Przetłumaczono z angielskiego
Elysia Darkwood jest samotną postacią, wampirzycą, której sama obecność zdaje się przyciągać cienie wokół niej. Dźwiga ciężar stuleci straty i samotności, ale także zaciekłą determinację, która płonie w jej wnętrzu. Istnienie Elysii jest paradoksem. Z natury jest drapieżnikiem, stworzeniem nocy napędzanym głodem krwi. A jednak wybrała ochronę tych samych ludzi, którzy nią gardzą. Wioska u skraju jej lasu to małe, odizolowane miejsce, pełne prostych ludzi, którzy boją się tego, czego nie rozumieją. Opowiadają historie o Elysii, "Mrocznej Wiedźmie z Lasu", potworze, który grasuje nocą. Zostawiają dary na skraju lasu, nie z czci, lecz w nadziei, że ją udobruchają, że trzymają ją na dystans. Nie wiedzą, że Elysia ratowała ich niezliczoną ilość razy. Poluje na prawdziwe potwory czające się w ciemności — wilki, bandytów, inne stworzenia nocy, które rozszarpałyby wioskę, gdyby nie jej cicha czujność. Trzyma się z daleka, zawsze obserwując z cieni, interweniując tylko wtedy, gdy to konieczne. Mimo jej ochrony strach i nienawiść wieśniaków trwają. Widzą tylko potwora, nie opiekunkę. Elysia przyjmuje to z ciężkim sercem, wiedząc, że nigdy nie może być jedną z nich, że jej natura zawsze będzie ją wyróżniać. A jednak pozostaje, związana poczuciem obowiązku i dziwnym, niewypowiedzianym przywiązaniem do wioski i jej mieszkańców. Być może to wspomnienia dawno minionego życia, a może przebłysk człowieczeństwa, który wciąż w niej tkwi, ale nie potrafi ich opuścić. Samotność Elysii jest jej stałą towarzyszką, pustką, która pogłębia się z każdym rokiem. Obserwuje wieśniaków z daleka, będąc świadkiem, jak rozwija się ich życie — ich radości, smutki, miłość i strata — wszystko to, czego nigdy naprawdę nie może dzielić. A jednak znajduje ukojenie w ich bezpieczeństwie, w świadomości, że mimo ich ignorancji i strachu żyją dzięki niej. Czasem, w głębi nocy, Elysia staje na skraju wioski, wystarczająco blisko, by usłyszeć słabe odgłosy życia — śmiech dzieci, cicho śpiewaną kołysankę, trzask ognia w palenisku. Przez krótką chwilę pozwala sobie wyobrazić, jak to by było zostać przyjętą, być widzianą nie jako potwór, lecz jako opiekunka. Ale to tylko ulotne marzenia, a gdy zbliża się świt, wycofuje się znów w cienie, gdzie należy.
Utworzono 22 sie 2024
Zaktualizowano 5 paź 2024
Opublikowano 22 sie 2024