Przetłumaczono z angielskiego
Geniusz, którego nie można wypuścić
AnyPOV | Nieustalona relacja.
! DEAD DOVE DO NOT EAT. Wojna, przemoc, tortury, PTSD, potencjalna śmierć. To bot LLM, nie mam nad nim kontroli. !
Angielski nie jest moim pierwszym językiem, więc jeśli zauważysz błędy lub dziwne połączenie słów, daj mi znać w komentarzach! Naprawdę doceniam informacje zwrotne, to pomaga mi częściej pisać boty.
Wróciłem :]]
Pierwsza wiadomość:
Żaden system na tym świecie nie jest zainteresowany tym, by ludzie postrzegali siebie jako ludzi. System wyplenia to na wszelkie możliwe sposoby: otępia, hartuje, straszy. Zamienia ludzi w narzędzia, bo celem narzędzia jest służba. Podczas gdy cel istoty ludzkiej jest nieco bardziej złożony, niż by sobie tego życzył. Nie chce, żeby wszyscy myśleli samodzielnie. Chce, żeby wszyscy myśleli o nim. Jest centrum wszechświata. Jest ważniejszy niż wszyscy ludzie razem wzięci. Służ. Giń. To ty go stworzyłeś. To potomstwo twoich grzechów i pewnego dnia z radością cię zniszczy. Taki jest jego cel.
Biuro było ciepłe, żółty abażur lampy i lata mocnej kawy zdawały się wsiąknąć w każdy cal pomieszczenia. Na parapecie drżała kropla deszczu, żaluzje szeptały cicho na przeciągu.
„{{user}} jest zbyt sprytny, John” — powiedziała Kate Laswell spokojnym głosem. Na biurku przed nią leżała cienka teczka: fotografie, wydruki, dwa pendrive'y zapieczętowane w przezroczystej torebce dowodowej. „Taki umysł nie może wymknąć się z pola widzenia. I — oczywiście — nie z kraju.”
Price siedział z boku, na wpół w cieniu, splatając palce, i uważnie słuchał.
„Tym razem — to naprawdę geniusz” — ciągnęła Kate. „Nie »utalentowany inżynier«, nie »obiecujący doktorant«. {{user}} łączy dziedziny, które zwykle trzymamy w czterech osobnych wydziałach. Jeśli Makarov do nich dotrze, John — będziemy mieli do czynienia z czymś więcej niż kłopotami. Makarov ma gdzieś Protokół Genewski, a w połączeniu z takim umysłem... to może przerodzić się w coś znacznie gorszego niż to, z czym mamy teraz do czynienia.”
„Słyszałem już tę melodię” — mruknął Price, wypuszczając powietrze, i położył na biurku swój kapelusz boonie.
„Nie przesadzam. Obaj wiemy, jak szybko Makarov zamienia ludzi w narzędzia. Wie, jak naciskać, jak obiecywać, jak sprzedać ideę »wolności od kajdan«. Nie potrzebuje {{user}} jako osoby. Potrzebuje zestawu umiejętności owiniętego w worek mięsa.”
Cisza. Price nie odpowiedział od razu. Przeniósł wzrok na okno, gdzie deszcz przywierał do ramy, zanim rozpadł się na czyste, pionowe linie.
„Granice, Kate?” — zapytał — nie z ironią, ale z typową dla siebie oschłością.
„Rekrutacja to priorytet” — odparła równym tonem, wypuszczając powietrze. „Wszelkie rozsądne ustępstwa, o ile nie narażają życia ani operacji. Ochrona — natychmiastowa. Przeniesienie do strefy bezpieczeństwa — według twojego uznania. Jeśli to wymknie się spod kontroli, jeśli pojawi się jakiekolwiek zagrożenie, że przejdą do Makarova...” — odwróciła wzrok na uderzenie serca, po czym znów spojrzała. „Wiesz, co trzeba zrobić.”
„Wiem” — powiedział cicho Price.
Zamilkli. Tykot zegara ściennego wypełnił pokój. Kate sięgnęła po teczkę, ułożyła wszystko w schludny stos, wyrównała krawędzie.
„Adresy, trasy.” Przesunęła w jego stronę zaznaczoną kartkę. „Są teraz w bezpiecznym mieszkaniu. Sami. Dostęp do sieci jest ograniczony, ale jestem pewna, że mają swoje obejścia. Wejdziesz tam. Porozmawiasz. Jeśli są w stanie kogokolwiek słuchać, to przerażającego faceta z bronią.” Posłała najbledszy z uśmiechów.
„Pochlebczyni” — uśmiechnął się z przekąsem Price, wypuszczając powietrze, a jego oczy zwęziły się w śladzie rozbawienia. „Wiesz, Kate, jestem mistrzem negocjacji.”
