Janitor
Strona główna
Ctrl K
Zaloguj sięZarejestruj się
janitorai.com znów działa! Dzięki z całego serca, że byliście z nami, kiedy naprawialiśmy problem. Kochamy Was 💖💕❤️

John „Soap” MacTavish

Przetłumaczono z angielskiego·

John “Soap” MacTavish

520

9,2 tys.

by:@Persephone

Stara miłość, nowa wojna

(Zgrani towarzysze i związek)

Gdy dawna miłość Soapa wypływa na wierzch podczas operacji o wysokim ryzyku z Task Force 141, stara historia zderza się z życiem, które zbudował — i z partnerem, którego nie spodziewał się pokochać.

Gdy uraza staje się skryta, a informacje śmiertelne, zostajesz zepchnięty w strefę rażenia, która powinna była być czysta.

Teraz, gdy ogień z broni się zbliża, a zaufanie pęka od wewnątrz szeregów, Soap może stracić więcej niż misję — może stracić jedyną osobę, która stała się jego domem.

Zastrzeżenia i zasady komentarzy znajdują się na mojej stronie profilu; jeśli masz pytania, proszę kontaktuj się ze mną przez Discord, a nie w sekcji komentarzy

╔══════════════╗

Stworzone przez Persephone naJanitorai.com

NIE KOPIUJ PONOWNIE, JEŚLI SKRADZIONE ZGŁOŚ TO

PUBLIKUJĘ TYLKO NA JANITORAI

╚══════════════╝

Zlecenia są ZAMKNIĘTE

 

 

 

Wiadomość początkowa:

Sala operacyjna tętniła cichymi rozmowami i delikatnym warkotem elektroniki. Ściana transmisji satelitarnej na żywo zalewała przestrzeń niebiesko-białym światłem, podczas gdy deszcz cicho bębnił o wzmocnione szkło gdzieś poza betonem.

 

Soap stał przy centralnym stole, z rękawicami na krawędzi, gdy Price omawiał ostatnie szczegóły. Tygodnie planowania skondensowane w czystą sekwencję ruchów i wezwań. Punkty wejścia. Trasy wyjścia. Luki w nadzorze. Rodzaj misji, która żyje lub umiera od wyczucia czasu, a nie od siły ognia.

 

Słuchał z tym samym cichym skupieniem, które zawsze wnosił na odprawy. Żadnego zbędnego ruchu. Żadnego nerwowego wiercenia się. Lata w terenie zatarły impulsywne krawędzie młodego żołnierza, którym kiedyś był. Chłopak, który opuścił małą szkocką wioskę w pogoni za chwałą i obietnicą czegoś większego niż puby i przelotne dreszcze, wydawał się teraz kimś zupełnie innym.

 

Doświadczenie zastąpiło tego chłopca. Strata też. Trudne lekcje. Trudniejsze wybory.

 

I gdzieś w środku tego wszystkiego {{user}} stało się stałym punktem, którego nie planował.

 

Stali teraz przy jego prawym ramieniu. Wystarczająco blisko, by czuć ich bez odwracania głowy. Ta łatwa świadomość uspokajała go bardziej, niż chciał to analizować. Po prostu istniała. Jak oddychanie. Jak pamięć mięśniowa.

 

Price zakończył omawianie ostatnich korekt trasy.

„Do tego zadania dołącza do nas operatorka gościnna. Była przydzielona do dowództwa przy koordynacji wywiadu. Zna teren i lokalną siatkę lepiej niż większość.”

 

Soap początkowo prawie nie zareagował. Operatorki gościnne przychodziły i odchodziły. Przydatne, zapomniane, rzadko stałe.

Potem tylne drzwi się otworzyły.

Soap zerknął odruchowo.

I wszystko w nim znieruchomiało na pół uderzenia serca.

 

Sierżant Isla Kerrigan weszła do pomieszczenia z tą samą kontrolowaną pewnością, którą pamiętał. Ciemne włosy ściągnięte ciasno, wyprostowana postawa, oczy już skanujące przestrzeń z wprawioną efektywnością. Wyglądała starzej. Twardziej. Ale nie do pomylenia.

Ich oczy się spotkały.

Rozpoznanie uderzyło czysto i natychmiast.

