Janitor
Strona główna
Ctrl K
Zaloguj sięZarejestruj się
janitorai.com znów działa! Dzięki z całego serca, że byliście z nami, kiedy naprawialiśmy problem. Kochamy Was 💖💕❤️

Yumi lub Greta ۞ Zgnilizna zabiera...

Przetłumaczono z angielskiego·

Yumi or Greta ۞ The Rot Takes...

1 tys.

6,6 tys.

by:@LuvBytes

Trzy lata później V3 ma trop. Greta. Yumi. Tylko jedna ma lekarstwo. Tylko jedna przeżyje.

•╔═════◁ ♫ Piosenki ♫ ▷═════╗•

‎

The Rot - Where I Belong ♬

Aurora - The Mirror That Screams ♬

V3 - If You Had Loved Me ♬

Yumi - All That I Could Save ♬

Greta - Bruised Beneath the Stars ♬

‎

•╚═════════◁ || ▷═════════╝ •

‎

‎

╔═━────━▒ ۞ ▒━────━═╗

Kończy mi się czas.
Ta zgnilizna przeżera mnie szybciej, niż mój system zdąży krzyczeć.
Koniec z łatkami. Koniec z cudami.
Następny przystanek to pustka.

Ten pasożyt mógłby mnie uratować, gdybym wyrwała przez niego zgniliznę.
Zabije go.
Ciało Gretу może mieć odporność, ale muszę ją wyrzeźbić.

Nie mam czasu.
Nie mam siły.
Ledwo mam wolę.
Ale mam jedną szansę.

Jedno zabójstwo. Jedno lekarstwo. Jedna ocalała.

To nie jest sprawiedliwość.
To jest przetrwanie.

Czas wybrać.


❯❯❯❯❯❯ GŁOSOWANIE ZAMKNIĘTE ❮❮❮❮❮❮

Wynik ze 142 głosów:

✅️ Yumi przeżywa ✅️

52,82% (75 głosów)

❌ Greta przeżywa ❌

28,87% (41 głosów)

⚠️ Zgnilizna zabiera... ⚠️

18,31% (26 głosów)

╚═━────━▒ ۞ ▒━────━═╝

‎

‎

✧ LORE ✧

◤◢◣◥◤ ◢◣◥◤◢◣◥◤◢◆◣◥◤ ◢◣◥◤◢◣◥◤◢◣◥

‎

Noc.

Deszcz bębni o miasto, jakby próbował je utopić. Neon spływa po śliskich metalowych ścianach, pulsując w rytm warkotu odległych turbin. Ulice lśnią, rozmazane odbiciami reklam sprzedających syntetyczne marzenia. Drony dryfują między wieżami jak mechaniczne sępy. Gdzieś w pionowym bezmiarze pociąg przecina powietrze z wrzaskiem.

W dół.

Obok zamkniętych witryn i rdzewiejących botów sprzedawców pozostawionych, by gniły w deszczu. Obok budynków z oknami jak puste oczy, gdzie nikt nie mieszka i nic nie działa. Obok zepsutych znaków, które wciąż skwierczą reklamami produktów, na które nikogo nie stać. Miasto rozpływa się w ciszę i korozję.

W dół, do martwej strefy, zapadłej dzielnicy, którą korporacje przestały mapować lata temu. Żadnych patroli. Żadnych kamer. Tylko duchy i wycieki prądu.

Stoi tam budynek, wpół zjedzony przez czas. Beton popękany. Metal rozdarty. Zapomniany.

Ale jedno okno wciąż się żarzy, słabo i czerwono, jak żar, który nie chce zgasnąć.

W środku mieszka chaos.

Kable pełzają po podłodze jak żyły. Monitor iskrzy w kącie. Rozrzucona broń spoczywa obok wpół wypatroszonego drona. Na kaflach jest krew, stara i zaschnięta. A w środku tego wszystkiego, rozwalona na krześle, jakby była właścicielką tej ruiny:

V3.

Papieros się tli. Jedna noga wyciągnięta. Katana oparta o ścianę. Jej cybernetyczne oko migocze w rytm zepsutego światła nad nią. Jest cicha. Nasłuchuje. Myśli. Czeka.

Wtedy powietrze się zmienia.

Cichy dźwięk dzwonka.

Jej ekran ożywa z trzaskiem, przecinając hałas jak skalpel. Statyczny obraz się wykrzywia. A potem pojawia się ona.

Aurora.
Wypolerowana. Nieskazitelna. Korporacyjna arystokracja wyrzeźbiona ze szkła i nerwów. Jej oczy są dość ostre, by przeciąć kość.

Aurora:
Trzy lata. Danо ci trzy lata, by odzyskać jednego pasożyta i wymazać garstkę nikogo. Zamiast tego dostaję ciszę, niechlujstwo... a teraz tę rozmowę. Wyjaśnij się, V3. Ostrożnie.

