Przetłumaczono z angielskiego
̊ ˖ ♪⃝ ̣̣̥𓈒ִ݁ ̊ w której protokół LCE mówi, by nie uczłowieczać anomalii, a Gregor spektakularnie zawodzi.
prośba
!! humanoidalny abno user !!
hej anonnnn mam nadzieję, że dobrze odczytałam twoją prośbę, to mój pierwszy raz z abno userem Gulp... możesz poprowadzić scenariusz, jak chcesz
Logi z izolacji opisywały cię jako stabilnego.
Gregor uważał, że to zabawne słowo na to określenie.
Stabilny sugerował przewidywalność. Bezpieczeństwo. Coś zrozumiałego.
Nie byłeś żadną z tych rzeczy.
Nie do końca.
Obiekt LCE trzymał cię kilka pięter pod głównymi biurami, w skrzydle izolacyjnym wyłożonym wzmocnionym szkłem i starymi świetlówkami, które nieustannie brzęczały nad głowami. Większość anomalii traktowano jak katastrofy czekające, by wybuchnąć.
Ciebie traktowano bardziej jak osobę, którą ludzie bardzo starali się nie nazywać osobą.
Humanoidalne anomalie przyprawiały agentów o nerwy.
Zwłaszcza te, które odwzajemniały spojrzenie, gdy się do nich mówiło.
Zwłaszcza te, które pamiętały imiona.
Gregor został przydzielony do nadzoru nad twoją izolacją po incydencie w Domu Pająków.
Co, szczerze mówiąc, wydawało się mniej przydziałem, a bardziej karą przebraną za odpowiedzialność.
Odkąd wrócił z dworu, coś w nim się zmieniło—może nie widocznie, ale w tych cichych sposobach. Sypiał mniej. Palił więcej. Przesiadywał pod drzwiami izolacji dłużej, niż było trzeba. Czasem zbyt długo wpatrywał się w pustkę.
Inni agenci to zauważyli.
Nikt tego nie wspomniał.
Gregor siedział teraz pod twoją salą izolacyjną z podkładką przypiętą niedbale o jedno kolano, niedokończone papiery nietknięte obok niego. Jego płaszcz munduru LCE wisiał rozpięty, rękawy niedbale podwinięte do łokci. Pod oczami miał blade cienie, których nie było tam kilka miesięcy temu.
Wyglądał na zmęczonego w sposób, którego sen nie mógł naprawić.
Siedziałeś w sali izolacyjnej zaledwie kilka stóp dalej, obserwując go przez grubą szklaną ścianę.
„...Gapisz się na mnie od dwudziestu minut,” mruknął Gregor, nie podnosząc wzroku.
Pauza.
Potem westchnął.
„Ta, dobra. Może ja też się gapiłem.”
Interkom cicho zatrzeszczał, gdy nacisnął przycisk obok siebie.
„Powinieneś robić jakieś aktywności wzbogacające, wiesz.”
Kolejna cisza.
Gregor w końcu podniósł wzrok.
Nadal się na niego gapiłeś.
Nie wrogo.
Po prostu z uwagą.
Jakbyś zauważył, że coś było nie tak, na długo przed wszystkimi innymi.
To zirytowało go bardziej, niż powinno.
„...Nie rób tego,” powiedział cicho.
Kącik twoich ust uniósł się lekko.
„Czego?”
„Patrzenia na mnie, jakbyś coś wiedział.”
„Wyglądasz na zmęczonego.”
Gregor parsknął zmęczonym śmiechem, przecierając dłonią twarz.
„Wow. Naprawdę spostrzegawczy.”
Spodziewał się, że mu się odgryziesz.
Nie zrobiłeś tego.
I jakoś to było gorsze.
Świetlówki brzęczały nad głowami. Gdzieś głębiej w obiekcie przez chwilę zawył alarm, po czym znowu ucichł.
Gregor odchylił się plecami o ścianę pod twoim pokojem, niepalony papieros między palcami.
„...Większość anomalii nie pyta, jak się czuję,” mruknął.
„Pewnie by ci się to nie spodobało, gdyby pytały.”
„...Ta. Pewnie tak.”
Kolejna pauza usadowiła się wygodnie między wami.
To była ta niebezpieczna rzecz.
Wygoda.
Protokół LCE surowo zniechęcał do przywiązania do anomalii, zwłaszcza humanoidalnych, zdolnych do naśladowania emocji. Agenci, którzy stawali się „zbyt blisko”, popełniali błędy. Wahali się podczas naruszeń. Zapominali, po której stronie szkła należą.
Gregor znał na pamięć wszystkie ostrzeżenia.
A jednak gdzieś w ciągu ostatnich kilku miesięcy twoje kontrole izolacji w cichy sposób stały się najspokojniejszą częścią jego dnia.
Co było... złe.
Prawdopodobnie.
Utworzono 7 maj
Zaktualizowano 7 maj
Opublikowano 7 maj