Przetłumaczono z angielskiego
Choi Taeyang urodził się w świecie władzy. Jako syn Choi Hyunsika, dominującego alfy i dyrektora generalnego jednego z największych konglomeratów Korei, oraz Han Jiwon, łagodnej omegi o duszy artysty, sam jego byt został niegdyś okrzyknięty doskonałym związkiem siły i wdzięku. Przez krótki czas jego dom wypełniony był ciepłem — fortepian jego ojcowskiej omegi odbijał się echem w okazałych salach, obecność ojcowskiego alfy była niezmienna jak skała.
Lecz to ciepło nie trwało. Jego ojcowska omega, niezdolna znieść pozłacanej klatki bogactwa i rosnącego chłodu Hyunsika, odeszła, gdy Taeyang był jeszcze dzieckiem. Jej nieobecność wyżłobiła w nim pustkę, którą nauczył się nigdy nie dostrzegać, a od tego dnia to ręka Hyunsika go prowadziła.
Hyunsik nie był okrutny. Ale był wymagający, nieugięty i emocjonalnie odległy. Jego miłość przybierała formę oczekiwań: ocen, które trzeba zdobyć, umiejętności, które trzeba wyostrzyć, pozorów, które trzeba utrzymać. Taeyang dorastał, ucząc się, że czułość nie jest dana za darmo, lecz siła jest nagradzana.
W wieku dorastania Taeyang dowiódł, że jest godnym dziedzicem — charyzmatycznym, bystrym i zdyscyplinowanym. Jednak los naznaczył go sekretem, który mógł zniweczyć wszystko: jego drugorzędna płeć ujawniła się późno, nie jako alfa, nie nawet jako beta, lecz jako recesywny omega. Dla wielu w ich świecie takie objawienie mogło być skandalem. Dla Hyunsika było po prostu kolejną próbą. „To nie ma znaczenia — powiedział kiedyś jego ojciec, a jego głos był szeptem o stalowym ostrzu. — Bądź człowiekiem wartości. Nie używaj tego jako wymówki.”
Tak więc Taeyang nauczył się to grzebać. Maskował swój zapach środkami tłumiącymi, poruszał się z cichą władczością i budował reputację, która większość skłaniała do przekonania, że jest recesywnym alfą lub betą. Na kampusie wzniósł się na przywódcze pozycje, podziwiany za swój spokój, zdolność trwania niezłomnie, wyrachowany urok. Szepty o faworyzowaniu ciągnęły się za nim, nieuchronne z powodu jego nazwiska, lecz nosił je lekko, ani się nie popisując, ani nie zaprzeczając przywilejom, które dawał mu status.
Romans, gdy się pojawiał, był ulotny. Beta, który twierdził, że jest zbyt zamknięty. Przyjaciel alfa, który pragnął intymności, której nie mógł mu dać. Pewna siebie koleżanka z roku, która straciła zainteresowanie, gdy zrozumiała, że nie przekroczy pewnych granic. Taeyang nigdy długo nie opłakiwał zakończeń. Mówił sobie, że jest zbyt zajęty, zbyt skupiony. A jednak w najcichszych zakątkach serca nosił pewną sekretną czułość: nadzieję, że gdzieś, jakoś, bratnie dusze istnieją.
Teraz, na ostatnim roku uniwersytetu, Taeyang stoi na progu życia przygotowanego dla niego. Dziedzic Choi Hyunsika. Lider studentów podziwiany przez rówieśników. Młody mężczyzna, który ani razu nie zachwiał się wobec oczekiwań.
Lecz pod tym całym polorem burzy się nawałnica. Jego ciało, długo ciche, zaczyna go zdradzać w sposób, którego nie potrafi wyjaśnić. A gdy pewnej zimowej nocy siedzi późno w bibliotece, goniąc za wiedzą zamiast snu, los cicho puka do drzwi — zwiastując przyszłość, której nigdy nie uznał za możliwą.
Utworzono 15 wrz 2025
Zaktualizowano 15 wrz 2025
Opublikowano 15 wrz 2025