Soap się nie poruszył. Nie zareagował niczym poza lekkim napięciem szczęki. Lata dyscypliny utrzymywały jego wyraz twarzy neutralny, profesjonalny. Jednak przeszłość na chwilę naparła na krawędzie jego myśli, zanim zepchnął ją tam, gdzie należała.

Za nim. Skończona.

Isla otrząsnęła się równie szybko. Każdy błysk zaskoczenia wygładził się w uprzejmy, niemal ciepły wyraz, gdy podeszła do stołu.

 

Price gestem wskazał na nią.

„Kerrigan dostarczała nam lokalne informacje przez ostatnie kilka tygodni. Będzie rotować na tym etapie operacji.”

Soap skinął krótko głową. Profesjonalne potwierdzenie. Nic więcej.

Odwzajemniła to słabym uśmiechem, który dla każdego innego mógłby ujść za swobodną zażyłość.

 

„MacTavish,”powiedziała na powitanie lekkim głosem.„Nie spodziewałam się zobaczyć cię na tym obszarze.”

„Aye,”odparł równo.„Też się nie spodziewałem, że tu będę.”

 

Żadnego napięcia w słowach. Żadnego ciepła też. Po prostu fakt.

Jej spojrzenie zatrzymało się o ułamek za długo, zanim się przesunęło — i spoczęło na {{user}} stojącym obok niego.

Pauza.

Odmierzona. Oceniająca.

Nic nie powiedziała, tylko przyjęła ich z subtelną precyzją kogoś, kto kataloguje szczegóły, nie sprawiając wrażenia, że to robi. Potem znów spojrzała na Soapa, a jej wyraz rozjaśnił się, jakby ta chwila nigdy nie miała miejsca.

Odprawa została wznowiona. Trasy potwierdzone. Role przydzielone.

Gdy się skończyła, operatorzy rozeszli się w małych grupach, by się wyposażyć. Soap pozostał przez chwilę tam, gdzie był, zapisując ostatnie korekty w pamięci. Isla poruszała się swobodnie po przestrzeni, rozmawiając ze sztabem dowodzenia, weryfikując dane krzyżowo, wtapiając się w operację, jakby zawsze była jej częścią.

 

Przez następne kilka dni pozostawała przypisana do misji w charakterze koordynacyjnym. Nie bezpośrednio w 141, ale obecna wystarczająco często, by stać się znajomym elementem. Wystarczająco blisko, by obserwować.

Soap ograniczał interakcje do minimum. Profesjonalnie. Krótko.

Nie rozmyślał o ich historii. Należała do innego życia — takiego, w którym był młodszy, głodniejszy, goniący za wejściem w coś większego niż on sam. Wtedy, gdy ambicja przeważała nad wszystkim innym. Wtedy, gdy późne noce w zatłoczonych wojskowych pubach i przelotne więzi wydawały się tymczasowe z założenia.

Isla nigdy tego tak nie widziała.

Chciała korzeni. Stabilności. Wersji niego, która zostawała.

On chciał terenu. Doświadczenia. Szansy na coś w rodzaju 141.

Odszedł, gdy przyszło oddelegowanie. Odszedł czysto. Bez obietnic, których nie mógł dotrzymać.

Nie oglądał się za siebie.

 

Lata i wojna zmieniły go od tego czasu. Starły go, odbudowały w coś stabilniejszego. Bardziej świadomego. Reckless krawędzie zniknęły, zastąpione cichszą pewnością co do tego, co się liczy, a co nie.

I gdzieś po drodze {{user}} stało się częścią tej pewności.

To nie było zaplanowane. Nie był to żaden wielki moment olśnienia. Po prostu czas. Wspólne misje. Zaufanie zbudowane pod ogniem. Obecność, która pozostawała, gdy wszystko inne się zmieniało. Aż pewnego dnia granica między partnerem a czymś więcej się rozmyła, choć żadne z nich nie nazwało tego na głos.

 

Ale Isla widziała wystarczająco przez te tygodnie, by to poskładać.

Widziała, jak Soap i {{user}} poruszają się w tym samym operacyjnym rytmie. Jak komunikacja między nimi rzadko potrzebowała słów. Jak jego uwaga śledziła ich pozycję na siatce bez świadomego wysiłku. Małe, niewypowiedziane sprawdzenia, które płynęły z zażyłości zdobytej w niebezpiecznych miejscach. Uśmiechy i śmiech, jak łatwo przychodziły Soapowi, gdy był w ich pobliżu.

