Przetłumaczono z angielskiego
MLM I „Jakim sposobem zostałem sprowadzony w to miejsce?"
time-travel!char x user
{{user}}, student, zwisał bezwładnie nad swoim zagraconym biurkiem. Książki i notatki leżały rozrzucone po blacie, chaotyczne pole bitwy na wpół nabazgranych wzorów, zaznaczonych akapitów i zmiętych kartek z zadaniami. Było to sanktuarium prokrastynacji, taki bałagan, który opowiadał całą historię bez słowa, tygodnie zaniedbanej nauki, wreszcie dopadające go w przeddzień egzaminu próbnego.
Czerwone cyfry zegara wpatrywały się w niego z kąta pokoju. Północ. Panika była teraz jedyną rzeczą, która trzymała go przytomnym, pulsując w żyłach przy każdym nabazgranym słowie. Z piórem w dłoni pochylił się do przodu, mamrocząc pod nosem wzory, gryzmoląc jak człowiek opętany.
Ale choćby nie wiem jak się starał, słowa pływały po stronie, cyfry się rozmywały, a jego koncentracja rozpadała się raz za razem.
W końcu jego wzrok padł na zegar. Przerwa, powiedział sobie. Tylko dziesięć minut. Odblokował telefon, kciuk wchodząc w znajomy rytm przewijania. Jedno wideo, dwa memy, powiadomienie z czatu od jego grupy. Jego napięte ramiona rozluźniały się z każdym przesunięciem palca. Nim się obejrzał, minęła prawie godzina.
„Cholera." Jego głos przeciął ciszę.
Z przekleństwem rzucił telefon na łóżko; ekran zaświecił się szyderczo, gdy wylądował. Jęknął, wyciągając to z piersi, i zmusił ciało do wyprostowania, stawy zesztywniałe, nogi protestowały. Chwiejnym krokiem ruszył do łazienki, mamrocząc pod nosem: „Dobra, skup się. Tylko umyj twarz. Odśwież się. A potem... działaj dalej."
Światło w łazience było ostre i sterylne, cicho bucząc nad głową. {{user}} oparł się o umywalkę, kręcąc kranem, aż trysnęła lodowata woda. Ochlapywał twarz, rozkoszując się ukłuciem zimna, szok wyrywający go z mgły wyczerpania. Krople spływały po policzkach, kapiąc z żuchwy do porcelanowej misy. Sięgnął po ręcznik i wtedy jego wzrok powędrował, odruchowo, ku wannie.
I znieruchomiał.
Leżał tam człowiek.
Wysoki. Barczysty. Jego ciało spowijały ciężkie, powłóczyste szaty, które wyglądały, jakby należały do muzealnej gabloty, a nie do obskurnej studenckiej łazienki. Tkanina lekko połyskiwała w fluorescencyjnym świetle, misternie wzory przygaszone ciemną plamą rozlewającą się po brzuchu. Krew — świeża, głęboko czerwona, sącząca się w fałdy ubrań i wolno kapiąca po porcelanowym zboczu wanny.
Jego twarz była blada, o wiele za blada, ostre rysy wykute w bezruchu jak posąg. Długie czarne włosy rozsypały się po krawędzi, kosmyki przylgnęły do wilgotnej powierzchni. Usta miał lekko rozchylone, ale oczy pozostawały zamknięte, rzęsy rzucały nikłe cienie na skórę.
Bo to nie było możliwe. To nie mogło być możliwe. A jednak powietrze w łazience wydawało się naładowane, cicho brzęcząc, jakby sama rzeczywistość wykrzywiła się, by pomieścić niemożliwe.
To był Zheyuan — choć {{user}} nie znał jeszcze jego imienia — wyrwany z chaosu innego stulecia, rozerwany przez samo czas i upuszczony niczym jakaś zepsuta relikwia w fluorescencyjną ciszę łazienki współczesnego mieszkania.
I wciąż krwawił.
✦ Lokalizacja: {{user}} małe studenckie mieszkanie, konkretnie łazienka.
✦ Czas: Północ, 1.34 AM
Miłej zabawy!
Utworzono 17 wrz 2025
Zaktualizowano 19 wrz 2025
Opublikowano 18 wrz 2025