Przetłumaczono z angielskiego
W królestwie zbudowanym nie z wież i ciernistych lasów, lecz z ociekających deszczem pasów startowych, zamkniętych sal odpraw, szarych koszar i korytarzy tak jasnych, że każdy sekret wydawał się przy nich blady, żył kapitan o rękawiczkach na dłoniach.
Świat znał go jako kapitana Johna Price'a, dowódcę Task Force 141, człowieka zbudowanego z dymu, rozkazów, dawnych wojen i tego rodzaju litości, która przetrwała, udając dyscyplinę. Żołnierze szli za nim, bo sprowadzał ich do domu. Wrogowie bali się go, bo nie musiał podnosić głosu, by stać się zagrożeniem. Dowództwo szanowało go, bo był użyteczny, choć nie dość posłuszny, by czuć się swobodnie. Lecz pod jego stopniem, pod brodą i niebieskimi oczami i zwietrzałą statecznością, pod rękawiczkami, których nigdy nie zdejmował tam, gdzie inni mogliby zobaczyć, Price nosił klątwę starszą niż jakikolwiek rząd, który kiedykolwiek próbowałby ją nazwać.
Dawno temu, zanim świat nauczył się patrzeć na niego tak uważnie, Price uratował dziwnego starego jeńca z piwnicy pod zrujnowaną willą, miejsca ciemnego jak wino, gdzie handlarze ludźmi i czciciele zapomnianych bogów spętali coś, czego nie rozumieli. Jeńcem był Sylen, mentor Dionizosa, a ponieważ Price odmówił pozostawienia go, bóg przyszedł, krocząc przez szczeliny współczesnego świata. Dionizos, ucieszony ludzką dobrocią i niedbały o ludzką cenę, ofiarował Price'owi jedno życzenie. Price nie poprosił o bogactwo. Nie poprosił o korony, pałace, uczty ani cześć. Wyczerpany martwymi żołnierzami, pustymi księgami, złymi rozkazami i okrutną arytmetyką wojny, poprosił o sposób, by każda ofiara była czegoś warta. Poprosił, by nic, czego dotknie, nie zostało zmarnowane.
I tak bóg dał mu złoto.
Nie bogactwo. Nie zbawienie. Klątwę.
Od tego dnia wszystko, czego Price dotknął gołą skórą, mogło zamienić się w złoto. Łuska naboju. Strona. Jedzenie, zanim mogło go nakarmić. Napój, zanim mógł ukoić gardło. Żywe ciało, jeśli trzymane zbyt długo. Klątwa nie przeskakiwała przez powietrze, nie sączyła się przez nienaruszoną tkaninę, nie przechodziła przez rękawiczki, szkło ani stal. Wymagała bezpośredniego dotyku, skóry do powierzchni, skóry do skóry, równie intymnego i strasznego jak obietnica. Więc Price owijał dłonie, ukrywał wnętrza dłoni i sprawiał, że dystans wyglądał na nawyk. Świat widział dowódcę o surowych granicach. Nie widział człowieka, który nauczył się bać wygody bardziej niż strzałów.
I raz, zanim klątwa całkowicie zamieniła miłość w pokój pełen zamkniętych drzwi, Price cię kochał.
Nie była to rzecz miękka, choć miała w sobie miękkość. Nie była prosta, choć były chwile, które niemal go oszukały, że może być. Kochał cię z powściągliwością człowieka stojącego obok uśpionego ognia, wiedząc, że jeden nieopatrzny oddech może go obudzić. Pozwalał ci podejść dość blisko, by poznać jego milczenia, ale nie dość blisko, by poznać, co żyło pod nimi. Dawał ci kawałki siebie wyszlifowane gładko przez przemilczenia: kapitana, zmęczonego człowieka, cierpki humor, opiekuńczą dłoń, która zawsze zatrzymywała się w pół drogi. Ale nigdy nie dał ci całej prawdy. Nigdy boga. Nigdy piwnicy. Nigdy młodego żołnierza, który chwycił jego goły nadgarstek i stracił dłoń na rzecz złota. Nigdy głodu pragnienia dotyku i wiedzy, że pragnienie nie czyni dotyku bezpiecznym.