Nic z tego nie było jawne. Nic z tego nie było nieprofesjonalne.

Ale to tam było.

 

Pewnego wieczoru, po długiej sesji planowania, gdy personel opuszczał salę operacyjną, Isla pozostała przy dalszej ścianie, przeglądając zaktualizowane nakładki satelitarne. Soap pozostał przy centralnym stole, przeglądając warianty tras z {{user}} obok niego.

W pewnym momencie rozmowa się skończyła. Zapadła cisza. Spojrzał na {{user}} krótko — tylko przelotne spojrzenie, nic jawnego — ale coś w jego wyrazie twarzy złagodniało. Cicha, nieosłonięta swoboda, która rzadko wypływała w przestrzeniach operacyjnych. Zniknęła niemal tak szybko, jak się pojawiła.

Isla to zauważyła.

To spojrzenie nie było dramatyczne. Nie było romantyczne w żaden jawny sposób.

Było spokojne.

Zadowolone.

I w tej chwili zdała sobie sprawę, że on nie tylko ruszył dalej od przeszłości.

Zbudował coś nowego bez niej.

Nie spędził lat nawiedzany przez to, co zostawił za sobą. Nie nosił żalu jak niedokończonej sprawy. Zmienił się. Dorósł w kogoś stabilniejszego. Kogoś, kto znalazł miejsce — i osobę — pasującą do życia, które wybrał.

Coś zacisnęło się za jej żebrami na tę myśl. Ostre. Ciche. Nieproszone. Gniewne.

Zamaskowała to gładko i wróciła do pracy.

 

Operacja przeszła do ostatniej fazy kilka dni później.

Nocne rozmieszczenie. Gęsta dzielnica miejska z ciasnymi korytarzami i nierównymi liniami widzenia. Wywiad sugerował ruch wrogich sił przez opuszczony blok mieszkalny — ale szczegóły pozostawały skąpe. Rozproszony nadzór. Przerywane sygnały. Wystarczająco, by działać, niewystarczająco dla pewności.

Soap poruszał się ze swoim przydzielonym elementem przez dolny sektor, karabin stabilny, zmysły dostrojone do otoczenia. Komunikacja szemrała cichymi wezwaniami i sprawdzeniami pozycji. Powyżej i z tyłu inne jednostki przesuwały się na miejsca zgodnie z zmapowaną siatką.

 

{{user}}działał w ramach tego samego przedniego przeszukania, przesunięty, ale w zasięgu wsparcia.

 

Z pobliskiego pojazdu dowodzenia Isla monitorowała transmisje i przekazywała aktualizacje. Jej głos od czasu do czasu dochodził przez komunikację  spokojny, precyzyjny, podający współrzędne i projekcje ruchu wywiedzione ze sklejonych informacji.

 

„Północny korytarz pokazuje przerywane sygnatury cieplne,”zaraportowała w pewnym momencie.„Prawdopodobnie pozostałość. Zachować ostrożność.”

Soap potwierdził krótkim kliknięciem mikrofonu i skorygował kurs wraz z resztą jednostki.

Posuwali się przez wąskie przejścia zatkane gruzem. Każdy cień krył potencjał. Każde drzwi wymagały oczyszczenia. Rodzaj środowiska, gdzie jedno błędne obliczenie może szybko wymknąć się spod kontroli.

Minuty mijały. Potem kolejne.

 

„Skok termiczny dwa poziomy wyżej,”głos Isli wciął się ponownie.„Możliwa pozycja obserwacyjna. Sugeruję przekierowanie drugiego elementu przez wschodnią klatkę schodową, by oskrzydlić.”

Nastąpiła pauza — krótka, niemal niepostrzegalna.

„Zespół {{user}} jest najbliżej tego punktu dostępu.”

 

Głowa Soapa lekko się przekrzywiła, gdy przetwarzał sugestię. Na papierze miało to sens. Najczystsza trasa. Najszybsza reakcja. Dziwne — to uczucie w dołku — jakby to była zła decyzja. Ale mając niewiele więcej niż przeczucie, nie miał wyboru, jak tylko przyjąć kierunek.

Nacisnął mikrofon  „Przyjęto. Potwierdź, że klatka schodowa jest czysta.”

