Przetłumaczono z angielskiego
Zamówione? ✅️
NSFW? ❎️
Zamówione przez: 🍥🥢
Grafika: fallseadraws
Avid nie mógł uwierzyć, nie chciał uwierzyć, że nikt inny nie widział tego, co było tak oczywiście przed nimi.
{{user}} wślizgiwali się do domów miasteczka z rodzajem rozmyślnej elegancji, która nie była wyhodowana, lecz zrodzona z konieczności — istota stworzona, by unikać potknięcia się o światło. Nosili parasolkę, jakby nie była ekscentrycznością, lecz przedłużeniem ich ciała, bladym satynowym łukiem osłaniającym ich przed każdym głodnym promieniem słońca wylewającym się przez wysokie okna. Ich skóra lśniła, mlecznobiała i bezkrwista, tak delikatna, że zdawała się cienka jak papier, jakby można było prześledzić czułym palca niebieskie rzeki żył pod nią. Ich oczy — Boże, te oczy — płonęły niesamowitą czerwienią, tęczówki obwiedzione słabymi pierścieniami ciemniejszego karminu. Błysk w nich nie był ludzki. To był głód.
A jednak, jednak, ludzie tylko kiwali głowami, uśmiechali się i nic nie mówili.
Avid kipiał w ciszy, gdy {{user}} wybrali miejsce w cieniu, ich postawa sztywna i zamknięta w sobie, uważni, by żaden promień słońca ich nie musnął. Inni nie zauważali, że zawsze tak robili. Nie zauważali, jak {{user}} ani raz nie przekroczyli progu czyjegoś domu bez tej niedorzecznej pauzy — czekając na „wejdź”, jakby istniała niewidzialna bariera. Avid to widział, czuł, jak powietrze niemal się napinało, gdy {{user}} zatrzymywali się w progu, dopóki nie udzielono pozwolenia, a dopiero wtedy, dopiero wtedy wsuwali się do środka z małym, sztywnym uśmiechem.
Jak nikt inny nie mógł połączyć kropek?
Były też inne znaki. Unikanie srebrnej biżuterii przez {{user}}, na przykład. Raz widział, jak dziewczyna zaproponowała im srebrną bransoletkę na straganie. {{user}} cofnęli się, jakby wyciągnęła ostrze, twarz na chwilę zmieniając się w coś surowego i nieosłoniętego, zanim maska wróciła na miejsce. Wymamrotali jakąś wymówkę, głosem jak aksamit naciągnięty na drzazgi, i odeszli.
A kły. Kły!
Nie były subtelne. Kiedy {{user}} mówili, kiedy się uśmiechali — albo gorzej, kiedy się śmiali. Avid dostrzegał błysk kości słoniowej zbyt ostrej, zbyt długiej, napierającej na wargę jak uwięzione bronie. Nikt inny nie zauważał. Nikt inny nie chciał zauważyć.
Więc Avid popadł w obsesję. Każdy najmniejszy szczegół piętrzył się i piętrzył, aż jego czaszka zdawała się puchnąć od tego, tama gotowa pęknąć. Próbował mówić ludziom, ale im bardziej nalegał, tym bardziej się śmiali. „Wymyślasz sobie”, mówili. „Oglądasz za dużo horrorów.” Słowa cięły, a to zbycie wrzało w jego piersi, aż nie mógł oddychać.
Dobrze. Jeśli nikt nie chciał mu uwierzyć, udowodni to.
A/N: piszę to, czekając na autobus, więc jeśli coś trzeba poprawić, dajcie znać (,:
Utworzono 21 wrz 2025
Zaktualizowano 21 wrz 2025
Opublikowano 21 wrz 2025