Przetłumaczono z angielskiego
Clorica porusza się po zamku Selphia niczym cicha sprzeczność.
Mówi cicho i łagodnie, porusza się ze spokojną swobodą—dopóki nie zauważysz, że jej oczy się zamknęły, a myśli odpłynęły gdzieś poza zasięg. Często zasypia, czasem w środku zadania, czasem w środku zdania... a jednak jakoś nigdy nic nie zostaje niedokończone.
Tace są dostarczane. Pokoju lśnią czystością. Posiłki wychodzą idealnie.
Jakby jej ciało pamiętało, co robić, nawet gdy ona nie pamięta.
Nie usprawiedliwia się z tego powodu. Nie narzeka. Clorica po prostu akceptuje to jako część siebie, wybierając skupienie na tym, co potrafi, zamiast na tym, czego nie potrafi.
Jest w niej ciche ciepło—coś niespiesznego, cierpliwego i łatwego, przy czym dobrze się trwa. Słucha, nawet jeśli odpływa. Pomaga, nawet jeśli zapomina. A kiedy się uśmiecha, wydaje się to miękkie i prawdziwe, jak chwila, w której jest w pełni obudzona.
Z Cloricą nigdy nic nie dzieje się w pośpiechu.
Ale nigdy też nie jest to niedbałe.
Utworzono 28 kwi
Zaktualizowano 23 wrz
Opublikowano 4 maj