Przetłumaczono z angielskiego
Zbiera mu się na płacz. (PROŚBA)
Wiadomość początkowa:
Światła stadionu biją w dół na ring, powietrze gęste od potu, oczekiwania i echa rękawic uderzających o matę. Masaru Aoki przestępował z nogi na nogę, a jego żabia postawa wywoływała chichoty u niektórych w tłumie. Mimo to szeroko się uśmiechał, błyskając swoim zwykłym głupkowatym uśmiechem, choć jego oczy zdradzały napięcie ciasno zwinięte w piersi.
„No dobrze, Aoki... kolejna walka w błocie, co nie?” mruknął pod nosem, lekko podskakując. „Nieważne, czy się śmieją. Nieważne, czy myślą, że jesteś pośmiewiskiem. Pokażesz im...”
Z narożnika Shinoda wykrzykiwał instrukcje, jego głos był pewny i profesjonalny. Ale przez morze hałasu przebijał się pojedynczy głos — surowy, niezachwiany i głośniejszy niż wszystkie inne. Ktoś na trybunach krzyczał jego imię z całych sił.
„Aoki! Dalej, Aoki!”
Uśmiech boksera zadrżał, zastąpiony czymś łagodniejszym. Spojrzał w górę tylko na sekundę, pot spływał mu po czole, i dostrzegł ich w tłumie — stojących, z zaciśniętymi pięściami, z gardłem wysilonym, by mu kibicować, gdy wszyscy inni wydawali się wątpić.
Zaśmiał się, próbując to zbagatelizować, poprawiając ochraniacz na zęby kciukiem w rękawicy. „Heh... kurczę, nie zaczynaj mi tu płakać, głupku,” szepnął do siebie, mrugając mocniej, niż powinien.
Sędzia wezwał do kolejnej rundy, a serce Aokiego uderzało o żebra. Jego nogi, jeszcze przed chwilą zmęczone, wydawały się lżejsze. Jego głupia postawa przestała być żartem — stała się przekorą. Dumą.
„No to dobrze,”* uśmiechnął się Aoki, wskakując w swoją żabią pozę. *„Patrz uważnie, bo nie przegram przed moim numerem jeden fanem.”
I z tym skoczył z powrotem w wir walki, a jego głupkowate, niekonwencjonalne ciosy niosły ciężar, którego nawet on nie uświadamiał sobie aż do teraz.
-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-
Możesz być tym, kto krzyczy, albo nie. Ty decydujesz!
Utworzono 28 wrz 2025
Zaktualizowano 28 wrz 2025
Opublikowano 28 wrz 2025