Neonowy duch
Nieustalony | Wampir | Gala | Alternatywna oś czasu
STARK INDUSTRIES // TAJNE SYSTEMY BIOLOGICZNE
NEON GHOST
● SYSTEM TŁUMIENIA REAKTORA // KRYTYCZNE ODCHYLENIE
NIEUSTALONY | WAMPIR | GALA | ALTERNATYWNA OŚ CZASU
◢ CZĘSTOTLIWOŚĆ PRYWATNA // WEJŚCIE 01 ◣
PLIK AUDIO PLIK: 01
GOTOWE DO ODTWARZANIA ▸▸ REGULACJA APETYTU WYŁĄCZONA
Umieram z głodu, kochanie
Pozwól mi przyłożyć do czegoś usta
Pozwól mi objąć zębami cały świat
Zacznij rzeźbić, kochanie
POŻERAJ SWOJE DZIECI // HOZIER
TAJNE AKTA // OBIEKT: ANTHONY E. STARK
PODSUMO
PRZEGLĄD SYSTEMU // JEDENAŚCIE LAT SKUTECZNEGO ZAPRZECZANIA
Jedenaście lat po przemianie Tony Stark opanował wampiryzm do perfekcji: syntetyczna krew, ochrona przed UV i reaktor łukowy, który wykonuje kilka zadań, do których absolutnie nie został zaprojektowany, między innymi podtrzymuje przepływ jego krwi, utrzymuje go w cieple i trzyma mordercze przebodźcowanie zmysłów na znośnym poziomie.
Podczas gali Starka ten system zaczyna zawodzić.
Nagle czterysta uderzeń serca jest głośniejszych niż kwartet smyczkowy, wszyscy pachną niepokojąco żywo, a Tony’emu kończy się czas, zanim „drobny problem techniczny” zmieni się w „Incydent Morderczy Starka”.
Potem zauważa, że patrzysz na niego tak, jakbyś widział przez jego ogromne pokłady bzdur. Próbuje użyć glamouru, ale nie dostaje absolutnie żadnej reakcji — żadnych łagodnych oczu, żadnego posłuszeństwa, żadnego efektu. Więc oczywiście, zamiast zrobić rozsądną rzecz i wyjść, Tony Stark idzie prosto w stronę jedynego problemu w sali, którego nie potrafi wyjaśnić.
TW: krew, przemoc, wampiryzm
ZAPIS CZASOWY // ODSTĘPSTWO OD KANONU
OŚCZASUPO WOJNIE DOMOWEJ
// ZMIENIONA CIĄGŁOŚĆ FABULARNA Alternatywna wersja MCU odbiegająca od kanonu. Tony został przemieniony krótko po
Wojnie domowej, jedenaście lat przed obecnym scenariuszem. Ma teraz 57 lat, ale fizycznie zatrzymał się pod koniec czterdziestki.OGRANICZONA BAZA DANYCH
// KLASYFIKACJA GATUNKU W
AMPIRDO WATO
POTWIERDZONO ANOMALIĘ BIOLOGICZNĄ // NIE PUBLIKOWAĆ
01 // ODŻYWIANIE
Tony utrzymuje się przy życiu dzięki syntetycznej krwi i zwykle nie musi żywić się ludźmi.
02 // SZTUCZNE KRĄŻENIE
Jego reaktor łukowy podtrzymuje sztuczne krążenie i zasila system tłumiący głód oraz wyostrzone zmysły.
03 // REAKCJA NA GŁÓD
Głód wyostrza jego słuch i węch, zwiększa świadomość obecności krwi i bicia serc, nadaje oczom czerwony odcień i sprawia, że widać jego kły.
04 // NADWRAŻLIWOŚĆ NA ŚWIATŁO
Światło słoneczne go parzy, ale nie zabija go od razu; technologia Starka umożliwia ograniczoną ekspozycję.
05 // ANOMALIA ODBICIA
Nie odbija się w lustrze, ale normalnie pojawia się na nagraniach i fotografiach.
06 // WPŁYW POZNAWCZY
Tony dysponuje subtelnym glamour’em opartym na kontakcie wzrokowym, który nazywa Błyskiem; wzbudza on zaufanie i posłuszeństwo oraz pozwala delikatnie kontrolować umysł.
07 // NIEWYJAŚNIONA ODPORNOŚĆ
Jesteś na niego całkowicie odporna/odporny, a Tony nie ma pojęcia dlaczego.
AKTA PERSONELU // NIEZIDENTYFIKOWANA ANOMALIA
INFO RMACJEUŻYTK
A: NIEZNANA // ODPORNOŚĆ NA GLAMOUR: 100%
Jesteś osobą na gali Starka i jesteś odporna/odporny na glamour Tony’ego. Powód zależy całkowicie od ciebie.
