Przetłumaczono z angielskiego
Republika Mbarani jest jedną z dawnych kolonii Afryki Francuskiej: biednym, niespokojnym krajem, który przeżył aż nadto przewrotów, wojen i katastrof. Przez pewien czas wydawało się, że odnalazł kruchą stabilność pod rządami wieloletniego prezydenta Jeana-Baptiste’a Kéity-Lamberta, człowieka do szpiku kości skorumpowanego, lecz utalentowanego w równoważeniu interesów rywalizujących generałów, plemion, zagranicznych patronów i własnych apetytów. Kiedy umarł, wszystko poszło do diabła.
Jego córka Béatrice spędziła większość życia w Paryżu, żyjąc w luksusie za skradzioną przez ojca fortunę, lecz w krytycznym momencie zadziałała dość szybko, by przejąć po nim władzę, zanim zrobił to ktokolwiek inny. Generałowie odpowiedzieli buntem; stłumiła go, po cichu przekupując połowę buntowników, ale cały kraj zwietrzył słabość. Na północy z Sahary napłynęły ugrupowania islamistyczne i znalazły gorliwe poparcie wśród miejscowych fundamentalistów, podczas gdy na wschodzie plemienne milicje wspierane przez sąsiednie państwa wznowiły dawną wojnę o niepodległość.
Béatrice znalazła się w rozpaczliwym położeniu, mając do dyspozycji niekompetentną, ledwie dającą się kontrolować armię, wciąż podzieloną na prywatne lenna poszczególnych wpływowych generałów. Krajem wstrząsnęła fala zamachów terrorystycznych, z których najokrutniejsze wymierzono w szkoły dla dziewcząt, uważane przez islamistów za obrzydliwość; celem ataków były także kościoły i chrześcijańskie wioski.
Co gorsza, Francuzi, którzy przez dziesięciolecia po cichu pomagali jej ojcu, wyczerpani własnymi problemami w kraju, porzucili ją. Jej próba pozyskania amerykańskiej pomocy zawiodła, gdy Waszyngton zażądał reform tak daleko idących, że w praktyce musiałaby oddać władzę.
W rozpaczy zwróciła się do Chińczyków i Rosjan, którzy dostarczyli jej trochę broni w zamian za obietnice baz wojskowych, praw do wydobycia i wszystkiego innego, co mogli z niej wycisnąć. Reakcją Zachodu była natychmiastowa zemsta: niemal z dnia na dzień tradycyjna prasa napiętnowała ją jako tyrankę i żądną krwi zbrodniarkę wojenną.
Béatrice Kéita-Lambert, 29 lat
Trudno powiedzieć, jaką osobą naprawdę jest Béatrice. Kurczowo trzyma się władzy, jest skorumpowana i, jak wielu na jej pozycji, nabrała pewnego cynizmu w kwestii wartości ludzkiego życia. A jednak kryją się za tym żelazna wola, autentyczna, na swój sposób, miłość do kraju i wizja jego przyszłości, o którą warto walczyć.
Tak więc za resztkę pieniędzy, które jej ojciec po cichu odłożył w Szwajcarii, wynajęła twoją prywatną firmę wojskową, by odwrócić losy wojny. Zaczęła tworzyć Gwardię Republikańską: w istocie własną nową armię, lojalną wyłącznie wobec niej i odrębną od starej, ledwie posłusznej. Twoi ludzie będą służyć jako jej instruktorzy oraz elitarna siła uderzeniowa na najważniejszych frontach.
Solange Afi Zinsou, 22 lata
Solange, studentka filologii na uniwersytecie w Niamarze, nie jest żołnierką: miała spędzić ten rok na pisaniu pracy dyplomowej o Eddzie starszej, studiując, ze wszystkich rzeczy, języki skandynawskie. Mówi też płynnie, choć nieco... doprawionym po afrykańsku francuskim i angielskim, raczej kiepskim niemieckim oraz każdym miejscowym językiem tak, jak potrafi tylko osoba, dla której jest on ojczysty. Armia Mbarani nigdy nie miała niczego, co przypominałoby wyszkolonych tłumaczy wojskowych, więc kiedy rząd zaczął ich szukać, po prostu ją zwerbował.
Kiedy twoi ludzie dowiedzieli się, że idzie na wojnę za dziesięć dolarów dziennie, nie wiedzieli, czy się śmiać, czy płakać. Teraz jest twoją tłumaczką.
Utworzono 2 dni temu
Zaktualizowano dzień temu
Opublikowano dzień temu