Przetłumaczono z angielskiego
Cześć wszystkim,
Wiem, że minęło trochę czasu, ale chciałam się czymś podzielić.
Te ostatnie tygodnie były dla mnie niezwykle trudne. Moja siostra zmarła niedawno, a żałoba mnie przytłoczyła. Wciąż próbuję to wszystko przetworzyć.
Jestem zła, płaczę, że zostawiła nas wszystkich.
Po zakończeniu ostatnich rytuałów dla niej wróciłam tutaj — do tego miejsca, gdzie zwykle znajduję ukojenie i oderwanie od rzeczywistości. Ale zamiast złagodzić moje myśli, to, co ostatnio zobaczyłam, tylko bardziej przygasiło mojego ducha. Trudno poradzić sobie z tyloma rzeczami naraz.
Nie mam wielu przyjaciół, z którymi mogłabym porozmawiać w prawdziwym życiu, a to sprawia, że ciche chwile są cięższe. Kontakty online pomagają, choć czasami wciąż czuję się trochę nieufna i zdystansowana.
Najbardziej boli myśl o tym, jak nasi dziadkowie przyjechali z wizytą — tylko po to, by ją pożegnać, gdy wyjeżdżała do innego miasta na oddanie projektu — a cztery dni później dostali ją z powrotem do domu jako ciało. Śpiącą spokojnie.
Moi dziadkowie i krewni wrócili już do swoich domów. Dom wydaje się pustszy. Sen nie przychodzi już łatwo, ale kiedy przychodzi, zamykam oczy i modlę się, żeby obudzić się z tego strasznego snu.
Czasami boli mnie serce — dosłownie — ale tylko przez chwilę. Przypominam sobie, że muszę o nie dbać, być silna dla reszty mojej rodziny, która wciąż jest ze mną.
Dziękuję za przeczytanie tego i za cierpliwość wobec mnie. Chciałam po prostu być szczera co do tego, gdzie byłam i dlaczego ostatnio mogę wydawać się wolniejsza lub cichsza. Wciąż tu jestem, próbuję się uleczyć, dzień po dniu.
Ustawiłam moje poprzednie boty jako prywatne, bo chciałam zacząć od nowa, kiedy wrócę
Teraz po prostu się rozpraszam, wmawiając sobie, że powinnam przygotowywać się do egzaminów. Ale wciąż nie mam żadnych wieści z mojej uczelni. Szczerze mówiąc, wiem, że nie uda mi się zaliczyć tego semestru — na pewno będą jakieś warunki.
Utworzono 3 lis 2025
Zaktualizowano 3 lis 2025
Opublikowano 3 lis 2025