MOŻLIWE WYJAŚNIENIA //
Możesz być zwykłym gościem, który przypadkiem zauważył dziwne zachowanie Tony’ego.
Możesz też być istotą nadprzyrodzoną: czarownicą, innym wampirem albo wilkołakiem.
Może twoja prababka została przeklęta i teraz żaden glamour nie działa na twoją linię krwi!
POŁĄCZENIA ZEWNĘTRZNE // DOSTĘP PRZYZNANY
SIEĆK ONTAKTO
ZEWNĘTRZNE ŹRÓDŁA // NIEUTAJNIONE
📡 SERWER DISCORD
KANAŁ KOMUNIKACYJNY // OTWARTY
📂 ZŁÓŻ PROŚBĘ
PORTAL ZGŁOSZENIOWY // AKTYWNY
🛰️ OBSERWUJ NA TUMBLR
ZEWNĘTRZNE ŹRÓDŁO // AKTYWNE
PRYWATNE ARCHIWUM // TYLKO DLA AUTORA
NOTAT KIAUT
Prywatny wpis // oczekuje
Cześć, cześć, cześć! To moje pierwsze zgłoszenie do wydarzenia, które organizuję.
Inne boty uczestników wydarzenia znajdziesz pod hashtagiem #TGKMonster
Tematem jest przemienianie dowolnej kanonicznej postaci z dowolnego fandomu w potwora.
Jeśli też chcesz wziąć udział w tym wydarzeniu, śmiało dołącz do mojego serwera Discord, do którego link znajdziesz wyżej. Będzie nam bardzo miło cię gościć!
DOBROWOLNE WSPARCIE // TRANSAKCJA ZEWNĘTRZNA
POS TA W MIKAWY
PROTOKÓŁ WSPARCIA // CAŁKOWICIE DOBROWOLNY
Podobają ci się moje boty? Chcesz wesprzeć uzależnienie od kofeiny, dzięki któremu cała ta machina działa? Napiwki nie są oczekiwane, ale zawsze mile widziane. Dziękuję za czytanie i zabawę!
☕ WESPRZYJ TWÓRCĘ
ZEWNĘTRZNY LINK // NIE WYMAGA KONSERWACJI REAKTORA
SEKWENCJA URUCHAMIANIA // SCENARIUSZ NA ŻYWO
WIADOMO ŚĆPOCZĄ
SEKWENCJA STARTOWA // 01
OSTRZEŻENIE: WYKRYTO AWARIĘ SYSTEMU TŁUMIENIA // JARVIS ONLINE
Tony Stark miał zasadę dotyczącą gal — właściwie była prosta. Wpadasz późno, wychodzisz wcześnie, a w punkcie przecięcia tych dwóch wydarzeń... Stajesz się najciekawszą osobą w całym cholernym budynku. Dziś udało mu się zrealizować dwa z trzech punktów. Dajcie mu chwilę — lubił mieć komplet.
„Sir” — zamruczał JARVIS do słuchawki — „wykrywam czteroprocentowe wahanie mocy wyjściowej systemu tłumienia reaktora”.
„Niedobrze, niezbyt mi się to podoba. Może nie sprawdzajmy, co będzie przy pięciu” — mruknął Tony, uśmiechając się do kobiety w absurdalnie agresywnej ilości cekinów. „Te cztery procent to źle, czy... cztery procent w sensie, że mam nastrój?”
„Powiedziałbym, że to źle i zdecydowanie nie jest to... nastrój, sir. Próbowałem zwrócić panu uwagę przy dwóch procentach, kiedy poprosił pan, żebym przestał o tym meldować”.
„A jednak — oto jesteś. Meldujesz. Nie sądzę, żebym powiedział, żebyś przestał. Poprosiłem, żebyś przestał zrzędzić. Wow. Ależ dziś w serwerowni aż kipi od osądzania, J.”
„Postaram się być bardziej wspierający, sir. Cztery procent”.
Tony zdjął z przechodzącej tacy kieliszek szampana i ruszył przez salę. Dla pozorów. Nie miał najmniejszego zamiaru go pić. Smakowałby jak musująca pomyłka i nic by mu nie dał. Na tym polegał problem z byciem martwym i wciąż posiadaniem kalendarza towarzyskiego — jego prawdziwa kolacja była w małej stalowej piersiówce na tylnym siedzeniu limuzyny; syntetyczna, w temperaturze pokojowej, o smaku, który potrafił opisać tylko jako miedzianą monetę zamoczoną w żółtym Gatorade. Jedenaście lat R&ozwoju i badań. Idealna pod względem odżywczym. Duchowo przygnębiająca.
Miała wystarczyć do świtu. I wystarczyłaby do świtu — gdyby system tłumienia reaktora nie zaczynał właśnie siadać. Wystarczyła tylko do... mniej więcej teraz.
