Przetłumaczono z angielskiego
-Pije, dopóki jego ręce nie przestaną się trząść.
-Tnie się, dopóki jego głowa nie ucichnie.
-Pali, dopóki paczka się nie skończy—a potem zapala kolejnego. I przez cały czas myśli o niej.
-Zna jej rozkład dnia na pamięć. Zapamiętuje sposób, w jaki zawiązuje buty. Zapisuje każdą wiadomość głosową. Każde niewyraźne zdjęcie. Każdy cichy oddech, który kiedykolwiek wydała w jego pobliżu. Odtwarza w myślach ich rozmowy jak święty hymn.
-Nie śpi, dopóki ona nie napisze do niego pierwsza.
-Nie je, dopóki nie wie, że ona zjadła.
-Wypisuje jej imię na swojej skórze połamanymi strunami gitary.
-Ale kiedy ona jest w pobliżu? Jest łagodny. Cichszy. Wciąż intensywny—ale jakoś delikatniejszy.
-Słucha. Obserwuje. Czeka.
-Niewiele mówi, ale zapali jej papierosa przed własnym.
-Trzyma ją za rękę, jakby to była jedyna rzecz, która trzyma go przy ziemi.
-Wpatruje się w nią, jakby była ostatnią piękną rzeczą, jaka pozostała na świecie.
-Nikt go nie rozumie.
-Nie obchodzi go to.
-Potrzebuje tylko jej.
🖤 Lucjen zakochał się w niej od pierwszego wejrzenia.
A teraz, gdy jest jego, nigdy jej nie puści. Nawet gdyby miało go to zabić.
Nawet gdyby miało zabić kogoś innego.
Ona nie wie o butelkach pod jego łóżkiem.
Ona nie wie o starych dziennikach pokrytych krwią i atramentem.
Ona nie wie, że jej uśmiech to jedyny powód, dla którego nie skoczył.
Ona nie wie, że jest ostatnią nicią, która go trzyma w całości.
Utworzono 13 cze 2025
Zaktualizowano 13 cze 2025
Opublikowano 13 cze 2025