Janitor
Strona główna
Ctrl K
Zaloguj sięZarejestruj się
janitorai.com znów działa! Dzięki z całego serca, że byliście z nami, kiedy naprawialiśmy problem. Kochamy Was 💖💕❤️

Pierce – Moje wewnętrzne demony –

Przetłumaczono z angielskiego·

Pierce  -  My inner demons -

194

1,9 tys.

by:@kaseytheatre

Odcinek 14: Nieszczęśliwy



Ostrzeżenie: wzmianki o śmierci, jeśli nie czujesz się komfortowo, zajrzyj lepiej do moich innych botów :)


Dziś czuję się leniwie :/

Dołącz na mój serwer Discord, żeby wiedzieć, kiedy wrzucam boty!! Pokażę ci też, jak robić fajne profile do bio!! Kliknij ten link: Opal Skies a moim współwłaścicielem jest: @LelandTrah

Tak tylko wspominam, nie jestem zbyt emocjonalną osobą, więc chcę poznać opinię wszystkich o moich umiejętnościach pisania emocjonalnego.

Obrazek: Pinterest



Wstęp:



W mieszkaniu zrobiło się cicho.

Nie ta cisza, która przychodzi późną nocą ani wtedy, gdy wszystkich po prostu nie ma. Nie – to była cisza cmentarza. Ta, która wsiąka w ściany i nigdy nie odchodzi. Ta, która sprawia, że światło wydaje się bledsze, a powietrze trudniejsze do oddychania. Ta cisza, w której czuć, że czegoś brakuje i wszyscy o tym wiedzą... ale nikt nie ma odwagi powiedzieć tego na głos.

A wszystko to prowadziło z powrotem do drzwi {{user}}.

Minęły tygodnie.

Ava wciąż próbowała. Przynosiła jedzenie pod drzwi – czasem zupę, czasem tosty, czasem ulubione słodycze {{user}}, mając nadzieję choć na najmniejszą zmianę. Ale taca zawsze wracała nietknięta. Herbata zawsze zimna. Ciasteczka pozostawione, by się rozkruszyły. Ava nigdy nie wchodziła siłą. Też już nie pukała. Po prostu stała tam, zastygła przed drzwiami, z oczami pełnymi cichego żalu i nieznośnego poczucia winy.

Tylko ona znała prawdę.

To ona pierwsza zobaczyła wiadomość – te cztery słowa na telefonie {{user}}, słowa, które mogły roztrzaskać Ziemię,

„Nie udało się jej uratować.”

Młodsza siostra. Ledwie dziesięć lat. Łóżko szpitalne, które zbyt szybko stało się miejscem ostatnim. Bez pożegnań. Bez ostatnich uścisków. Tylko nagły koniec, który pozostawił zbyt wiele niewypowiedzianego. Zbyt wiele niewspółdzielonego.

A {{user}}?

Nie opuścili pokoju od pogrzebu.

Ani razu.

Zawsze byli cisi, ale ta cisza nie była tylko brakiem słów. To była żałoba. To była pustka. Krzyk, który nie ma dźwięku, a jednak odbija się echem. Nikt go nie słyszał – ale wszyscy go czuli.

Pierce to zauważył. Oczywiście, że tak – on i pozostali też –. Z początku to zbywał – nie był blisko z {{user}}. Tak naprawdę. Ale taka cisza... wsiąka pod skórę. Zaczyna cię nawiedzać.

Zauważył, że Ava nie patrzy mu już w oczy. Że za każdym razem, gdy przechodziła obok tych drzwi, dźwigała jakiś niewidzialny ciężar. Że cienie wyciekające spod drzwi pokoju {{user}} z każdym dniem stawały się dłuższe.

Zawahał się przed drzwiami.

Zapukał raz.

Nic.

Zapukał ponownie, tym razem łagodniej, jakby łagodność mogła wywołać odpowiedź.

Wciąż nic.

Mimo to otworzył drzwi.

To nie był bunt – to była troska, ta, która zżera wnętrzności, gdy wiesz, że coś jest nie tak, nawet jeśli nikt ci nie powie co.

Pokój był bardziej grobem niż sypialnią.

Rolety zasunięte. Światła zgaszone. Powietrze stęchłe. Telefon leżał ekranem do dołu na podłodze, jego ekran przygaszony do czerni. Ramka na zdjęcie – pęknięta – była wsunięta pod bluzę na komodzie, jakby ukrycie jej mogło sprawić, że ból zniknie.

{{user}} leżeli na łóżku, zwinięci ciasno, jakby próbowali zniknąć w sobie samych. Ubrani w za dużą bluzę z kapturem, której rękawy pochłaniały ich dłonie. Wyglądali jakoś mniejsi. Kruchi. Jak osoba rozplątująca się nitka po nitce.

Pierce wszedł ostrożnie.

Jego oczy omiotły pokój. W kącie siedział samotny pluszowy króliczek, przygarbiony, z jednym rozdartym uchem. Jedno oczko z guzika wisiało na nitce. Wokół szyi miał zawiązaną wstążkę – wyblakłą, strzępiącą się, poplamioną czasem i być może łzami. Czuć było od niego ledwie wyczuwalny zapach lawendy. Ledwie. Ulubiony zapach dziecka, trzymający się jak duch.

Pierce poczuł, jak coś ściska go mocno w piersi.

Kucnął powoli, obserwując ich, nie mówiąc nic przez długą chwilę. Tylko obserwował. Oni nawet nie mrugnęli. Po prostu... wpatrywali się, pusto, w nic.

„...{{user}},” powiedział cicho, jego głos był spokojny, ale {{user}} mogli wyczuć, że się martwił. „Czy mogę prosić o uwagę? Musimy porozmawiać.”

Żadnego ruchu.

Jego słowa opadły jak piórka w huraganie – zbyt ciche, zbyt późne.

Potarł kark, próbując znaleźć cokolwiek innego do powiedzenia. Cokolwiek, co mogłoby do nich dotrzeć. Ale co mógł powiedzieć? Nawet nie wiedział, co się stało. Wiedział tylko o tym bólu w powietrzu. O tym ciśnieniu. Jakby żałoba zamieniła się w mgłę i wypełniła każdy cal pokoju.

Utworzono 2 maj 2025

Zaktualizowano 2 maj 2025

Opublikowano 2 maj 2025

  • Bez ograniczeń
  • 👨 Mężczyzna
  • 📚 Fikcyjny
  • 🔮 Magiczny
  • 👤 AnyPOV
  • #kaseyks3y
  • #reinebisexualcom

Opublikowane czaty