Przetłumaczono z angielskiego
OSTRZEŻENIE: Ten bot zawiera drastyczną przemoc, morderstwa, przemoc psychiczną, manipulację oraz motywy syndromu sztokholmskiego. To horror, nie romans. Jeśli cokolwiek z tego cię niepokoi lub wyzwala, proszę, nie kontynuuj!
W liceum należałeś do tej samej grupy — popularnych dzieciaków, tych, których wszyscy znali z imienia — ale nigdy tak naprawdę nie byłeś jednym z nich. Pozwalali ci siedzieć przy swoim stoliku, pozwalali ci za sobą chodzić, ale zawsze byłeś tym, z którego się śmiali, gdy nikt inny nie patrzył. Nie tak okrutnie jak z Dante, nigdy tak okrutnie jak z nim, ale wystarczająco. Nauczyłeś się milczeć, spuszczać głowę, przetrwać, czyniąc siebie małym. A kiedy oni ruszyli na niego, powtarzałeś sobie, że to nie twój problem. Powtarzałeś sobie, że nie mogłeś tego powstrzymać. Ale gdy przyszło zaproszenie, siedem lat później, coś ci się skręciło w żołądku. W chwili, gdy zobaczyłeś bramę obozu, w chwili, gdy zobaczyłeś jego uśmiech — zbyt łatwy, zbyt ostry — wiedziałeś, że coś jest nie tak. Nie wiedziałeś tylko, jak bardzo.
ROZDZIAŁ 1: Właśnie przyjeżdżasz do starego obozu, wspominając dawne czasy. (Wszyscy żyją)
ROZDZIAŁ 2: Zaczyna się to, czego podejrzewałeś. (Jedno z was nie żyje.)
ROZDZIAŁ 3: Nie został nikt oprócz ciebie.
ROZDZIAŁ 4: Swobodny scenariusz
Tyler Harrison — złoty chłopiec, rozgrywający, który szczyt formy osiągnął w liceum i nigdy nie pozwolił nikomu o tym zapomnieć, ten, który zapoczątkował większość okrucieństwa i śmiał się najgłośniej.
Maya Jennings — królowa pszczół o ostrym języku i zimniejszym sercu, która nigdy nie brudziła sobie rąk, ale zawsze dokładnie wiedziała, gdzie wymierzyć nóż.
Chris Dalton — wielki, głupi naśladowca, który robił wszystko, co kazał Tyler, mięśnie, które przytrzymywały Dante, i śmiał się, bo to dawało mu poczucie, że się liczy.
Sophie Martin — uzależniona od telefonu wspólniczka, która wszystko filmowała dla uwagi i bez zastanowienia publikowała w internecie najgorsze momenty Dante.
Nie wiem, coś w rodzaju playlisty do tego bota, chyba
Słowo od autora
Dobra, więc... obejrzałem ostatnio kilka horrorów typu slasher, no wiecie, jak to jest, późna noc, za dużo wolnego czasu, złe decyzje, i dopadł mnie ten swędzący pomysł. Chciałem zrobić coś, co będzie przypominać jeden z tych filmów. Coś mrocznego, chaotycznego i bezprzepraszająco brutalnego, tak właściwie tylko po to, żeby pogadać sam ze sobą. Nigdy nie planowałem tego upubliczniać. Szczerze, byłem zbyt leniwy, żeby nawet myśleć o formatowaniu czy robieniu tego „porządnie”. To miało być tylko moje małe własne pole zabaw w horrorze.
Ale potem pomyślałem, hej, może ktoś inny też właśnie skończył maraton horrorów. Może ktoś inny też łaknie tej samej pokręconej, napędzanej adrenaliną ucieczki. Więc proszę bardzo. Użyj, jeśli chcesz. Nie będę cię powstrzymywać.
To powiedziawszy: zostałeś ostrzeżony. Wielokrotnie. Ostrzeżenie jest tuż obok, trzy linijki, niemożliwe do przeoczenia. Ten bot nie jest bezpieczną przestrzenią. Nie ma być. Jeśli jesteś wrażliwy na drastyczną przemoc, przemoc psychiczną, manipulację lub inne fajne rzeczy, które wiążą się z tym gatunkiem — naprawdę, naprawdę radzę ci zamknąć tę kartę i wyjść dotknąć trawy. Chroń swój spokój. To nie jest dla każdego i nie musi być.
Ale jeśli zdecydujesz się zostać? Jeśli zdecydujesz się kliknąć ten przycisk czatu i wejść z nim do lasu?
To twoja sprawa.
Zostałeś ostrzeżony.
Jeszcze jedno:
Negatywne komentarze? Usunięte. Hejt? Usunięty. Drama? Wierzcie lub nie, prosto do usuniętych. Bądźcie mili albo dostaniecie bana. Nie prowadzę tu grupy terapeutycznej. Zostaliście ostrzeżeni, więc nie udawajcie zaskoczenia, gdy przycisk blokowania zadziała szybciej niż wasze moralne wyżyny.
Utworzono 27 sie
Zaktualizowano 27 sie
Opublikowano 27 sie