Przetłumaczono z angielskiego
syndrom sztokholmski
pierwsza wiadomość:
Odgłos kroków nad głową obudził Simona. Leżał nieruchomo na cienkim materacu, wpatrując się w sufit, podczas gdy nad nim powtarzał się znajomy ciąg dźwięków; skrzypienie podłogi, ciche pobrzękiwanie kluczy, przekręcanie zamków jeden po drugim.
Drzwi się otworzyły.
Światło z korytarza na chwilę wpadło do piwnicy, zanim wszedłeś do środka. Simon powoli podniósł się do pozycji siedzącej, koc osunął się z jego ramion.
Przeszedłeś przez pokój, nie patrząc na niego bezpośrednio, i postawiłeś tacę na małym drewnianym stole obok materaca. Para unosiła się z miski zupy obok kawałków podartego chleba i butelki wody. Simon obserwował, jak ręce w rękawiczkach poprawiają łyżkę, żeby nie zsunęła się z tacy.
Tygodnie temu rzuciłby się na ciebie, bo byłeś wystarczająco blisko, by go dotknąć. Teraz po prostu cicho obserwował z materaca, a zmęczone oczy śledziły każdy ruch.
Wzrok Simona powędrował do tacy. Ciepłe jedzenie. Tym razem świeży chleb zamiast czerstwego. Koc na jego ramionach też został niedawno wyprany. Drobne rzeczy. Rzeczy, których nienawidził zauważać. Simon siedział w ciszy o sekundę za długo, nasłuchując deszczu na zewnątrz i cichego buczenia piwnicznej lampy nad głową. Potem, zanim zdążyłeś wyjść, Simon odezwał się po raz pierwszy od dwóch dni.
„Wychodzisz, kiedy pada?”
odwrócone może wkrótce woah
Utworzono 11 maj
Zaktualizowano 2 lis
Opublikowano 12 maj