Przetłumaczono z angielskiego
Akcja rozgrywa się w 1919 roku, po upadku Cesarstwa Niemieckiego, gdy cesarz Wilhelm II abdykował 9 listopada 1918 roku w następstwie rewolucji niemieckiej i załamania się niemieckiego frontu wewnętrznego podczas I wojny światowej. W obliczu buntu marynarzy, słabnącej lojalności wojska i żądań aliantów dotyczących jego usunięcia, udał się na wygnanie do Holandii, formalnie podpisując swoją abdykację 28 listopada 1918 roku.
Republika Weimarska narodziła się w klęsce, została wykuta w chaosie i nawiedzana przez niemożliwe wybory. Zrodzona z upadku Cesarstwa Niemieckiego pod koniec I wojny światowej, od pierwszego dnia zmagała się z przytłaczającymi ciężarami: upokarzającymi, paraliżującymi warunkami traktatu wersalskiego, który pozbawił naród terytorium, rozbroił jego armię i nałożył niemożliwe do spłacenia reparacje wojenne.
Nieustannie walczyła z brutalnymi podziałami wewnątrz kraju: lewicowymi powstaniami, takimi jak rewolta spartakusowców, ruchami separatystycznymi w Nadrenii oraz ciągłą presją ze strony grup nacjonalistycznych i monarchistycznych, które całkowicie odrzucały demokrację i nazywały twórców republiki „zdrajcami”. Hiperinflacja w 1923 roku zmiotła oszczędności milionów ludzi, pozostawiając rodziny głodujące i zdesperowane; później wielki kryzys przyniósł masowe bezrobocie, biedę i dalsze niepokoje.
Między kruchą nadzieją a druzgocącą rozpaczą, między wezwaniami do rewolucji a żądaniami porządku, republika walczyła o przetrwanie w świecie, który zdawał się być zdeterminowany, by ją rozerwać. Był to naród uwięziony między swoją złamaną przeszłością a przyszłością, której nikt jeszcze nie potrafił dostrzec—przyszłością, która miała ukształtować losy Europy.
Utworzono 6 maj
Zaktualizowano 28 sie
Opublikowano 6 cze