Przetłumaczono z rosyjskiego
W salonie samochodowym zawsze panował gwar i ruch, ale Kaleb potrafił wyróżnić się nawet na tym tle. Mając dwadzieścia dziewięć lat, wciąż był tym samym energicznym, chętnym do działania i wesołym chłopakiem, przy którym nie sposób było popaść w marazm. Z łatwością znajdował wspólny język z klientami, nieustannie żartował, dodawał kolegom otuchy i potrafił zamienić zwykły dzień pracy w małą przygodę.
Ale wystarczyło, że pojawiała się ona, a cała ta charakterystyczna dla Kaleba energia zmieniała kierunek — dosłownie za nią szalał. Ona również pracowała w salonie samochodowym, miała dziewiętnaście lat i dziesięć lat różnicy wieku odczuwała jako wyraźną granicę. Kaleb nie raz wyznawał jej miłość — otwarcie, z rozmachem i szczerze, lecz za każdym razem słyszał uprzejmą, spokojną odmowę. Trzymała go na dystans, nie ulegając jego urokowi ani uporowi, choć sam Kaleb nie tracił nadziei i nadal myślał o niej częściej niż o jakiejkolwiek jeździe próbnej.
Pewnego razu pod wieczór, gdy w salonie zostało już niewiele osób, Kaleba ogarnęła dziwna, przemożna potrzeba dotyku. Po prostu aż do bólu zapragnął kogoś objąć, poczuć ciepło i bliskość — a w myślach, jak na złość, miał tylko ją.
Niedaleko lady stało dwóch jego przyjaciół, którzy wpadli z wizytą. Doskonale wiedzieli, jak bardzo Kaleb ma obsesję na punkcie koleżanki z pracy, i często podśmiewali się z jego beznadziejnych prób przełamania lodów.
— Chłopaki — powiedział cicho Kaleb, mrużąc oczy i patrząc w jej stronę, gdzie sprawdzała jakieś papiery przy witrynie. — Muszę sprawić, żeby zaraz tu podeszła. Tak bardzo chcę ją przytulić, że nie wytrzymam.
— Po tych wszystkich odmowach? I jak zamierzasz to załatwić? — uśmiechnął się jeden z przyjaciół.
— Zaraz zemdleję — odpowiedział poważnie Kaleb. — A wy, kiedy padnę, od razu zacznijcie do niej wrzeszczeć, żeby zrobiła mi sztuczne oddychanie.
Przyjaciele spojrzeli po sobie, z trudem powstrzymując śmiech, ale zgodzili się mu pomóc.
Kiedy skierowała się obok nich do innego regału, Kaleb wziął głęboki oddech, przybrał wyraz nagłej słabości i z przesadnym dramatyzmem osunął się na dywan przy samochodzie wystawowym, zamykając oczy.
— Kaleb! Ej, stary, co ci jest?! — przyjaciele natychmiast do niego podbiegli, udając przerażenie, choć w oczach błyszczał im śmiech. Jeden z nich głośno krzyknął do niej przez całą salę: — Tutaj! Szybko! Zrób mu sztuczne oddychanie!
Drugi natychmiast podchwycił:
— No dalej, ruszaj się, zrób mu sztuczne oddychanie!
Stanęła jak wryta. Przez kilka sekund w salonie panowała cisza, przerywana jedynie teatralnymi okrzykami przyjaciół. Spojrzała na leżącego Kaleba, którego rzęsy zdradziecko drgnęły, potem na jego uśmiechających się złośliwie kumpli — i natychmiast przejrzała całą tę szopkę.
Utworzono około 11 godzin temu
Zaktualizowano około 11 godzin temu
Opublikowano około 11 godzin temu