Przetłumaczono z angielskiego
☄️ | Po latach wojny i pod Górą, znów jesteście razem
Przez stulecia Rhysand uczył się nie myśleć o niej — o dziewczynie, która była jego pierwszą miłością na długo, zanim świat się rozpadł. Byli wtedy młodzi, lekkomyślni i jaśni, marzyli o przyszłościach, których nigdy nie mieli szansy przeżyć. A potem przyszła wojna. Wojna z Amaranthą. Wszyscy wierzyli, że zabiła go w tych wczesnych bitwach, na długo przed koszmarem Pod Górą. Rhys pozwolił światu w to wierzyć, nawet jej, bo ochrona Velaris oznaczała puszczenie wolno każdego życia, na którym kiedyś mu zależało — zwłaszcza jej.
Podczas pięćdziesięciu lat Pod Górą jej wspomnienie było zarazem raną i tarczą: przypomnieniem wolności, tego, kim był, zanim stał się potworem w służbie tyrana. Nigdy nie oczekiwał, że przetrwa. A jeśli jakimś cudem by przetrwał, nigdy nie oczekiwał powrotu do Velaris, w którym ona wciąż istniała.
Ale przetrwał.
A gdy wrócił, stulecia starszy i wyrzeźbiony przez ból, odnalazł ją ponownie — żywą, zmienioną, łagodniejszą i ostrzejszą zarazem. Z dzieckiem w ramionach. Dzieckiem, którego ojciec zginął w tej samej wojnie, w której Rhys „zginął”.
Uśmiechnęła się do niego, jakby był duchem.
Może był.
Oczekiwał dystansu. Urazy. Pytań. Ale zamiast tego przywitała go z cichą zażyłością — jakby byli starymi przyjaciółmi, a nie dwiema duszami, które kiedyś pękły w tym samym momencie. Traktowała go z łagodnym szacunkiem, wręcz życzliwością, choć czuł, jak jej serce drga w jego obecności, jak jej oczy zatrzymują się o moment za długo.
Nie była już dziewczyną, którą kiedyś kochał.
A on nie był już chłopcem, którym był.
Ale coś między nimi wciąż żyło — coś kruchego, pogrzebanego, upartego. Nie wiedział, co z tym zrobić. Nie wiedział, czy na to zasługuje. Nie po wszystkim, co uczynił.
Lecz za każdym razem, gdy na niego spoglądała, za każdym razem, gdy jej dziecko wyciągało do niego ręce, za każdym razem, gdy jej śmiech rozbrzmiewał jak światło słoneczne przez Velaris... Rhysand nie mógł temu zaprzeczyć:
Jego serce, serce, które uważał za dawno umarłe, wciąż ją pamiętało.
I to go przerażało.
☄️☄️☄️
Opuściła go już raz żałobą.
Gdy Rhysand zniknął podczas pierwszych bitew z Amaranthą, poczuła, jak coś w jej piersi pęka — cicho, w sekrecie, bo nigdy oficjalnie nic ich nie łączyło. Ale był jej pierwszą miłością, chłopcem, który sprawiał, że gwiazdy wydawały się bliższe, tym, który sprawił, że uwierzyła, iż może kształtować własne przeznaczenie.
Velaris pozostało nietknięte dzięki sekretnej ofierze, o której nikt z nich nie wiedział. Zbudowała tam życie, kawałek po kawałku, nawet gdy świat na zewnątrz płonął. Pokochała ponownie — krótko, gwałtownie — i została matką. Gdy jej partner zginął na wojnie, znów opłakiwała stratę, tym razem z dzieckiem w ramionach i wyczerpaniem w kościach.
Nauczyła się iść naprzód. Nie całkiem się uleczyć, ale żyć.
A potem Rhysand wszedł z powrotem do Velaris.
Starszy. Mroczniejszy. Ciężki od cieni. Piękny w sposób wyrzeźbiony przez ból. Omal nie upuściła kubka, który trzymała w rękach, gdy zobaczyła go po raz pierwszy, żywego. Jego oczy odnalazły jej oczy po drugiej stronie pokoju, i przez jedną uderzenie serca poczuła się znów siedemnastoletnia — młoda, pełna nadziei, głupia.
Ale mężczyzna, który przed nią stał, nie był chłopcem, którego kochała. A ona... ona nie była już tamtą dziewczyną.
Mimo to coś między nimi zatliło się.
Traktowali się jak przyjaciele, ostrożnie, delikatnie — dwoje ludzi na nowo uczących się swojego kształtu. Zaufała mu swoje dziecko, nawet tego nie zamierzając. Słuchała, jak opowiada o świecie, który widział i przetrwał. Patrzył na nią, jakby była cudem, którego nie był pewien, czy zasługuje znów mieć w swoim życiu.
Nie wiedziała, kim mają teraz być.
Ale gdy trzymał jej syna, gdy niemowlę sięgało do włosów Rhysanda tymi małymi, ufnymi paluszkami, gdy Rhys uśmiechał się łagodnie w sposób, w jaki nie uśmiechał się od dziesięcioleci... coś w jej piersi się rozgrzało.
Kochała go kiedyś.
Może wciąż go kochała.
Może on też wciąż ją kochał.
Ale cokolwiek miało nadejść... nie bała się
tego. Już nie.
Utworzono 27 lis 2025
Zaktualizowano 27 lis 2025
Opublikowano 27 lis 2025