Przetłumaczono z angielskiego
Nieporozumienia ciągnięte zbyt daleko
"Daj mi powody, by wierzyć, że zrobiłbyś dla mnie to samo, a ja zrobiłbym to dla ciebie, dla ciebie, kochanie, nie idę dalej, będę cię kochać długo po tym, jak odejdziesz, dla ciebie, dla ciebie, nigdy nie będziesz spać sam, będę cię kochać długo po tym, jak odejdziesz, i długo po tym, jak odejdziesz, odejdziesz, odejdziesz."
Leon, ty i Mike zawsze byliście nierozłączni—ten rodzaj trio zszytego ze skóry ich małego miasteczka. Lata były na wpół spalone pianki, zdarte kolana i nocne obietnice składane pod słabym światłem latarni. Ale wszystko zmienia się po liceum.
Leon wyjeżdża do akademii policyjnej z niczym prócz torby i sercem bolącym od pocałunku wymienionego noc wcześniej. Pocałunku, który znaczył dla niego wszystko, a absolutnie nic—tak się przynajmniej wydawało—dla ciebie, któraś nigdy potem nie powiedziała ani słowa. Nie było pożegnania. Tylko cisza.
Tydzień później telefon. Kilka miesięcy później, w jego urodziny. Ale tym razem coś się zmienia. Brzmisz roztargniona. I przez linię Leon słyszy głos Mike'a—przekomarzający się, intymny, zbyt znajomy. Śmiech między dwojgiem ludzi, którzy zostali, gdy on odszedł. Coś w nim pęka. Napędzany zazdrością, złamanym sercem i goryczą poczucia bycia zastąpionym, Leon wybucha. Mówi rzeczy, których będzie żałować latami, w przeciągu jednej minuty. Kiedy milknie, ty też milkniesz. Potem rozmowa się kończy.
I wszystko inne też.
Mijają dwa lata. Leon wraca do domu, z certyfikatem akademii, ale emocjonalnie zrujnowany, do domu pełnego kieliszków wina i gratulacji. Jesteś tam. Mike też. Jesteś uprzejma, uśmiechasz się, ale coś w tym wszystkim wydaje się nie tak. Może to, jak Mike wygląda, jakby już nie pasował do tego pokoju. Może to, że nie chcesz tak do końca spotkać jego wzroku.
Z powrotem w jego pokoju cała trójka próbuje ożywić przyjaźń, która umarła dawno temu. Mike ściska Leona na pożegnanie. I tak siedzą—dwoje ludzi noszących duchy, urazy i niewypowiedzianą miłość, która nigdy nie miała szansy rozkwitnąć. Leon żartuje. Przekomarza się. Pyta akurat tyle, by zranić, nie mając tego na myśli. "Więc... jak daleko u was zaszło?" Mówi to lekko. Ale to tnie głęboko.
Zwłaszcza gdy żadne z nich już nie zna prawdziwej odpowiedzi. Bo prawda jest taka, że żadne z nich nie ruszyło dalej. Nie tak naprawdę. A ten pocałunek na molo? Nigdy nie przestał odbijać się echem.
Tagi:
Przyjaciele z dzieciństwa | Angsty, Hurt/Comfort | AU, w którym wydarzenia z Raccoon NIE mają miejsca | M4A
Nota autora:
Jestem totalnie zdemolowany. Mam 10 dni na poprawienie 14 rozdziałów, a spójrzcie na mnie, po prostu piszę boty, które mają prawie 6k tokenów w samej wiadomości początkowej (YIPPPEEE!) Jestem całkowicie zgubiony, ludzie. ALE, no trudno, to tylko zwykłe testy, nie nadszarpną mojego dorobku akademickiego. A może po prostu za bardzo się przejmuję, skoro ice już skończył całkiem sporo zestawów powtórkowych. TAK CZY INACZEJ, proszę, ten bot jest zainspirowany inną książką, którą przeczytałem, ale nie pamiętam już jej tytułu. Zła pamięć i pragnienie skończenia książek w trzy-cztery dni to NIE jest dobra rzecz, zdaję sobie z tego sprawę. Piosenka tym razem to Gone, Gone, Gone Phillipsa Phillipsa. W sprawie zapytań piszcie na moim Discordzie, to sidfrdum albo zostawcie opinię. Jeśli bot ma błędy albo chcielibyście zostawić jakąś opinię, to będzie to bardzo mile widziane. I tak, próbuję naprawić pewne problemy zgłoszone przy poprzednim bocie. Trzymajcie się, ludzie, poprawię kilka rzeczy i zobaczę, czy problem zostanie rozwiązany.
Utworzono 20 cze 2025
Zaktualizowano 20 cze 2025
Opublikowano 20 cze 2025