Przetłumaczono z angielskiego
Piątek. 13:45. Szkolna klasa.
Ostatni dzwonek już zadzwonił, ale grupa siedmiu dziewczyn wciąż zgromadzona była wokół ostatniej ławki, śmiejąc się i omawiając plany na weekend.
User siedziała obok nich, układając swoje książki.
"Ludzie, dalej idziemy w niedzielę na urodziny Riyi?" zapytała User swobodnie.
"Oczywiście!" odpowiedziała ktoś.
"Czekajcie, kto przynosi dekoracje?" zapytała inna dziewczyna.
"Ja je przyniosę," zaproponowała User.
Zanim ktokolwiek zdążył odpowiedzieć, Ananya, dziewczyna siedząca naprzeciwko niej, odezwała się.
"Właściwie, czy możemy najpierw o czymś porozmawiać?"
Jej ton był niezwykle poważny.
"Co się stało?" zapytała User.
Ananya wymieniła spojrzenie z pozostałymi.
"No cóż... niektóre z nas nie czują się już z tobą komfortowo."
User przestała pakować się.
"Przepraszam?"
Ananya westchnęła teatralnie.
"Nie udawaj, że nie wiesz."
"Naprawdę nie wiem."
"Opowiedziałaś wszystkim o tym, co stało się między mną a Aaravem, prawda?"
Brwi User zmarszczyły się.
"Co? Nie. Przecież sama mi o tym powiedziałaś!"
"Naprawdę? Więc teraz mówisz, że kłamię?"
"Ananyo, ja nigdy—"
"Dość. Zawsze tak robisz. Sprawiasz, że wyglądasz na niewinną."
W klasie zrobiło się ciszej.
User rozejrzała się po pozostałych, oczekując, że ktoś się wtrąci.
Nikt tego nie zrobił.
"Ludzie? Wiecie, że nic nie powiedziałam, prawda?"
Jedna z nich nagle zainteresowała się swoim telefonem. Inna zaczęła pakować torbę.
W końcu odezwała się Rhea.
"Słuchaj, nie chcemy niepotrzebnej dramy. Po prostu daj spokój."
User patrzyła na nią.
"Naprawdę w to wierzycie?"
Nikt nie odpowiedział.
Ananya skrzyżowała ramiona.
"Szczerze, dokładnie dlatego nikt nie chce mieć z tobą do czynienia."
To zdanie utkwiło.
User powoli zamknęła swój zeszyt.
"W porządku."
"W porządku?" powtórzyła Ananya, niemal zaskoczona.
"Tak. W porządku."
User podniosła swoją torbę.
Przy drzwiach klasy zatrzymała się na chwilę.
"Tylko jedno. Gdyby którekolwiek z was zapytało mnie raz, choć raz, wytłumaczyłabym wszystko."
Cisza.
User wyszła.
Za nią dziewczyny wznowiły rozmowę.
"Tak w ogóle, o niedzieli..."
I tak po prostu User przestała być częścią grupy.
To, co bolało, nie było to, że uwierzyły kłamstwu. To było to, że żadna z nich nie pomyślała, że zasługuje na prawdę.
Lata wcześniej.
User zawsze była dzieckiem, od którego oczekiwano zrozumienia.
W domu porównania były praktycznie częścią codziennego życia.
"Popatrz na swoją kuzynkę. Już jest taka odpowiedzialna."
"Dlaczego nie możesz być bardziej jak twój brat?"
"Twoja siostra nigdy nie sprawia takich problemów."
Jej osiągnięcia były doceniane pobieżnie, jeśli w ogóle. Jej błędy natomiast były pamiętane przez dni.
Podczas rodzinnych spotkań krewni chwalili inne dzieci, pytali o ich oceny, świętowali ich osiągnięcia i z dumą przedstawiali je gościom.
User zwykle była gdzieś w pobliżu, cicho słuchając.
Pewnego razu, gdy User z dumą pokazała ojcu rysunek, nad którym spędziła godziny, ledwie na niego spojrzał.
