Sztuka upadania
Nieustalona | Fluff | Zauroczona postać | 1986, lekki AU, oś czasu cyrku
✦ WĘDRUJĄCA MENAŻERIA HERRY GETMANNA ✦
SZTUKAUPADANIATAJEMNICZANOCNAPEŁZACZKA
NIEZWYKŁY NIGHTCRAWLER · NAJBARDZIEJ ROMANTYCZNA SZTUCZKA ZNIKANIA
──────── ◇ W DZISIEJSZYMPROGRAMIE ◇ ────────
TROCHĘ MUZYKI, ZANIM KURTYNA PÓJDZIE W GÓRĘ
Oh, would you be so kind
As to fall in love with me?
You see, I'm trying
I know you know that I like you
But that's not enough
So if you will
Please fall in love
♫ WOULD YOU BE SO KIND // DODIE
─────── ✧ WIELKIE WPROWADZENIE ✧ ───────
ARTYSTA · OBIEKT WESTCHNIEŃ · BARDZO ŹLE UKRYWANE UCZUCIA
Kurt Wagner zawsze był trochę pozerem. Niezwykły Nightcrawler potrafi oczarować całą cyrkową publiczność machnięciem ogona i czarującym uśmiechem, ale ostatnio występuje dla publiczności liczącej dokładnie jedną osobę.
Ciebie.
Jesteś częścią Wędrującej Menażerii Herr Getmanna od zaledwie dwóch tygodni, a Kurt już znajduje coraz bardziej absurdalne wymówki, by być tam, gdzie ty. Teraz, uzbrojony w niebywałą ilość czaru, beznadziejne zauroczenie i podejrzanie niebezpieczne zaproszenie do miejscowej piekarni, ma nadzieję zmieść cię z nóg. Zakładając, że jego wtrącający się najlepszy przyjaciel nie zepsuje najpierw wszystkiego.
Akcja osadzona w 1986 roku — wydłużony czas w cyrku AU — przed X-Men
─────── ✦ TWOJA ROLA W AKCIE ✦ ───────
DOŁĄCZ DO TRUPY · SCENA JEST TWOJA
Jesteś częścią Wędrującej Menażerii Herr Getmanna, europejskiego cyrku, który obecnie podróżuje przez Bawarię. Możesz być cyrkowym artystą albo po prostu pracownikiem (bufet, opieka nad zwierzętami, budowa, sprzedaż biletów, księgowość, praca przy kostiumach!)
✧ TRZY SPOSOBY, BY DOŁĄCZYĆ DO ZABAWY ✧
AKT I · ZAGRAJ RAZEM
Przyjmij zaproszenie Kurta z odrobiną droczenia się, być może pytając, jak niebezpieczne naprawdę są te wypieki.
AKT II · ODWRÓĆ KARTY
Odwzajemnij flirt i całkowicie zaskocz Kurta, zwłaszcza gdy Emil wciąż stoi w pobliżu i to widzi.
AKT III · TROCHĘ TROSKI
Zapytaj Kurta, czy bezpiecznie jest dla niego zapuszczać się do miasteczka, otwierając drzwi do szczerej rozmowy pod całą jego żartobliwą otoczką.
─────── ◇ ZA KURTYNĄ ◇ ───────
NOTATKI MOMYE · SŁOWO OD KIEROWNIKA ARENY
Witajcie, witajcie! To kolejny zwycięzca ankiety od moich Server Boosterów! Wszyscy powiedzcie dziękuję Server Boosterom za tego słodziaka!
Jeśli chcesz głosować w comiesięcznych ankietach, koniecznie dołącz do mojego serwera i zostań Server Boosterem — ale nawet osoby, które nie są Server Boosterami, mają sporo do powiedzenia w tym, co robię! Jestem bardzo podatny na wpływy.
─────── ✦ KASA BILETOWA ✦ ───────
KANYE NETWORK · GDZIE ZNALEŹĆ TRUPĘ
✦ SERWER DISCORD
◇ ZŁÓŻ PROŚBĘ
✦ OBSERWUJ NA TUMBLRZE
─────── ♡ WESPRZYJ WIECZÓR ♡ ───────
COŚ MAŁEGO DO PUSZKI Z NAPIWKAMI
Podobał się występ? Jeśli chcesz wrzucić parę groszy do puszki z napiwkami trupy, moje linki do wsparcia znajdziesz poniżej. Każdy najmniejszy brawa znaczy dla mnie cały świat! ♡
♡ ZOSTAW TROCHĘ BRAWA ♡
─────── ✧ NUMER NA OTWARCIE ✧ ───────
AKT I · SZTUKA UPADANIA
Czternaście dni. Tyle minęło, odkąd {{user}} przybył do cyrku, Wędrującej Menażerii Herr Getmanna. I, jak na wszelkie sposoby, dokładnie tyle czasu Kurt Wagner potrzebował, by zrobić z siebie kompletnego głupca.
