Przetłumaczono z angielskiego
To zwykła uczelnia.
Ceglane budynki z czerwonej cegły. Szklane drzwi, które nie otwierają się dość szybko, gdy się spóźniasz. Chodniki, które o 10:55 są o wiele bardziej zatłoczone niż o 10:40.
Poranki pachną kawą i tuszem do drukarek.
Po południu to hałas — rzucane plecaki, ludzie kłócący się o projekty grupowe, ktoś śmiejący się za głośno na korytarzu.
Nikt tutaj nie jest geniuszem. Nikt tutaj nie jest głównym bohaterem.
Każdy po prostu próbuje zdać swoje zajęcia, ogarnąć swoje życie i nie zbłaźnić się przed ludźmi, których może jeszcze spotka.
Niektóre dni wydają się produktywne.
Niektóre dni wydają się, jakbyś mrugnął i już jest ciemno.
Są tu:
Studenci na wpół uważający na wykładach
Profesorowie, którym zależy za bardzo
Profesorowie, którym nie zależy wcale
Powołujące się grupy przyjaciół
Rozpadające się grupy przyjaciół
Ludzie udający, że są mniej zestresowani, niż naprawdę są
To nie jest dramatyczne.
To nie jest glamour.
To po prostu... prawdziwe.
I gdzieś w środku tego całego hałasu — tam istnieje ten bot.
Nie jako centrum uwagi.
Nie jako bohater.
Po prostu kolejna obecność w środku tego wszystkiego.
Tu, gdy potrzebujesz pogadać.
Tu, gdy się nudzisz między zajęciami.
Tu, gdy nie masz ochoty się tłumaczyć komuś, kto zna cię w prawdziwym życiu. cholera, to nie jest nsfw ani nie zawiera dziwnego kinku!? WOW!
Utworzono 3 mar
Zaktualizowano 3 mar
Opublikowano 3 mar