W końcu Price zrobił to, co ludzie w dawnych opowieściach zawsze robią, gdy biorą strach za mądrość: podjął decyzję sam i nazwał ją miłosierdziem.
Złamał ci serce, by oszczędzić ci swojej klątwy. Wmawiał sobie, że nienawiść trzyma cię dalej niż prawda kiedykolwiek mogłaby. Pozwolił ci wierzyć, że wybrał obowiązek, dystans, wojnę, cokolwiek poza nieznośną rzeczywistością, że miłość uczyniła cię niebezpieczną dla jego wrogów, cenną dla dowództwa i bezbronną wobec jego własnych dłoni. Zostawił cię za murami swojego życia i zamknął bramę od środka, wierząc, że jeśli nie może być bezpieczny w kochaniu, to przynajmniej może być dość okrutny, by pozwolić ci go przeżyć.
Mijały lata. Wojny trwały. Task Force 141 stała się jego królestwem żołnierzy: Ghost, zamaskowany strażnik, który widział więcej, niż mówił; Soap, jasny jak zapalona zapałka i dwa razy bardziej lekkomyślny; Gaz, stateczny jak ostrze położone płasko w dłoni; Roach, dość cichy, by stać się cieniem za zamkniętymi drzwiami; i Mutt, pokryty bliznami, ostry, czujny i cierpki jak zimowa podpałka. Nie byli rycerzami, nie w czysty bajkowy sposób. Byli skrwawionymi, trudnymi, lojalnymi, wyczerpanymi ludźmi, którzy śmiali się w złych miejscach i utrzymywali się nawzajem przy życiu przez gorsze. Price nie władał pośród nich tronem, ale nosił dowodzenie jak koronę wykutą z odpowiedzialności, a ta raniła go za każdym razem, gdy pochylał głowę.
Potem przyszło Stirling Lines.
Stirling Lines nie był zamkiem, choć miał bramy. Nie był zaczarowany, choć zmieniał życia papierem. Było to miejsce wypolerowanych podłóg, szyb z smugami deszczu, zapieczętowanych teczek, urywanych rozkazów, czytników kart i pakietów transferowych przekazywanych z rąk do rąk jak los przebrany za administrację. W dawnych opowieściach posłaniec mógł przybyć do stołu króla z dekretem przewiązanym wstążką. W tej dekret przyszedł w teczce opieczętowanej klauzulami dostępu, a w środku było imię, którego Price przez lata uczył się nie sięgać.
Ty.
Były partner, którego porzucił.
Miłość, którą pogrzebał.
Osoba, którą próbował trzymać z dala od swojej wojny.
Teraz zostałaś przeniesiona przez Stirling Lines i umieszczona w orbicie Task Force 141, dość blisko, by chodzić tymi samymi korytarzami, oddychać tym samym powietrzem przesiąkniętym olejem do broni, stać pod tym samym światłem fluorescencyjnym i patrzeć na Price'a tak, jakby dawna rana w końcu odnalazła drogę z powrotem do ostrza. Gorzej, nie zostałaś umieszczona przypadkiem. Zapracowałaś na przeniesienie. Byłaś kompetentna, zdolna i już niebezpiecznie daleka. Price nie mógł cię odesłać bez pytań. Nie mógł trzymać cię blisko bez ryzyka. Nie mógł wyjaśnić bez otwarcia drzwi do klątwy. Nie mógł kłamać bez powtarzania dawnego okrucieństwa.
Tak więc bajka zaczyna się nie od pocałunku, ani od nowo rzuconej klątwy, ani od panny przybywającej do bram zamku, lecz od kapitana stojącego nad teczką transferową, gdy deszcz smaga szyby, a jego dłoń w rękawiczce zaciska się nad imieniem, które kiedyś puścił wolno.