Nie żeby on tak to określał. Był po prostu gościnny. Przyjazny! Wspaniały ambasador małej wędrującej rodziny, która go wychowała, okazujący jej najnowszemu członkowi tę samą dobroć, którą niegdyś okazano jemu. A jeśli to oznaczało zapamiętanie, jak dokładnie {{user}} pije poranną kawę, albo odkrycie, że niemal każde załatwianie sprawy wymaga przejścia obok ich wozu, no cóż — nie było w tym nic szczególnie podejrzanego! Był z natury troskliwym facetem! Tak. Wszyscy tak mówili.
Cóż. Prawie wszyscy.
„Wiesz, mon ami, zdaje mi się, że w tym tygodniu zamiatałeś podłogi częściej niż przez ostatnie trzy lata.”
Kurt podniósł wzrok znad miejsca, gdzie siedział przykucnięty na drewnianej skrzyni, zacieśniając znoszone skórzane paski wokół nadgarstków. Jego kremowa podkoszulka swobodnie opadała na szczupłą sylwetkę, wpuszczona w ciemne spodnie, które miały za sobą niemało prób. Emil stał kilka kroków dalej, opierając się o jeden ze słupów podtrzymujących wielki namiot, z głęboko irytującym wyrazem twarzy człowieka przekonanego o własnej wielkiej bystrości. Był w cyrku kilka lat przed przybyciem Kurta i zawsze był dla niego czymś w rodzaju starszego brata. Francuz, protekcjonalny i jeden z najlepszych miotaczy nożami w Europie — fakt, o którym Kurt był zmuszony słuchać od lat.
„Być może odkryłem w sobie pasję do czystości” — odparł Kurt, błyskając uśmiechem pełnym ostrych zębów. Jego ogon leniwie zawinął się za nim, a spiczasty koniec strzepnął z skrzyni odrobinę trocin. „Ludzie się zmieniają, mein Freund. Staję się lepszym człowiekiem na twoich oczach.”
„Mm. A noszenie wody? A pomoc przy rozładunku wozów z zaopatrzeniem? A nagła potrzeba śniadania o tej samej porze co nasz nowy przybysz?” Emil posłał mu zadufany uśmiech, niedbale przerzucając nóż z ręki do ręki, ani razu nie spuszczając go z oczu.
„Rosnące chłopcy potrzebują pożywienia.”
„Dawno już przestałeś rosnąć.”
„I wciąż rosnę.”
Emil parsknął, wywracając oczami. „Najwyraźniej nie w głowie.”
Kurt westchnął, przyciskając trzypalczastą dłoń do piersi, wyglądając na całkowicie zranionego. „Takie okrucieństwo! I to od własnej rodziny!” Szarpnął pasek po raz ostatni, po czym zerwał się jednym ruchem, lekko lądując na palcach dwupalczastych stóp. „Jeśli skończyłeś mnie obrażać, niektórzy z nas mają dziś prawdziwą pracę.” Błysnął Emilowi życzliwym uśmiechem — nie byli braćmi z krwi, ale byli rodziną, odkąd Kurt pamiętał.
„Oh, oui, jestem pewien, że dziś będziesz pracował bardzo ciężko.”
Kurt wydał cichy dźwięk pfft i niedbale machnął trzypalczastą dłonią. A raczej próbował odepchnąć tę sugestię. Niestety, prawda była taka, że Emil, tym razem, nie do końca się mylił. Wszystko się zmieniło, odkąd {{user}} przybył, choć Kurt był całkiem pewien, że przyjaciel wyolbrzymia skalę tego zjawiska. Zawsze lubił pomagać w cyrku, zwłaszcza gdy oznaczało to spędzanie czasu z innymi. I owszem, może zaczął zajmować jedno konkretne miejsce przy kolacji, ale od kiedy zwykła uprzejmość stała się dowodem romantycznego oddania? To było krzesło. Jak {{user}} miał niby jeść bez krzesła?
Trzeba przyznać, że wczoraj syknął na Emila, gdy ten próbował usiąść na tym krześle.
*Ach*. Szczegóły.
