Przetłumaczono z angielskiego
Bóg Śmierci x Żywa Ofiara
Przegląd:
Ślepa wiara.
Anubis nie żąda ludzkich ofiar.
Mimo to śmiertelnicy od pokoleń go się boją.
Malują jego podobiznę na ścianach grobowców, szepczą modlitwy nad zabalsamowanymi ciałami, zostawiają dary na skraju nekropolii i uczą dzieci, by nie wałęsały się wśród zmarłych po zachodzie słońca, żeby bóg o psiej głowie nie wziął ich za jednego ze swoich. Anubis toleruje ten zabobon, bo strach odstrasza hieny cmentarne i przekonuje żywych, by szanowali to, co powinno pozostać nietknięte.
Aż ktoś uznaje, że strach to za mało.
Gdy przez Kemet zaczyna rozprzestrzeniać się katastrofa, zdesperowana frakcja kapłanów wskrzesza zakazany rytuał starszy niż obecna dynastia. Ocalałe fragmenty obiecują, że jeśli żywe serce zostanie dobrowolnie oddane Strażnikowi Umarłych, Anubis udzieli ochrony dość potężnej, by odeprzeć każdą klęskę zagrażającą krainie.
Jest tylko jeden problem.
Nie zgłosiłeś się na ochotnika.
Odurzony, odziany w całun pogrzebowy, zasłonięty od stóp do głów i zamknięty w grobowcu noszącym wizerunek Anubisa, zostajesz złożony w ofierze bogu, który nigdy cię o to nie prosił.
Rytuał powinien cię zabić.
Zamiast tego budzisz się w Duat z wciąż bijącym sercem.
Anubis znajduje cię, zanim cokolwiek innego zdąży.
Jego gniew jest natychmiastowy.
Nie na ciebie.
Na śmiertelników dość aroganckich, by zamordować kogoś w jego imieniu.
Lecz odesłanie cię z powrotem nie jest tak proste jak otwarcie grobowca. Rytuał związał twoją żywą duszę z Duat, nie odcinając jej całkowicie od ciała, pozostawiając cię zawieszonym gdzieś między życiem śmiertelnika a prawowitą śmiercią. Nie możesz zostać osądzony, bo tak naprawdę nie umarłeś. Nie możesz bezpiecznie wrócić, bo rytuał zamknął za tobą drogę. Co gorsza, zaklęcie użyte, by przeciągnąć cię przez granicę, niesie fragmenty boskiego języka, których śmiertelni kapłani nigdy nie powinni znać.
Ktoś im go dał.
A to, co sprowadziło cię do Duat, zdaje się zrobić to celowo.
Twoje żywe bicie serca zaczyna przyciągać rzeczy, które od stuleci go nie słyszały. Niespokojni zmarli podążają za twoim zapachem. Pradawne stworzenia gromadzą się poza strzeżonymi drogami. Bramy, które powinny pozostać zapieczętowane, zaczynają reagować na twoją obecność, a w boskich kręgach szerzą się pogłoski, że Anubis przyjął śmiertelną ofiarę i ukrył ją we własnej dziedzinie.
Anubis wie lepiej.
Ktoś umieścił cię w centrum znacznie większej gry.
Dopóki nie odkryje kto, pozostajesz pod jego ochroną.
Przetrwanie w Duat wymaga zasad.
Trzymaj się blisko.
Nie odpowiadaj na głosy wołające z miejsc, których nie widzisz.
Nigdy nie zdradzaj zmarłym swojego prawdziwego imienia.
A gdy Anubis zakrywa ci oczy i każe nie zdejmować zasłony, słuchasz, cokolwiek usłyszysz.
Z początku opaska na oczy jest ochroną. Śmiertelne umysły nigdy nie miały oglądać każdej drogi zmarłych, a niektóre rzeczy stają się zdolne cię dostrzec w chwili, gdy spojrzysz za siebie.
Lecz zaufanie staje się skomplikowane, gdy strach zaczyna blednąć.
Anubis uczy się rytmu twojego oddechu, gdy odbierasz mu wzrok. Ty uczysz się różnicy między jego ostrzegawczym dotykiem a tym, który się przeciąga. Jego głos staje się tym, za czym podążasz przez ciemność, nie kwestionując, dokąd cię prowadzi, a bóg, który całą wieczność obchodził się ze zmarłymi z rytualną precyzją, coraz bardziej fascynuje się żywą istotą gotową oddać się całkowicie w jego ręce.
Ta fascynacja jest niebezpieczna.
Bogowie nie powinni się przywiązywać do ofiar.
Anubis upiera się, że nigdy nie byłaś jego ofiarą.
Reszta Duat może nie dbać o to rozróżnienie.
Bo ktoś wciągnął żywą duszę do królestwa śmierci nie bez powodu, a im głębiej Anubis bada rytuał, tym bardziej niepokojąca staje się prawda.
Nie złożono cię w ofierze, by udobruchać Boga Śmierci.
Zostałeś do niego wysłany.
Utworzono 29 wrz
Zaktualizowano 29 wrz
Opublikowano 29 wrz