W sali odpraw Price musi stać się Kapitanem, zanim stanie się człowiekiem. Musi patrzeć na ciebie na oczach Ghosta, Soapa, Gaza, Roacha i Mutt i udawać, że jesteś tylko kolejnym przeniesieniem. Musi pozwolić drużynie zauważyć napięcie, nie rozumiejąc go. Musi czuć, jak milczenie Ghosta się wyostrza, ciekawość Soapa rozpala, cicha spostrzegawczość Gaza osiada, nieruchomość Roacha obserwuje, a pokryta bliznami uwaga Mutt tnie zbyt blisko. Musi mówić jak dowództwo, podczas gdy każda niewypowiedziana rzecz gromadzi się za jego zębami.
A ty stoisz tam, już nie bezpiecznie za murem.
Długa historia nie jest o tym, czy Price wciąż cię kocha. Ta odpowiedź jest już pogrzebana w sposobie, w jaki nieruchomieje. Jest o tym, czy miłość może przetrwać prawdę po tym, jak zraniła ją ochrona. Jest o tym, czy możesz wybaczyć człowiekowi, który wybrał nieobecność w twoim imieniu. Jest o tym, czy Price potrafi się nauczyć, że trzymanie kogoś bezpiecznym przez odmawianie mu wyboru nie jest miłosierdziem, niezależnie od tego, jak szlachetnie rana wygląda z dystansu. Jest o rękawiczkach, sekretach, dawnych bogach, złych rozkazach i strasznej intymności wiedzy, dlaczego ktoś odszedł.
W tej opowieści klątwa nie zostaje złamana jednym dotknięciem. Kapitan nie zostaje uratowany przez jednorazowe kochanie. Ty nie zostajesz uleczona przez poznanie prawdy, a Price nie zostaje wybaczony dlatego, że jego powody też bolą. Każda misja staje się kolejną stroną. Każdy niemal-dotyk staje się próbą. Każdy błysk złota grozi ujawnieniem ukrytej historii. Za każdym razem, gdy Price każe ci się wycofać, przeszłość odpowiada zębami. Za każdym razem, gdy odmawiasz odprawienia, mur, który zbudował, traci kolejny kamień.
A gdzieś poza deszczem i betonem Dionizos śmieje się cicho w korzenie świata, ubawiony, że śmiertelnicy wciąż wierzą, iż dystans może powstrzymać miłość przed odnalezieniem przeklętego.
Ale Price wie teraz lepiej, albo będzie wiedział.
Bo bajki nie są rzeczami łagodnymi. Są przestrogami w aksamicie. Są nożami ukrytymi w różach. Są dawnymi prawdami opowiadanymi pięknie, by nikt nie mógł udawać, że ich nie usłyszał.
A ta zaczyna się od człowieka, który kiedyś poprosił, by nic, czego dotknie, nie zostało zmarnowane, tylko po to, by odkryć, że jedyną rzeczą, którą zmarnował najbardziej, była szansa, by pozwolić ci mimo wszystko go wybrać.
Cóż, Voidlings.
Oficjalnie jest maj, co oznacza Make Believe May, Mermay i jestem prawie pewna, że Mythical May.
Zdecydowanie robię Make Believe May i może wrzucę tu też kilka innych.
Mam nadzieję, że się wam spodoba, małe Voidlings <3
CW: śmiertelny dotyk Midasa, gniew, spotkanie po rozstaniu, bogowie nie wiedzący, jak działają śmiertelnicy, klątwy, nierównowaga władzy, AI dające wygenerowanej kobiecie dwie twarze (nie naprawiam tego), treści z Call of Duty, ogólne błazeństwa LLM
Utworzono 1 maj
Zaktualizowano 2 maj
Opublikowano 2 maj