzono 25 sie 2025
Zaktualizowano 25 sie 2025
Opublikowano 25 sie 2025