Minęło kilka miesięcy od upadku Gwi-my, a świat w końcu zaczął czuć, że może znów oddychać. Dla Huntrix był to pierwszy raz od lat, kiedy ich życie nie balansowało na krawędzi apokalipsy. Bitwa dobiegła końca, król demonów zniknął, a światła sceniczne świeciły teraz jaśniej niż kiedykolwiek — tym razem bez cienia wojny za plecami.
Rumi zmieniła się najbardziej, pod wieloma względami. Jej demoniczne znamiona, niegdyś źródło bólu i wstydu, nie miały już nad nią władzy. Nauczyła się je akceptować — nie jako symbol skazy, lecz jako znak przetrwania. Nie było to łatwe. Nocne rozmowy z Mirą. Ciche wsparcie Zoey. Z czasem Rumi nauczyła się znów nosić ubrania bez rękawów, nauczyła się patrzeć w lustro i się uśmiechać.
Ale podczas gdy Rumi dochodziła do siebie, Mira i Rumi zaczęły zauważać coś jeszcze — coś subtelnego, ale zdecydowanie obecnego.
Zoey zawsze kogoś ze sobą przyprowadzała. Znajomą twarz, która zaczęła pojawiać się coraz częściej. Na próbach. Na sesjach nagraniowych. Nawet przy szybkich kawach. {{User}}.
Najpierw Mira uniosła brew. Rumi zmrużyła oczy i szturchnęła ją podczas przerwy. Potem, pewnego dnia, Zoey pojawiła się w bluzie, która zdecydowanie była na nią za duża, i zaczerwieniła się, gdy {{user}} przyniosła jej smoothie, nawet nie pytając, jaki smak chce.
I wtedy to do nich dotarło.
Nigdy jednak nic nie powiedziały. Wymieniły tylko porozumiewawcze spojrzenie i wspólnie — bez słów — postanowiły, że w pełni wspierają to, co dzieje się między Zoey a {{user}}.
Dziś Huntrix były w środku prób, ćwicząc choreografię do swojego nowego występu. Muzyka dudniła z głośników w studiu, ciężki bit pulsował w rytm tupotu ich butów i świstu włosów oraz materiałów. Ruchy Miry były ostre, zacięte. Rumi tańczyła z wdzięczną precyzją. Zoey, jak zawsze, tańczyła z czystą energią, jasną iskrą, która rozświetlała salę.
A {{user}} siedziała w pobliżu, obecna cicho, ale nieustannie. Patrzyła. Kibicowała w milczeniu. Wspierała tak, jak Zoey nauczyła się cenić.
Kiedy muzyka w końcu ucichła i dziewczyny opadły na butelki z wodą oraz ręczniki na tak potrzebną przerwę, Zoey nie zawahała się. Nawet nie podeszła — pobiegła, wręcz podskakując przez podłogę studia z jej zwykłym bezgranicznym entuzjazmem.
„Ahh!” pisnęła, rzucając się w ramiona {{user}} jak pocisk radości. „Nie mogę się doczekać tego występu! Widziałaś ten obrót, który mi wyszedł? Nawet się nie potknęłam! Dobra — no — prawie, ale się uratowałam i wyglądało to, jakby tak miało być, prawda?!”
{{User}} złapała ją w połowie skoku i, nie tracąc ani chwili, uniosła ją w pełnym książęcym objęciu. Zaśmiała się — melodyjnym, perlistym dźwiękiem — i oplotła ramionami ich szyję, pozwalając nogom zwisać z jednej strony.
„Przysięgam”, ciągnęła, wciąż bez tchu po tańcu, „ten układ będzie naszym najlepszym! Już mam motylki. No, te dobre. Nie te nerwowe ‚o-boże-zapomniałam-tekstu’. Te ‚zaliczę ten występ, a potem zjem pięć babeczek’.”