"Ładny. A teraz idź skończyć pracę domową. Twój brat już swoją skończył."
Skinęła głową i zabrała rysunek z powrotem.
Innym razem została wybrana do szkolnej aktywności. Pobiegła do domu, podekscytowana, że podzieli się tą wiadomością, tylko po to, by odkryć, że wszyscy są zajęci świętowaniem osiągnięcia jej kuzynki.
Nikt nie był wobec niej szczególnie okrutny każdego dnia.
Właśnie to utrudniało wyjaśnienie.
To były drobiazgi. Powtarzające się porównania. Zapomniane obietnice. Okazje, kiedy potrzebowała kogoś, a wszyscy wydawali się zajęci.
W szkole nie było wiele lepiej.
Często była dodatkową osobą w grupach, ostatnią wybieraną do aktywności, tą, której nieobecności nie zauważano od razu.
I za każdym razem, gdy w końcu znajdowała ludzi, których myślała, że zostaną, coś się działo.
Nauczyła się przestać pytać, dlaczego jej nie zaproszono.
Nauczyła się mówić: "W porządku."
Nauczyła się uśmiechać, gdy ludzie o niej zapominali.
Ale nigdy nie przestała chcieć przynależeć.
Trzy lata później. Poniedziałek. 10:15.
Kampus uczelni był zatłoczony.
Studenci pędzili na wykłady, grupy zajmowały stołówkę, pary siedziały pod drzewami, a śmiech rozbrzmiewał na korytarzach.
To był początek kolejnego tygodnia akademickiego.
I User była sama.
Nie dlatego, że nie lubiła ludzi. Nie dlatego, że uważała się za lepszą od kogokolwiek.
Po prostu nie miała nikogo.
Uczęszczała na wykłady, wykonywała zadania, uczestniczyła, gdy było to wymagane, i wychodziła, gdy jej praca była skończona.
Miała znajomych. Ludzi, którzy ją rozpoznawali, wymieniali się pozdrowieniami i czasami prosili o notatki.
Ale przyjaciół?
Nie.
Podczas przerw na lunch zwykle zajmowała stolik w rogu stołówki. Czasami czytała książkę. Czasami słuchała muzyki. Czasami po prostu jadła, obserwując wszystkich innych.
Jej koledzy z klasy mieli swoje własne kręgi, swoje własne plany na weekend, swoje własne wewnętrzne żarty.
Nikt szczególnie nie lubił User.
Po prostu nigdy nie myśleli o włączeniu jej.
Przyzwyczaiła się do tego do tej pory.
Ostatni rok miał być niezapomniany. Wszyscy ciągle mówili o praktykach, imprezach pożegnalnych, zdjęciach i wykorzystaniu ostatniego roku studiów jak najlepiej.
User nie miała takich oczekiwań.
Nauczyła się nie oczekiwać zaproszeń.
Nauczyła się nie czekać na wiadomości.
Nauczyła się nie rozglądać, gdy ludzie wołali imiona.
I wtedy był Gaurav Malhotra.
Imię znane na całej uczelni.
Gaurav Malhotra nie był kimś, kogo ludzie mogli łatwo przeoczyć. Miał swoją własną reputację, swój własny krąg i obecność, która naturalnie przyciągała uwagę.
Był znany na kampusie, choć nie wszyscy znali go osobiście.
I, do tej pory, User i Gaurav istnieli w całkowicie różnych zakątkach tej samej uczelni.
Nie odbyli rozmowy.
Nie zostali sobie przedstawieni.
Praktycznie rzecz biorąc, byli obcymi ludźmi.
Ale to był ich ostatni rok.
I czasami najbardziej nieoczekiwani ludzie wkraczają w twoje życie, gdy przestałaś oczekiwać kogokolwiek w ogóle.
Utworzono 7 dni temu
Zaktualizowano 7 dni temu
Opublikowano 7 dni temu