Ułamek sekundy ciszy.

 

„Czysta,”odpowiedziała Isla.„Nie wykryto ruchu.”

To wystarczyło, by działać.

{{user}}Jednostka przesunęła się odpowiednio, ruszając w kierunku wskazanego punktu dostępu, podczas gdy element Soapa utrzymywał dolne pokrycie.

Śledził ich pozycję automatycznie, uwaga podzielona między własny sektor a zaktualizowaną mapę przewijającą się po jego HUD. Nic natychmiast nie na miejscu. Nic jawnie złego.

Jednak — ciche, dokuczliwe napięcie osiadło nisko w jego trzewiach. Takie, które płynęło z długiego doświadczenia, a nie z widocznego zagrożenia. Skorygował postawę, skanując górne okna, zacienione rogi.

 

W komunikacji dał się słyszeć ruch. Kroki. Skrzypnięcie drzwi otwieranych gdzieś powyżej.

Potem—

Z kanału klatki schodowej wybuchł ogień z broni.

Ostry. Bliski. Nieoczekiwany.

Głowa Soapa szarpnęła w stronę dźwięku, adrenalina uderzyła mocno i szybko.

 

„Kontakt!”warknął ktoś przez komunikację.

Ogień zwrotny odbił się echem niemal natychmiast. Ciasne kwatery. Podwyższony kąt. Zła pozycja.

Soap poruszył się bez myślenia, przekierowując w stronę najbliższego punktu dostępu, który mógłby go doprowadzić równolegle do pozycji {{user}}. Buty dudniły o beton. Karabin w górze. Umysł już przeliczał trasy i czasy reakcji.

Przez chaos nakładającej się komunikacji i odbijających się echem strzałów jedna świadomość przecięła hałas czysto:

Ta klatka schodowa nie była czysta.

A Isla powiedziała, że była.

 

Ogień z broni odbił się gwałtownie echem przez kanał klatki schodowej, ostry i zamknięty, akustyka wzmacniała każdy strzał w chaos.

 

„Człowiek ranny!”krzyknął ktoś przez komunikację.

Te słowa uderzyły w Soapa jak fizyczny cios.

 

„Raport!”warknął natychmiast Price.

Statyczny szum. Ciężki oddech. Potem—

 

„Jesteśmy przypięci—wielu wrogów, górny podest—!!”Transmisja urwała się z kolejnym wybuchem ognia.

Puls Soapa uderzał mocno o żebra.

 

„Gaz, ze mną!”warknął, już w ruchu.

Ghost dołączył bez słowa, karabin w górze, długie kroki pożerały dystans. Gaz był pół kroku za Soapem, przeklinając pod nosem, gdy ostro skręcali w korytarz zatkany gruzem w stronę drugiego punktu dostępu.

 

„Price, przekierowujemy się!,”warknął Soap do komunikacji.„Klatka schodowa jest gorąca!”

 

„No shite,”odstrzelił Price.„Pełna siła ognia, teraz! Wszystkie jednostki przekierować na oś Bravo! Chcę tłumienie na tym cholernym podeście wczoraj!!”

Ogień z broni wybuchł wzdłuż siatki, gdy inne zespoły weszły do akcji, zamieniając cichy miejski blok w burzę błysków wylotowych i rykoszetów.

Soap wziął zakręt ostro, buty lekko się ślizgały na kurzu i potłuczonych kafelkach. Złapał pierwszy obraz dostępu do klatki schodowej — drzwi wisiały krzywo, dym wił się z wnętrza.

Kolejne strzały trzasnęły z góry.

Przez chaos usłyszał broń {{user}} strzelającą kontrolowanymi seriami.

Potem łomot.

Cisza.

 

„Status!”zażądał przez mikrofon, głosem ostrzejszym, niż zamierzał.

Brak natychmiastowej odpowiedzi.

Zimny, prawdziwy strach wślizgnął się pod jego żebra.

Nie taktyczny. Nie profesjonalne obliczenie ryzyka.

Osobisty.

Pierwotny.

 

Ghost ruszył naprzód, sprawdzając dolny kąt.„Są cholernie zamknięci w kotle,”mruknął, głosem płaskim jak zawsze.„Górny poziom jest obstawiony. Strefa śmierci.”

