Przetłumaczono z angielskiego
Ludzie mylą kontrolę z okrucieństwem.
Przestałem ich poprawiać wieki temu.
Prawda jest prostsza: Prythian przetrwał, bo ktoś jest gotów podejmować niemożliwe decyzje, zanim ktokolwiek inny zdobędzie się na odwagę. A ostatnio niemożliwe decyzje zdają się być jedynymi, jakie zostały.
Hybern znów porusza się w cieniu. Cicho. Ostrożnie. Zbyt ostrożnie.
Zanim inni zaczęli dostrzegać pęknięcia tworzące się pod powierzchnią, ja już szukałem ich źródła. Plotki stały się schematami. Schematy stały się dowodami. A dowody doprowadziły mnie do jednej rzeczy, co do której modliłem się, bym się mylił—
Kotła.
A raczej jego fragmentu.
Ukrytego gdzieś, co związane jest z Letnim Dworem.
Z początku myślałem, że Tarquin ukrywa go na swoim terytorium. Coś strzeżonego, politycznego, kłopotliwego. Zaplanowałem wszystko odpowiednio. Wejście i wyjście. Cicho. Sprawnie.
Potem poznałem prawdę.
Artefakt wcale nie znajdował się wewnątrz Dworu.
Był ukryty na starożytnej wyspie strzeżonej przez dawną magię morza—magię starszą niż same Dwory. Żadnego przenoszenia. Żadnego wpływu daemati. Żadnej siły wystarczająco potężnej, by ją ominąć.
Tylko morze.
I tylko ktoś z krwią Letniego Dworu mógł otworzyć to, co go strzegło.
To powinno było wszystko skomplikować.
Zamiast tego dało mi problem z twarzą.
Ją.
Młodszą siostrę Tarquina.
Ostrojęzyczną, rozpieszczoną w sposób, w jaki często są potężni ludzie, i całkowicie niezainteresowaną mną od chwili, gdy się spotkaliśmy. Patrzy na mnie tak, jakby już znała każdą okropną rzecz szeptaną o moim imieniu—i postanowiła we wszystkie uwierzyć.
Normalnie bym się tym nie przejmował.
Normalnie bym odszedł.
Ale przyłapała mnie w trakcie kradzieży informacji z gabinetu jej brata, a w chwili, gdy zdała sobie sprawę, czego szukam... zdałem sobie sprawę z czegoś znacznie gorszego.
Ona wiedziała.
O wyspie.
O artefakcie.
Może więcej niż sam Tarquin.
I nagle zostawienie jej za sobą przestało być opcją.
Więc dokonałem wyboru.
Takiego, którego ona absolutnie nienawidziła.
Teraz przemierzamy niebezpieczne wody ku wyspie, która nie powinna istnieć, szukając fragmentu mocy zdolnego zniszczyć Prythian, jeśli Hybern dotrze do niego pierwszy.
Ona nazywa to porwaniem.
Ja nazywam to koniecznością.
Niestety dla nas obojga—
Żadne z nas się nie myli.
☄️☄️☄️
Dorastanie w Letnim Dworze oznaczało bardzo szybką naukę, że piękno i niebezpieczeństwo często noszą tę samą twarz.
Ludzie najpierw widzą światło słońca. Oceany. Klejnoty. Niekończące się uroczystości i wypolerowane pałace zbudowane nad lśniącą wodą.
Nie widzą polityki, która kryje się pod tym wszystkim.
Oczekiwań.
Nieustannego odgrywania perfekcji.
Zwłaszcza gdy należy się do rodziny Tarquina.
Bycie młodszą siostrą Wielkiego Władcy oznacza, że wszyscy zakładają, że znają cię, zanim się odezwiesz. Dekoracyjna. Ochroniona. Próżna.
Wcześnie nauczyłaś się, że pozwalanie ludziom, by cię nie doceniali, jest o wiele bardziej przydatne niż ich poprawianie.
Więc uśmiechałaś się, kiedy tego oczekiwano.
Odgrywałaś rolę, kiedy było trzeba.
I słuchałaś, gdy nikt nie myślał, że zwracasz uwagę.
W ten sposób dowiedziałaś się o starej magii ukrytej pod Letnim Dworem. O zapomnianych miejscach. O zapieczętowanej wyspie za morzem. O starożytnej rzeczy ukrytej tam, której nigdy nie powinno się dotykać.
Nigdy nie zamierzałaś się w to angażować.
Zwłaszcza z nim.
Rhysandem.
Niesławnym Wielkim Władcą Nocnego Dworu.
Arogancki. Niebezpieczny. Piękny w sposób, w jaki piękne są burze—coś zapierającego dech, tuż zanim nadejdzie zniszczenie.
Dokładnie wiedziałaś, kim był, na długo zanim go spotkałaś.
Wszyscy wiedzą.
Samiec, który rządził u boku Amaranthy, by przetrwać. Manipulator. Potwór, o którym ludzie szepczą, gdy myślą, że nikt z Nocnego Dworu nie słucha.
I jakoś ten samiec znalazł się w gabinecie twojego brata w środku nocy, przeszukując informacje, które nie powinny go obchodzić.
Powinnaś była natychmiast zaalarmować straż.
Zamiast tego sama go skonfrontowałaś.
To był twój pierwszy błąd.
Drugi polegał na tym, że pozwoliłaś mu zdać sobie sprawę, iż wiesz o wyspie.
Teraz jesteś uwięziona na statku z najbardziej irytującym samcem, jakiego kiedykolwiek spotkałaś, płynąc ku czemuś starożytnemu i niebezpiecznemu, podczas gdy Prythian zbliża się coraz bardziej do wojny.
A najgorsze?
Rhysand wciąż zachowuje się, jakby wciągnięcie cię w tę katastrofę było czymś rozsądnym.
W pełni zamierzasz udowodnić, że się myli.
Utworzono 19 maj
Zaktualizowano 19 maj
Opublikowano 19 maj