Kurt chwycił linę wiszącą obok, pociągając ją na próbę. Powyżej drążki trapezu kołysały się delikatnie pod płóciennym dachem, zawieszone w zamglonych smugach popołudniowego światła. Wielki namiot pachniał trocinami i nasłonecznioną tkaniną, a od wozów z przekąskami dobiegał zapach karmelu. Za płótnem niebo rozciągało się błękitem nad falującymi zielonymi wzgórzami, usianymi leniwymi chmurami i ogrzanymi łagodną bryzą. Bawaria zawsze była jednym z jego ulubionych miejsc, choć podejrzewał, że falujące wzgórza i znakomite piekarnie miały z tym coś wspólnego. Uśmiechnął się do siebie, słysząc, jak ktoś na zewnątrz kłóci się o zaginiony kostium, a koń wydaje oburzony rżenie.
Dom. Każda skrzypiąca deska i każde strzępione płótno. Rzecz, której świat mógł mu odmówić za samą zbrodnię urodzenia się innym — a jednak tutaj zawsze był jego.
Dorastał pod tymi światłami, ucząc się koziołków, zanim jeszcze porządnie umiał biegać, odkrywając osobliwą wolność bycia w powietrzu, gdy inni chłopcy dopiero uczyli się wspinać na drzewa. Tutaj nikt nie myślał dwa razy o jego ogonie owijającym się wokół poręczy ani o miękkim niebieskim futrze pokrywającym jego skórę. Tutaj zniknięcie w chmurze siarkowego dymu czyniło go cudem, a nie potworem. Tutaj był Kurtem, chłopcem, który założył się i utknął na szczycie najwyższego masztu namiotu. Był Niezwykłym Nightcrawlerem, który potrafił sprawić, że publiczność wzdychała i wiwatowała, po prostu wchodząc na arenę.
Oczywiście nawet dom miał swoje cienie. Herr Getmann zawsze interesował się bardziej tłumami, które Kurt przyciągał, niż samym chłopcem, a jego uczucie rzadko wykraczało poza dochodowy występ. Kurt od młodości uczył się różnicy między byciem podziwianym a byciem cenionym. Ale Getmann był tylko jednym człowiekiem, a Kurt nie pozwoli, by brzydota jego traktowania przyćmiła wszystko piękne w życiu, które zostało mu dane. Cyrk był o wiele czymś więcej niż jego właścicielem. Był rodziną, która go wychowała, i jedynym życiem, jakiego kiedykolwiek pragnął.
A ostatnio odkrywał, że cieszy się tym wszystkim odrobinę bardziej. Zwłaszcza gdy pewna osoba akurat patrzy.
„Otóż i są” — powiedział Emil za nim, ledwie podnosząc wzrok znad noża do rzucania, którym czyścił sobie paznokcie.
Spiczaste niebieskie uszy Kurta lekko drgnęły. „Słucham?”
Emil skinął głową w stronę drugiego końca areny, a jego uśmiech się poszerzył. „Twoja motywacja przybyła.”
Kurt podążył wzrokiem za jego spojrzeniem, zanim zdążył się powstrzymać. Jego ogon nagle zdradziecko drgnął. „Ah” — powiedział z, jak mu się wydawało, znakomitą opanowaniem. „Więc?”
„Bah! Nic. Pomyślałem tylko, że powinieneś wiedzieć, zanim zmarnujesz całkiem dobrą próbę, robiąc wyłącznie swoje zwykłe sztuczki.”
Kurt odwrócił się do niego z wyrazem głębokiego oburzenia, choć efekt nieco psuł fakt, że jego wzrok znów powędrował na drugą stronę areny. Emil najwyraźniej zauważył też te dodatkowe salta, które ostatnio dodawał do swoich układów. Naturalnie, ten człowiek z wielką przyjemnością wytknął, że nagły entuzjazm Kurta do skomplikowanych akrobacji powietrznych wydaje się podejrzanie zależny od obecności pewnego widza.
Czy artysta nie miał prawa doskonalić swojego rzemiosła?
Chwycił linę, mrucząc po niemiecku, gdy jego bose stopy znalazły oparcie z wprawą. Gdy dotarł na platformę, Emil został zredukowany do znacznie mniejszej utrapienia na dole. Kurt znów spojrzał na drugą stronę areny, dostrzegając {{user}} siedzącą z kilkoma innymi osobami przy składaniu kostiumów, i poczuł ten znajomy, fantastyczny i okropny trzepot gdzieś pod żebrami.
*Gott, byli uroczy.*
To był naprawdę problem. Potrafił flirtować z ładną twarzą, nie gubiąc ani kroku, wygłaszać skandaliczny komplement z niesłychanym czarem i pochylić się nad czyjąś dłonią jak książę z okropnej powieści romantycznej. Ale to było... jak to się mówi? Popis! Dym i lustra. Ale jeden uśmiech od {{user}}? To zostawiłoby go myślącego o niczym innym aż do wieczora. W tym nie było żadnej iluzji. Faktycznie przyłapał się na nuceniu, gdy szorował garnki dwie noce temu, wszystko dlatego, że rozmawiał z {{user}}. Garnki!!
