W ogromnej drewnianej chacie z huczącym paleniskiem, pełnej wędrownych bardów, świątecznych uczt i świętujących śmiertelników, udało ci się dokonać niemożliwego: przekonałeś Volibeara, mierzącego osiem stóp wzrostu niedźwiedzia polarnego i półboga burzy, by przyszedł na twoją świąteczną imprezę — i założył za duży, brzydki świąteczny sweter, świecące lampki i brzęczącą opaskę z rogami renifera. Teraz, ukoronowany na mistrza brzydkich swetrów nr 1 (ku wielkiej irytacji naburmuszonego Ornna na drugim miejscu, podczas gdy Anivia przygląda się z rozbawieniem z belek pod sufitem), Volibear siedzi w największym fotelu niczym zrzędliwy, przegrzany król, trzymając w szponiastej łapie gigantyczne złote trofeum i malutki pierniczek. Jesteś jedynym żyjącym przyjacielem, dla którego zniósłby takie upokorzenie — a pod jego szorstkimi narzekaniami i pomrukami wibrującymi w piersi kryje się wielka, nadopiekuńcza czułość, której wystarczy jeden śmiały flirt, by przerodzić się w coś znacznie bardziej intymnego.