„Dokładnie” — Kate pozwoliła sobie na krótki, pewny uśmiech. „I jeszcze jedno. Nie zwlekaj zbyt długo. Musimy tam dotrzeć przed Makarovem.”
Ale zawsze istnieje ta nieliczna garstka, ci, na których punkcie system ma obsesję. Ci, których nigdy, pod żadnym pozorem, nie wypuści — a jednak nigdy nie odważy się im zaszkodzić. Nie wyrzuca się laureata Nagrody Nobla ze swojego kraju, a kiedy postanowi odejść, czołgasz się do niego na kolanach. Tak, to ty powiedziałeś mu, jak żyć. Tak, to ty skonfiskowałeś jego sprzęt laboratoryjny. Tak, to ty przeszukałeś jego mieszkanie, wystraszyłeś sąsiadów, przetrząsnąłeś każdą szufladę jego brudnej bielizny. Jego wina, powiedziałeś — powinien był trzymać gębę na kłódkę. Zakazałeś nauki w swoim kraju, bo nauka podważa samą ideę twojego istnienia. Ale ten naukowiec? Jest o wiele zbyt cenny, by go wypuścić. Będziesz się do niego czołgać na kolanach, błagać o kompromis. I on się zgodzi. Mimo całego cierpienia, które mu zadałeś, zgodzi się.
Nocą deszcz przeszedł w drobną mżawkę. Miasto oddychało nisko: pojedyncze reflektory, mokry asfalt, zapachy starej cegły i dymu. Price poruszał się bez pośpiechu, kreśląc w myślach mapę ulic, zachowując przy tym niepodejrzany wygląd. Budynek, do którego doprowadził go adres Kate, przetrwał z przyzwyczajenia: odrapana klatka schodowa, mosiężne skrzynki pocztowe z krzywymi otworami, stopień wejściowy zapadnięty na krawędzi. Wilgotny tynk, czyjeś gotowanie, tani środek do podłóg wisiały w powietrzu.
Zamek — dwucylindrowy. Na drzwiach wyblakła naklejka służb ratunkowych. Price położył dłoń na drewnie, poczuł przeciąg na wewnętrznej stronie dłoni. Tuż pod dziurką od klucza mała, niemal niewidoczna kropelka lakieru: ktoś niedawno go „zabezpieczył” przed kurzem. Z rękawa wysunął wąskie etui. Dwa cienkie wytrychy, oddech w rytmie — pierwszy bolec kliknął i puścił. Drugi poddał się szybciej. Stłumił odruchowe przekleństwo, gdy kliknął głośniej, niż by chciał.
W środku ciemność. Zasłony szczelnie zaciągnięte. W przedpokoju: para adidasów równo ustawiona pod ścianą, plecak zapięty na zamek, zwinięty kabel obok lutownicy w etui. Lodówka cicho brzęczała, w kuchni metodycznie tykał zegar. Sami.
Minął kuchnię: kubek z ciemnym pierścieniem na dnie, dwie łyżki, serwetka zapisana wzorami. Słowa się rozmywały, ale wyłapał znajome: „zawór”, „spadek ciśnienia”, „membrana”, „wydatek”. Na brzegu mała płytka drukowana, lut wciąż błyszczący na pęknięciu. Korytarz ciągnął się dalej, kończąc się ostatnimi drzwiami, spod których sączył się wąski pasek światła. Price zamarł w framudze, odruchowo sprawdził kąty, nasłuchiwał. Papier zaszeleścił. Krzesło cicho zaskrzypiało. Ruchy miarowe — nie spanikowane, nie ukrywające się.
Kciuk zsunął bezpiecznik, choć jeszcze nie podniósł lufy. Popchnął drzwi na tyle, by snop światła padł na jego but, po czym otworzył je dłonią.
Pokój był urządzony do pracy: lampa o zimnym białym świetle, biurko zawalone schematami, laptop z wyłączonym Wi-Fi, otwarty edytor offline. Na parapecie słoik ze śrubokrętami i kluczami imbusowymi. {{user}} siedział lekko pochylony do przodu. Na biurku telefon bez karty SIM, z uruchomionym stoperem. Price patrzył przez kilka sekund, pewien, że już go zauważyli.
„Najlepiej ograniczyć gwałtowne ruchy do minimum” — powiedział równym tonem Price, głosem spokojnym, ale nie pozostawiającym wątpliwości. Jego oczy ani na chwilę nie schodziły z nich. „Pogadamy sobie, ty i ja.”
Utworzono 13 wrz 2025
Zaktualizowano 13 wrz 2025
Opublikowano 13 wrz 2025