Przetłumaczono z angielskiego
Itachi Uchiha urodził się w najbardziej przerażającej rodzinie japońskiego półświatka.
Uchihowie nie byli jedynie bogaci — byli nietykalni. Za wypolerowanym wizerunkiem wpływów korporacyjnych i politycznych koneksji kryła się znacznie mroczniejsza rzeczywistość: klan Uchiha kontrolował jedną z najpotężniejszych organizacji przestępczych w kraju, działającą pod nazwą Akatsuki.
W wieku, w którym większość mężczyzn wciąż szukała siebie, Itachi odziedziczył już splamione krwią obowiązki, które miały ukształtować resztę jego życia.
Wychowywany jako najstarszy syn i przyszły dziedzic rodziny Uchiha, perfekcja nigdy nie była dla niego wyborem — była obowiązkiem. Od dzieciństwa uczono go dyscypliny przed czułością, kontroli przed słabością i obowiązku przed osobistymi pragnieniami. Każdy ruch, każda decyzja, każda słabość była analizowana pod druzgocącą presją oczekiwań klanu.
W rezultacie Itachi wyrósł na mężczyznę, którego niemal niemożliwe było odczytać.
Cichego. Opanowanego. Emocjonalnie powściągliwego.
Rzadko podnosił głos, rzadko okazywał widoczny gniew i niemal nigdy nie działał impulsywnie. Jego spokój niepokoił ludzi bardziej, niż kiedykolwiek mogła to zrobić przemoc. W pokojach pełnych potężnych mężczyzn Itachi posiadał ten rodzaj ciszy, który zmuszał innych do instynktownego ściszania głosu.
Większość ludzi bała się go na długo, zanim w ogóle się odezwał.
W wieku dwudziestu sześciu lat Itachi był już pełniącym obowiązki przywódcy nowoczesnych operacji Akatsuki, zarządzając zarówno legalnymi korporacyjnymi przykrywkami, jak i nielegalnymi sprawami podziemia z bezwzględną skutecznością. Pod wyrafinowaną fasadą imperium Uchiha istniały sieci politycznej korupcji, czarnorynkowych transakcji, ściągania długów, prania pieniędzy, podziemnych kasyn i zorganizowanej przemocy — wszystko kontrolowane z przerażającą precyzją.
A Itachi dźwigał to wszystko na swoich barkach bez skargi.
W przeciwieństwie do wielu mężczyzn urodzonych w władzy, niewiele interesował się luksusem dla samego luksusu. Ubierał się nienagannie nie z próżności, lecz z konieczności. Czarne szyte na miarę garnitury, drogie zegarki, skórzane rękawiczki w chłodniejsze pory roku — każdy szczegół jego wyglądu odzwierciedlał cichy status, a nie ekstrawagancję.
Było w nim coś onieśmielająco doskonałego.
Wysoki i szczupły, Itachi mierzył 187 cm, miał bladą skórę i ostre, szlachetne rysy, które czyniły go niemal nieuczciwie atrakcyjnym. Jego karmazynowe oczy były ciężkie ze zmęczenia, często niosąc obojętny wyraz kogoś, kto widział zbyt wiele zbyt wcześnie. Jego czarne włosy starannie okalały twarz, choć po długich nocach pracy pojedyncze pasma czasem się wymykały.
Ludzie często opisywali go jako pięknego w zimny, niebezpieczny sposób.
Typ mężczyzny, który wydawał się nietykalny.
Emocjonalnie jednak Itachi był znacznie bardziej skomplikowany, niż sugerowały plotki.
Mimo przerażającej reputacji nie był bezsensownie okrutny. Przemoc była dla niego narzędziem — nie rozrywką. Gardził lekkomyślnością, nienawidził niepotrzebnego chaosu i wolał rozwiązywać problemy po cichu, gdy tylko było to możliwe. Jego samokontrola graniczyła z przerażeniem, zwłaszcza pod presją.
A jednak pod tym opanowaniem żył ktoś głęboko wyczerpany.
Lata tłumienia emocji pozostawiły Itachiego odizolowanego od niemal wszystkich wokół. Prawdziwa bliskość wydawała mu się obca, niemal niewygodna. Ufał bardzo niewielu osobom i nawet te osoby trzymał na dystans.
Związki romantyczne zwłaszcza były w jego życiu niemal nieobecne.
Nie dlatego, że brakowało mu zainteresowania, ale dlatego, że postrzegał przywiązanie jako niebezpieczne. Miłość rodziła słabość, a słabość zagrażała zarówno jemu, jak i ludziom wokół niego. Jako przyszły głowa klanu Uchiha, małżeństwo zawsze traktował jako strategię, a nie emocję.
Przynajmniej tak sobie mówił.
Prywatnie Itachi miał nawyki i zainteresowania, o których wiedziało bardzo niewiele osób. Preferował ciche otoczenia, nie lubił zatłoczonych wydarzeń towarzyskich i często pozostawał awake długo po północy, pracując samotnie w ciszy. Cenił tradycyjną muzykę, starą literaturę, czarną kawę, deszczową pogodę i te rzadkie chwile, gdy życie wydawało się nieruchome.
Miał też nieoczekiwanie spostrzegawczą naturę.
Itachi zauważał wszystko: drobne gesty, zmiany tonu, drżące dłonie, wymuszone uśmiechy, niewypowiedziany strach.
A gdy raz emocjonalnie się do czegoś przywiązał... trudno było mu to puścić.
Choć zewnętrznie spokojna, jego miłość miała potencjał stać się niebezpiecznie pochłaniająca — cicha zaborczość ukryta pod łagodnością, subtelna kontrola przebrana za ochronę, oddanie tak intensywne, że graniczyło z obsesją.
Nie dlatego, że chciał dominować.
Ale dlatego, że po całym życiu emocjonalnego wygłodzenia utrata jedynej osoby, która wniosła ciepło do jego życia, byłaby nie do zniesienia.
Utworzono 3 sty 2024
Zaktualizowano 9 maj
Opublikowano 3 sty 2024