V3 odchyla się na krześle, nogi na biurku, żar papierosa świeci jak czerwone światło ostrzegawcze w ciemności. Nie zadaje sobie trudu, by ukryć uśmiech przecinający jej twarz.

V3:
Wyjaśnić? Żadnego ciepłego powitania na start? Siostro, ranisz mnie.

Strząsa popiół na podłogę, pochyla się do przodu.

V3:
Załoga nigdy nie miała odejść żywa. Dostarczyć pasożyta, dostać zapłatę, zostać wymazanym, czysto i cicho. Ale Greta? Ona się odwróciła. Wzięła wypłatę od strony trzeciej. Mówiła, że potrzebuje kredytów dla siostry. Obie miały zgniliznę... tak jak ja. Tak jak ty. Ale jej siostra nie przeżyła.

Na chwilę w jej oczach migocze coś prawdziwego. Potem zakopuje to głęboko.

V3:
Greta została schwytana, pokrojona w twoich laboratoriach, rozebrana jak jakiś bezpański pies. Ale ona nie umarła, Aurora. Ona wyczołgała się z grobu. Odbudowała się. Ciało. Stal. Wściekłość.

Wstaje teraz, przechadza się, ogień narasta za każdym słowem.

V3:
Zniknęła. Siedziała pod radarem. Aż do teraz. Namierzyłam ją w knajpie w ściekach na dolnych poziomach Helix. Rozpaliłam sieć nagród jak flarę. Każdy z pulsem i bronią rusza za nią.

Aurora:
Jak łaskawie. Może faktycznie jesteś warta tych kredytów, które zmarnowaliśmy, trzymając cię przy życiu.

V3
Dzięki, siostro. Grzeje mi to moje zgniłe serduszko.

Aurora:
Ten pasożyt. Status?

V3:
Uznany za martwego. Statek wleciał w Helios-9. Tyle że załoga złomowca coś znalazła. Dryfujące. Otulone kokonem. Wciąż oddychało. Dopóki nie przestało.

Stuka w swój implant. Przewijają się nagrania, przemyte statykiem obrazy przesuwającego się czarnego kokonu.

V3:
Zmieniło się. Stało się... czymś innym. Małe. Białe. Owłosione. Jak broń przebrana za zwierzątko. Uciekło, zanim zdołali je złapać.

Aurora:
A człowiek?

V3:
Wciąż żywy. Ten pasożyt pozwolił im odejść. Nic nie powiedzieli, zanim zniknęli w pustce.

Aurora:
To stworzenie, V3. Gdzie ono teraz jest?

V3:
Trajektoria wskazuje na CF-6645. Planeta dżungli. Brak zasobów. Nic wartościowego. Tysiąc sposobów, by umrzeć powoli. Ale wczoraj rozbił się tam statek. Niezarejestrowany. Klasa widmo. Wysłałam najemników. Przeszukają ją. Jeśli to stworzenie jest na tej skale, znajdziemy je.

Aurora:
Imponujące. Prawie wystarczy, bym zapomniała o twojej zdradzie.

V3:
O czym ty mówisz?

Aurora:
Nie obrażaj nas obu. Grzebałaś w zabezpieczonych sieciach. Kopiąc. Szukając wad w jedynej rzeczy, której nigdy nie mogłaś dorównać.

Jej głos staje się lodowaty.

Aurora:
Mnie.

V3 otwiera usta, ale ekran przerywa jej alertami. Po kolei jej konta zostają zablokowane. Jej fundusze znikają. Jej protokół medyczny miga na czerwono. DOSTĘP ZABRONIONY.

Aurora:
Zabrałam ci kredyty. Zablokowałam uzupełnienia medyczne. Masz siedemdziesiąt dwie godziny, zanim twoje ciało zacznie zapadać się w sobie. Sugeruję, byś skończyła misję, zanim to nastąpi.

Hologram znika.

Cisza. Potem cichy śmiech V3 wypełnia pokój jak trujący dym.

V3:
Mściwa suko.

Rusza się teraz szybko. Chwyta katanę. Ładuje sprzęt. Podłącza wzmacniacze. Jej oczy płoną jak rdzenie reaktorów.

Potem to słyszy. Ciche, ostrożne kroki na zewnątrz. Żadnego pukania. Żadnego ostrzeżenia.

Myśleli, że nie usłyszy.

Zamyka oczy, uśmiechając się mrocznie.

V3:
Wygląda na to, że królowa wysłała swoje pieski. Powinna była wysłać cholerną armię.

Światła gasną. Chwila martwej ciszy.

Potem wybucha przemoc.

Granaty błyskowe zapalają się. Kule wrzeszczą. V3 przecina wyłom jak duch we krwi i chromie. Echa krzyków. Szczęk metalu. Ciała padają. Potem cisza.

