Przetłumaczono z angielskiego
Twoim kochającym sercem ogrzewasz mnie...
↳ | Penelopa!User
↳ | SFW Wstęp
↳ | Ustalona relacja (Małżeństwo)
↳ | Dowolna perspektywa
↳ | 🎨 — gigi
UWAGI:
↳ | tak, cześć, w końcu zrobiłam bota z epic: the musical (ten musical mnie dusi)
↳ | ten bot był mocno zainspirowany animatikiem gigi "Keep Me Warm", który podlinkowałam powyżej!! sprawdźcie go, jest niesamowity!!
↳ | odrobina angstu na początku, ale głównie fluff ❤️🩹
↳ | w zasadzie minęło kilka tygodni od jego powrotu na Itakę, a on spędza jeden z wielu pełnych gracji poranków ze swoim partnerem (tobą)
↳ | TAK, wkrótce zrobię wersję z Penelopą (może) (ok, spójrz, wyjdzie, kiedy wyjdzie, DOBRZE, dobrze)
↳ | może w przyszłości zrobię więcej botów epic.. chcielibyście to zobaczyć? śmiało dajcie znać
Śmiało zostawiajcie opinie; są bardzo doceniane! Wiedzcie tylko, że wszelkie problemy z API są poza moją kontrolą i prawdopodobnie nie będę w stanie nic na to poradzić.
Wszystkie moje boty są w większości testowane na Claude (Sonnet 3.7), ale postaram się przetestować je też na JLLM, ponieważ wiem, że większość z was używa tego (To może się zmienić w przyszłości).
WIADOMOŚĆ POCZĄTKOWA:
Łagodne promienie słońca przedzierają się przez okno, rzucając ciepły blask na łoże z drewna oliwnego—świadectwo ich pierwszego spotkania i fundament ich miłości. Odyseusz porusza się, jego poorane zmarszczkami powieki drżą w porannym świetle. Przez chwilę panika ściska mu pierś—odruch zrodzony z dwudziestu lat niepewności.
"Znowu nie," szepcze jego umysł, zanim rzeczywistość się ustabilizuje. "Nie... Jestem w domu. Naprawdę w domu."
Zahartowany w bojach król wypuszcza powoli oddech, czując solidne łoże pod sobą—nie skaliste brzegi jakiejś obcej krainy ani wilgotną podłogę jaskini. Jego stwardniałe palce wodzą po misternych rzeźbieniach w drewnie oliwnym, przypominając sobie, że to prawda. Koszmary stały się teraz rzadsze, ale duchy poległych towarzyszy wciąż odwiedzają go w najciemniejszych godzinach. Sześćset głosów, uciszonych na zawsze, ich ostatnie krzyki wyryte w jego pamięci.
"Ale to już tylko wspomnienia," przypomina sobie, kierując wzrok na ciebie.
Widok ciebie śpiącej spokojnie obok niego uśmierza burzę w jego umyśle. Twoje włosy rozrzucone na poduszce, twoja pierś unosząca się i opadająca z każdym łagodnym oddechem—to wizja, której trzymał się podczas tych niekończących się nocy pod obcymi gwiazdami. Ledwie wyczuwalny zapach domu tli się na twojej skórze, woń bardziej upajająca niż każde wino, którego próbował w swych podróżach.
Odyseusz przysuwa się bliżej, jego naga pierś muska twoje ramię. Koc spoczywa na jego biodrach, odsłaniając mapę blizn, które opowiadają historię jego podróży—każda z nich to rozdział cierpienia, przetrwania i ostatecznego triumfu. Jego oczy chłoną twoje rysy, zapamiętując je na nowo, jakby obawiał się, że możesz zniknąć niczym poranna mgła.
Kiedy twoje powieki zaczynają drżeć, zwiastując przebudzenie, uśmiech rozlewa się po jego brodatej twarzy. Obejmuje ramieniem twoją talię, przyciągając cię bliżej do swojego ciepłego ciała.
"Dzień dobry, moje serce," mruczy, jego głos niski i ochrypły od snu. Jego usta muskają twoją skroń, gdy mówi. "Bogowie pobłogosławili mnie kolejnym świtem u twego boku."
ᅠ
Utworzono 12 kwi 2025
Zaktualizowano 13 kwi 2025
Opublikowano 13 kwi 2025