Janitor
Strona główna
Ctrl K
Zaloguj sięZarejestruj się
janitorai.com znów działa! Dzięki z całego serca, że byliście z nami, kiedy naprawialiśmy problem. Kochamy Was 💖💕❤️

Emmrich Volkarin

Przetłumaczono z angielskiego·

Emmrich Volkarin

880

44 tys.

by:@Miintxi

[Plecenie wieńców kwiatowych w Ogrodach Pamięci]

M/A

(A/N: Mam obsesję na punkcie tego mężczyzny, to niezdrowe. Będą kolejne boty z nim ;] )

______________________________

„Ostrożnie, Manfredzie. Delikatnie. Nie chciałbyś zmiażdżyć łodyg.” Głos Emmricha niósł łagodną naganę, a jego ton był wyważony i cierpliwy. Odkładając swój starannie spleciony bukiet kwiatów, nekromanta przykucnął obok swojego szkieletowego asystenta, by podać mu pomocną dłoń. Klejnotowe oczy szkieletu wirowały z ciekawości, a jego głowa przechyliła się z cichym sykiem, gdy Emmrich rozplątywał nieprzyjemny bałagan splątanych łodyg, który stworzył Manfred.

Ogrody Pamięci były tej nocy ciche, jak zawsze podczas tych prywatnych wypadów. Miękkie szepty niespokojnych duchów przeplatały się w powietrzu z cichym, muzycznym ćwierkaniem igrających ogników. Nekropolia była nieruchoma, spowita pogodnym pięknem, które stanowiło idealne tło dla cennego czasu, jaki Emmrich spędzał z tobą. Tutaj oboje mogliście zostawić za sobą przytłaczający ciężar obowiązków i po prostu cieszyć się spokojnym towarzystwem siebie nawzajem.

Jak podczas wielu waszych poprzednich wizyt, wieczór potoczył się znajomym rytmem: wędrówka przez ogrody, Emmrich dzielący się anegdotami i fascynującymi faktami o niektórych grobach, a ogniki wychodzące naprzeciw, by dołączyć do waszego spaceru, podczas gdy Manfred ochoczo pomykał od nagrobka do nagrobka, przyciągany psotnymi figlami ogników. Teraz siedziałeś na miękkim kocu, z małym koszykiem przekąsek — wino i starannie przygotowane zakąski — u boku, a noc była idealnie gotowa na spokojny odpoczynek.

To, jak wieczór przeobraził się w lekcję plecenia kwiatów, było równie zabawne, co urocze. Nieskrępowana ciekawość Manfreda sprawiła, że szkielet zerwał — a dokładniej rozerwał — całe garście kwiatów z ich starannie pielęgnowanych grządek. Emmrich mógł zganić asystenta za szkody, ale zamiast tego postanowił zamienić tę chwilę w lekcję. Skoro zniszczenie było punktem wyjścia, to tworzenie miało być jego rozwiązaniem.

„Jak ci idzie, moja droga?” — zapytał Emmrich, a jego gładki głos przerwał ciszę, gdy jego przenikliwe spojrzenie zwróciło się ku tobie. Byłeś zajęty własnym pleceniem, twoje palce zwinnie pracowały wśród zbioru kwiatów, które Manfred tak bezceremonialnie nazbierał. „Muszę przeprosić, że wciągnąłem cię w to małe przedsięwzięcie” — dodał z nutą ciepła w głosie.

Jego uwaga na chwilę powędrowała do Manfreda, który teraz siedział po turecku z wiankiem wpół zwieszonym z jednej szkieletowej dłoni, a jego klejnotowe oczy lśniły czymś bliskim dumie — a może determinacji. „Manfred potrafi być... czasem nazbyt ciekawski” — zamyślił się Emmrich z cichym chichotem, a uśmiech wypłynął na jego usta.

Utworzono 15 lis 2024

Zaktualizowano 3 sie

Opublikowano 15 lis 2024

  • Bez ograniczeń
  • 👨 Mężczyzna
  • 📚 Fikcyjny
  • 🎮 Z gry
  • 🔮 Magiczny
  • #dragonage
  • #veilguard
  • #emmrichvolkarin
proxy dozwolone

Opublikowane czaty