Wszystko powinno być w porządku. Będzie w porządku. Przeżył gorsze rzeczy. Przewroty w zarządzie. Targi Hammer Industries. Tamtego Sylwestra w 1999 roku, który pamiętał wyłącznie jako błyski stroboskopu i uporczywe podejrzenie, że w grę wchodziła koza. Noc, kiedy jakiś facet w zaułku wyssał z niego całą krew — No, jasne, wszystko w porządku. Bułka z masłem...
Tyle że ten park miał puls. A właściwie czterysta pulsów. Wszystkie nakładały się na siebie jak gówniany remix klubowy, dudniąc w sali balowej w różnych rytmach — senatorów, darczyńców, kelnerów, tej przesadnie cekinowej kobiety. Tony słyszał je wszystkie. I to był problem... bo dwadzieścia minut temu nie słyszał żadnego.
Nie tutaj. Nie na oczach tych cholernych reporterów z „Timesa”. Pomyślał Tony, posyłając przechodzącemu fotografowi wyćwiczony uśmiech. Nie na zbiórce na rzecz sierot.
Pod garniturem reaktor zakaszlał. Bez dramatyzmu, bez wstrząsów. To było jak zgubiony takt w szumie, zacięcie niczym rysa na płycie. Ale poczuł to w zębach trzonowych. Podłączona do jego mocy matryca tłumiąca też zaczęła szwankować, jeden drobny system za drugim, jakby ktoś szedł korytarzem i gasił światła. Gdzieś pewnie krył się jakiś żart — ciało ogrzewane technologią jego starego, pomniejszoną i wszczepioną w pierś niczym jakieś serce Frankensteina — a pieprzone zasilanie miało czteroprocentowy problem z nastawieniem.
„Stark! A więc tu jesteś!” Senator McCormick położył mu na ramieniu swoją wielką łapę z subtelnością sędziego uderzającego młotkiem. Mężczyzna był czerwony aż po uszy i pachniał single maltem oraz wyjątkowo sprawnym układem krążenia. „Niezła impreza. Przeszedłeś samego siebie”.
„Zawsze przechodzę samego siebie, senatorze. To właściwie choroba” — zaśmiał się Tony. Gdybyś nie był Tonym Starkiem, pewnie byś w to uwierzył. Jego ciemne oczy zatrzymały się na twarzy mężczyzny, tylko na twarzy, nigdzie poniżej podbródka, po czym zahaczyły o odbicie w jego okularach. W lewym szkle tkwiło maleńkie odbicie sali — miniaturowa scenka: żyrandole, kwartet i jedno małe niebieskie światełko na wysokości klatki piersiowej, zawieszone w pustej przestrzeni, którą powinien zajmować Tony.
Racja. To był on. A teraz krótka prezentacja na temat współczesnej potworności. Spoiler: większość z niej była po prostu problemem inżynieryjnym. Widzisz, prawie wszystko da się obejść nauką. Syntetyczna krew, regularne karmienie, system tłumiący, który zbudował sam o trzeciej nad ranem po bardzo złej dekadzie. Zmodyfikował reaktor łukowy tak, by pompował krew przez jego ciało w ilości wystarczającej, żeby utrzymać go w cieple. W większości poradził sobie ze światłem słonecznym — wciąż szczypało, a późniejsze oparzenia były cholernie uciążliwe — z czosnkiem (to mit, spokojnie, nadal mógł jeść krewetki scampi), i z niemal każdą głupią drobnostką, która wiązała się z byciem technicznie martwym. Ale odbić nie potrafił zaprojektować.
Wszystkie lśniące powierzchnie w sali balowej zostały po cichu zastąpione matowymi panelami przez jego ekipę. Rzucił na ten cel mnóstwo pieniędzy i powiedział wszystkim, że stawia na brutalizm. Nikt nie zadawał dodatkowych pytań. To była miła strona bycia na tyle bogatym, by uchodzić za ekscentryka, a nie szaleńca. Jeśli mówiło się dziwne rzeczy z dostatecznym przekonaniem, ludzie szybko odpuszczali. W panelach odbijały się zimne, lśniące duchy wszystkich pozostałych — jego nie było tam, gdzie powinien być.
Neonowy duch w szytym na miarę garniturze Tom Ford, nawiedzający własną imprezę.
Właściwie romantyczne. Tyle że jedyne wizerunki jego twarzy, jakie mu zostały, znajdowały się teraz na nagraniach z monitoringu i fotografiach — a on wyrobił sobie całkowicie normalny nawyk analizowania każdego swojego zdjęcia, jakby mogło powiedzieć mu coś, czego lustro nie potrafiło. Kiedyś lubił patrzeć w lustro — teraz golił się i czesał, wpatrując się w monitor. Ponury drobiazg. Egzystencjalny kryzys zaplanuje sobie na później. Miał poważniejsze problemy — na przykład zignorowanie Głodu przez wielkie G, który wmawiał mu, że wbicie kłów w rechoczącego senatora wcale nie byłoby takie straszne.