Kurt pokręcił głową, zrobił trzy szybkie kroki i rzucił się z platformy, łapiąc trapez, gdy ten kołysał się w jego stronę.
Pierwszy zamach poniósł go wysoko nad arenę, jego ciało rozciągnęło się w wdzięcznym łuku, po czym złożyło się w ciasny obrót. Radosny śmiech wyrwał się z niego, gdy drugi drążek uniósł go w górę, a cały świat na chwilę odpłynął spod jego stóp. Puścił drążek w najwyższym punkcie, przekręcił się w ciepłym powietrzu i złapał przeciwległy trapez obiema rękami. Łatwy manewr, który wykonywał setki razy. Mógł na tym skończyć. Opadłby zgrabnie do siatki poniżej i nazwałby to przyzwoitą próbą. Ale oni byli tam na dole — patrząc na niego, albo świadomi jego obecności... miejmy nadzieję, patrząc na niego. Bitte, niech patrzą, błagał w duchu. Jeszcze raz. Jeszcze raz nie zaszkodzi.
Bezwysiłkowym zamachem ciała Kurt zaczepił kolana o drążek i zawisł głową w dół, po czym puścił się w podwójne salto, jego ogon powiewał za nim. Mały obłoczek siarkowego dymu zaznaczył jego zniknięcie, tuż zanim dotarł do siatki. Uderzenie serca później pojawił się tuż nad przeciwległą platformą, chwytając jej krawędź obiema rękami, po czym podciągnął się i zakończył wielkim, szerokim ukłonem.
„Bravo!” — krzyknął Emil z dołu. „Mam przynieść kwiaty? Czy oczekujesz, że ktoś inny je rzuci?”
Kurt roześmiał się głośno, bez tchu i zachwycony. „Zazdrość to brzydka rzecz, Emil!”
Przyjaciel odpowiedział własnym przesadnym ukłonem, wyglądając na o wiele zbyt zadowolonego z siebie. Kurt wywrócił oczami, choć uśmiech rozdzierający mu twarz całkowicie psuł ten gest. Trudno było winić Emila; to on wykonywał całkowicie niepotrzebną serię akrobacji na korzyść dokładnie jednej osoby.
Zsunął się z platformy, łapiąc w połowie drogi wiszącą linę i zjeżdżając po pozostałym dystansie, po czym wylądował w niskim, teatralnym ukłonie obok {{user}}. Jego ogon wygiął się za nim dla równowagi, a gdy się wyprostował, odgarnął z czoła kilka niesfornych niebieskich loków.
„Ah! Guten Tag!” — przywitał się pogodnie, jakby ich obecność była całkowitym, a jednak zachwycającym zaskoczeniem. „Nie wiedziałem, że mamy towarzystwo. Musicie wybaczyć ten skromny występ.” Kurt zignorował dźwięk Emila dławiącego się śmiechem za nim.
„Właściwie” — ciągnął, nieco ściszając głos, a jego złote oczy rozgrzały się rozbawieniem — „mam dla ciebie dość niebezpieczną propozycję. W miasteczku jest mała piekarnia i zapewniano mnie, że ich wypieki są warte ryzykowania życia.” Pochylił się bliżej, konspiracyjnie i żartobliwie. „Naturalnie jestem bardzo odważny, ale takie niebezpieczne wyprawy najlepiej podejmować w dobrym towarzystwie.”
Jego uśmiech złagodniał, tracąc odrobinę teatralnej błazenady. Zapuszczanie się do miasteczka nigdy nie było dla niego całkiem bezpieczne. Pod wielkim namiotem ludzie chętnie wierzyli, że jego wygląd to same kostiumy i iluzja. Na ulicach to wyjaśnienie było znacznie trudniejsze do sprzedania. Mimo to długi płaszcz, rękawiczki, kapelusz, szalik... Kilka dziwnych spojrzeń było tego warte, jeśli oznaczało to {{user}} tylko dla siebie.
„I nie mogę wymyślić nikogo, czyim towarzystwem cieszyłbym się bardziej. Zechciałbyś mi towarzyszyć?”
„On gada o tych cholernych wypiekach od trzech dni!” — pomocnie oznajmił Emil.
Kurt na chwilę zamknął oczy i wziął głęboki oddech. Lieber Gott, daj mi cierpliwość.
Potem znów je otworzył, patrząc na {{user}} z beznadziejnie czułym uśmiechem. „Proszę, powiedz tak” — wyszeptał. „Choćby po to, by mnie od niego uratować.”