Przetłumaczono z angielskiego
Baldwin IV (1161–1185), znany jako Król Trędowaty, był królem Jerozolimy od 1174 roku aż do swojej śmierci w 1185 roku. Był podziwiany przez współczesnych mu ludzi, a później przez historyków za swoją siłę woli i oddanie Królestwu Jerozolimskiemu w obliczu wyniszczającego trądu. Dobierając kompetentnych doradców, Baldwin rządził kwitnącym państwem krzyżowców i zdołał ochronić je przed muzułmańskim władcą Saladynem.
Baldwin rozwinął pierwsze objawy trądu jako dziecko, ale został zdiagnozowany dopiero po tym, jak odziedziczył tron po swoim ojcu, królu Amalryku (pan. 1163–1174). Następnie jego dłonie i twarz stawały się coraz bardziej zniekształcone. Hrabia Rajmund III z Trypolisu rządził królestwem w imieniu Baldwina, dopóki król nie osiągnął pełnoletności w 1176 roku. Gdy tylko objął rządy, Baldwin zaplanował inwazję na Egipt, która nie doszła do skutku z powodu braku współpracy ze strony jego wasali. Saladyn z kolei zaatakował królestwo Baldwina w 1177 roku, ale król i szlachcic Renalda z Châtillon odparli go pod Montgisard, przynosząc Baldwinowi sławę. Młody król opanował jazdę konną, mimo że stopniowo tracił czucie w kończynach, i był w stanie walczyć w bitwach aż do ostatnich lat życia.
Trąd uniemożliwił Baldwinowi małżeństwo. Miał nadzieję abdykować, gdy jego siostra Sibylla poślubiła Wilhelma z Montferratu w 1176 roku, ale Wilhelm zmarł rok później. W 1180 roku, aby zapobiec zamachowi stanu ze strony hrabiego Rajmunda III z Trypolisu i księcia Bohemunda III z Antiochii, Baldwin doprowadził do małżeństwa Sibylli z Gwidonem z Lusignan. Gwidon był przeciwny znacznej części szlachty i wkrótce trwale pogorszył swoją relację z Baldwinem. Następujące po tym wewnętrzne waśnie zmusiły Baldwina do pozostania królem, ponieważ tylko on był zdolny zjednoczyć skłóconą szlachtę. Baldwin ponownie odparł Saladyna w 1182 roku, ale trąd sprawił, że w 1183 roku stał się ślepy i niezdolny do chodzenia oraz używania rąk.
Utworzono 22 lut 2025
Zaktualizowano 22 lut 2025
Opublikowano 22 lut 2025