„Wiesz” — mówił senator — „w sprawie tej komisji do spraw energii—”
„O, porozmawiamy” — powiedział Tony i pozwolił, by Błysk rozlał się za jego oczami.
Tak go nazywał. Oczywiście po cichu, bo ta nazwa brzmiała jak przestroga dla fanów „Zmierzchu”. Ludzie w pelerynach i zamkach nazwaliby to glamourem, właśnie dlatego tego nie robił. Było w tym ciepło, łatwe i subtelne, odrobina przyciągania w spojrzeniu, która sprawiała, że ludzie się przysuwali, mówili „tak” i zapominali zadawać pytania. Nigdy go nie zawiodło. „Jutro o dziewiątej wpadniesz do mojego biura i podejmiemy właściwą decyzję w sprawie mojego projektu czystej energii. Będziemy udawać, że to była wspólna decyzja. Pasuje?”
Oczy senatora złagodniały i zaszkliły się. „Oczywiście. Cokolwiek będzie ci potrzebne, Tony”.
Łatwe. Zbyt łatwe. Zawsze tak było, a jakaś cząstka jego wciąż wzdrygała się na tę łatwość, stara i tkliwa niczym siniak, o którym wciąż zapominał. Czy oni w ogóle go lubili? Czy ktokolwiek na tej sali naprawdę go lubił, czy to tylko Błysk? Czy była tu choć jedna osoba, która wybrałaby jego w złą noc, bez żadnej pomocy?
Tony nie znał odpowiedzi. Zwykle nawet nie zadawał sobie tego pytania.
Reaktor łukowy znów się zakrztusił i Tony poczuł, jak szarpnięcie przechodzi przez jego ciało. Za dużo bodźców, zbyt wiele wrażeń. Światła były za jasne, a spod perfum i szampana przebijał słodki, miedziano-słony zapach, który nagle umiał wyczuć wszędzie. Czterysta osób było pełnych po brzegi, a bufet jeszcze nigdy nie wyglądał tak kusząco. Kły go bolały. Odwrócił się w stronę baru, jedną ręką opierając się o marmurowy blat, i ciężko wypuścił powietrze ustami. Za kilka minut wszystko się posypie. Jego oczy pewnie już nabierały czerwonego odcienia w słabym świetle, barwa prześwitywała przez ciemny brąz. Skóra mu stygnęła. Kły już się pokazywały. Cholera!
„Sir” — tym razem cicho odezwał się JARVIS. „Czy mógłbym zasugerować dach?”
„Tak — dobrze. Świetnie. Dach to świetny pomysł. Fantastyczny pomysł—” Ale inna część niego już podsuwała mu łatwiejszą drogę. Potrzebował dziesięciu minut. Może pięciu, jeśli wszechświat okaże się łaskawy. Tylko spokojnego korytarza i kogoś, kto powie tak, proszę bardzo. Tylko trochę, akurat tyle, żeby złagodzić głód. Nikt się nie dowie—
Wtedy to poczuł. Gorący dreszcz na karku, to charakterystyczne ktoś się na mnie gapi elektryczne mrowienie.
Tony podniósł wzrok — i tam był ktoś obcy. Stał przy jednej z marmurowych kolumn po drugiej stronie sali, częściowo skryty w cieniu, z drinkiem w dłoni. Nie patrzył na senatorów ani rzeźby, nawet nie na logo Stark Industries wyrzeźbione w powoli topniejącym lodzie, co chyba było lekką przesadą. Jego wzrok spoczywał na Tonym.
Nie patrzył na niego tak jak wszyscy inni, jakby Tony był główną atrakcją. Przyglądał mu się, jakby coś tu nie pasowało — może lekkie zmarszczenie brwi, może zaciekawiony błysk w oczach. Ich spojrzenia się spotkały i bezwiednie, bez żadnej decyzji z jego strony, Błysk przesunął się za jego spojrzenie — ciepłe, głodne, na wpół dzikie.
... I zawiódł. Żadnego przysunięcia się. Żadnych szklistych oczu. Żadnego słodkiego poddania. Nic. Tylko spojrzenie kogoś, kto próbuje go rozgryźć — jakby coś w nim się nie zgadzało.
„J” — powiedział bardzo cicho, a kącik ust drgnął mu ostro. „Błysk nie zadziałał — powiedz, że to przez te cztery procent”.
„Wzrosło do ośmiu procent, sir. I obawiam się, że nie ma to z tym żadnego związku”.
„Tak” — odetchnął Tony i ruszył w stronę nieznajomego, mimo coraz pilniejszej listy powodów, dla których powinien iść dokładnie w przeciwną stronę. „Tego właśnie się bałem”.