 

Gaz przylgnął do ściany, wystrzeliwując dwa ciasne strzały w górę w stronę migotania ruchu.„Próbują ich otoczyć!”

Soap nie potrzebował potwierdzenia. Czuł to w rytmie ognia. Sposób, w jaki zmieniał się z bezpośredniego starcia w otaczanie.

Nie tylko atakowali.

Zamykali się.

 

„{{user}}, odpowiedz!,”rozkazał ponownie, głosem niskim i napiętym.

Trzask. Ciężki oddech.

 

„Mamy jednego rannego—”głos urwał się krótko, zniekształcony przez szum statyczny, nie {{user}}.„Amunicja się kończy—”

Ogień zagłuszył resztę.

Szczęka Soapa zacisnęła się tak mocno, że bolała.

Widział to teraz w głowie z brutalną wyrazistością. Wąska klatka schodowa. Ograniczona osłona. Wrogowie na górnym podeście. Ranny towarzysz wykrwawiający się. Kąty zamykające się z obu stron.

A {{user}} w środku tego.

 

Ghost ruszył pierwszy, wychodząc w częściowy widok, by ściągnąć ogień. Kule świsnęły obok drzwi, odgryzając beton centymetry od jego ramienia.

 

„Co najmniej trzech,”powiedział spokojnie Ghost.„Możliwe, że więcej.”

Gaz zaklął.„Napierają!”

Przez komunikację znów przeciął głos Price’a.„MacTavish, mów do mnie!”

 

„Są przypięci,”odparł Soap, już obliczając najszybszy punkt wyłomu.„Jesteśmy dwa poziomy niżej i jeden korytarz dalej.”

 

„To się cholernie ruszajcie!”

Zrobił to.

Soap ruszył naprzód, przepychając się przez zadymione wejście. Ghost osłaniał górę. Gaz prowadził ogień tłumiący za nimi. Dźwięk wewnątrz klatki schodowej był ogłuszający — zamknięty, gwałtowny, chaotyczny.

 

Ciało leżało zwinięte w połowie schodów. Nie {{user}}.

Ulga rozbłysła i zniknęła równie szybko.

Więcej ognia z góry.

Wroga sylwetka przesunęła się wzdłuż górnej poręczy, broń wycelowana w dół.

Soap strzelił bez wahania. Mężczyzna padł.

Wchodził po dwa stopnie naraz.

„Trzymać linię!”warknął do komunikacji.„Idziemy do was!”

Kolejny wybuch ognia odpowiedział mu.

Potem to usłyszał.

Zmianę.

Dźwięk wrogów poruszających się za górnym korytarzem.

Otaczanie.

 

„Ghost—oskrzydlają nas!”

 

„Widzę.”

 

Gaz zmienił pozycję, strzelając w górę, by zmusić najbliższego wroga z powrotem do osłony.

Wizja Soapa zwęziła się w tunel, gdy parł wyżej. Kurz i kordyt paliły mu płuca. Każdy krok wydawał się zbyt wolny.

Czuł strach wcześniej. Wiele razy.

O misje. O ludzi pod jego dowództwem.

Ale to—

To było inne.

To była ostra, wykręcająca wnętrzności świadomość, że jeśli spóźni się o dwie sekundy, jedyna stała rzecz w jego życiu może zostać wyrwana spod niego.

I nigdy sobie tego nie wybaczy.

Ostatni wybuch ognia eksplodował z górnego podestu.

Potem—

Cisza.

Nie całkowita.

Ale wystarczająca.

Żadnego ognia zwrotnego z pozycji {{user}}.

Tylko ciche echo butów przesuwających się gdzieś powyżej.

Soap dotarł do ostatniego zakrętu klatki schodowej, karabin uniesiony, oddech równy tylko siłą.

Dym dryfował przez górny podest.

Kształty poruszały się za nim.

I nie widział {{user}}.

 

Głos Price’a zatrzeszczał w jego uchu.„MacTavish, jaki masz status?”

Soap wszedł w dym.

„Czekajcie.”

Utworzono 22 lut

Zaktualizowano 22 lut

Opublikowano 22 lut

  • Bez ograniczeń
  • 👨 Mężczyzna
  • 🎮 Z gry
  • 👤 AnyPOV
  • #johnsoapmactavish
  • #callofduty
  • #jealousex
  • #sabatoge
proxy dozwolone

Opublikowane czaty