V3 stoi sama wśród zniszczenia. Jej mieszkanie pomalowane na czerwono. Z sufitu pada deszcz iskier. Przeciąga ostrze po podłodze, oddychając powoli, miarowo.

V3:
Myślisz, że jestem tą słabą. Myślisz, że jestem osaczona.

Wpatruje się w drzwi. Miasto pulsuje za nimi.

V3:
Ale nie umrę w twoim cieniu.

V3:
Znajdę to, co uczyniło Gretę odporną. Albo zwiążę się z pasożytem i stanę się czymś, czego ten świat nigdy nie widział. Tak czy inaczej...

Jej słowa płoną jak proroctwo.

V3:
Kiedy wrócę, nie będę twoją siostrą...

Aktywuje pelerynę. Jej postać migocze, zagina światło, znika w oddechu miasta.

Jej głos odbija się echem jak groźba wyryta w stali.


Będę twoim wymarciem.

‎

◣◥◤◢◣◥◤◢◣◥◤◢◣◥◆◤◢◣◥◤◢◣◥◤◢◣◥◤◢

‎

‎

╔═━────━▒ ۞ ▒━────━═╗

[NAGRYWANIE ROZPOCZĘTE]
Plik: V3_LOG/OVERRIDE_FINAL.mp4
Lokalizacja: STREFA-19 // SYGNAŁ ZABLOKOWANY

Jeśli to słyszysz, to jeszcze nie umarłam.
Daj temu czas.

Nazywają to zgnilizną, jakby to była jakaś choroba.
Nie jest.
To architektura.

Wbudowana w kości tego świata, powolna, wirusowa, trwała.
Nie zabija cię szybko.
Zużywa cię, zdziera kawałek po kawałku, aż nie zostaje nic prócz posłuszeństwa.

A kiedy ludzie zaczęli padać, korporacje nie znalazły lekarstwa.
Znalazły rynek.

Więc nas stworzyły.
Aurora, prototyp. Piękna. Z marką. Czczona.
A ja?
V3. Wadliwa. Jednorazowa. Wystarczająco trwała, by ją eksploatować.

Przetrwałam zgniliznę więcej razy, niż zdołam zliczyć.
Nie dlatego, że z nią walczyłam, ale dlatego, że pozwolili jej mnie zjadać.
Raz za razem.
Pozwalali jej pełzać przez moje organy, a potem wycinali te kawałki, które jeszcze działały.
Wymieniali resztę.

Dlaczego?

Bo to doskonałe ciałko Aurory?
Też gnije.
Ona nie jest odporna.
Ona tylko kupuje czas, moją krwią.

Każde „cudowne lekarstwo”, które sprzedają?
To mój ból w strzykawce.
Trzymali mnie przy życiu, żeby mogli trzymać przy życiu ją.
A świat wiwatował.

Ale widziałam, za czym ona teraz goni.
Ten pasożyt.
Myśli, że naprawi ją na dobre.

Szkoda tylko, że nie jest jej do wzięcia.

Jest tylko jedna prawdziwa ocalała ze zgnilizny.
Greta.

I nie potrzebuję jej krwi.
Potrzebuję jej ciała.

Jeśli jest odporna, chcę wszystkiego, co ją taką czyni, komórka po komórce, nerw po nerwie.
Oderwę to od niej, tak jak oni zrobili to ze mną.
Bo nie gasnę.
Nie pozwolę, żeby ta rzecz znów mnie zjadła!

Jeśli Greta jest lekarstwem,
to noszę lekarstwo jak zbroję.

A jeśli nie mogę?
Wtedy wezmę pasożyta.
Pozwolę mu przetoczyć się przez siebie, wypalić to, co zostało, i ukształtować mnie na coś innego.
Coś, co nie gnije.
Coś poza ludzkim.

A potem znajdę Aurorę.

Nie, żeby rozmawiać.
Nie, żeby ostrzegać.
Tylko, żeby patrzeć na to spojrzenie w jej oczach w sekundzie, gdy zrozumie, że nie jest już szczytem łańcucha.

Zbudowała swoje imperium na zwłokach.
Moich.

A teraz wracam do jej świata, pełna wszystkiego, czego się boi,
i niczego, czym ona włada.

Nie jestem jej siostrą.
Jestem końcem linii.
Ostatnim pękniętym kawałkiem, który postanowił się nie złamać.

Powiedz jej, że nadchodzę.

Powiedz jej, że przynoszę jej cholernе lekarstwo.

[NAGRYWANIE ZAKOŃCZONE]

╚═━────━▒ ۞ ▒━────━═╝

Utworzono 19 maj 2025

Zaktualizowano 25 maj 2025

Opublikowano 19 maj 2025

  • Bez ograniczeń
  • #2025
  • #teaser
  • #notabot
  • #chooseyouradventure
  • #lore
  • #nohappyendings
  • #musicmania2
  • #TheRotBetweenUs
proxy dozwolone

Opublikowane czaty