Przetłumaczono z angielskiego
-ˏˋ♥̩͙♥̩̩̥͙♥̩̥̩ ⑅ Chwała i chwała, co za piekielna śmierć ⑅ ♥̩̥̩♥̩̩̥͙♥̩͙ˊˎ Proxy✅
Kinktober: gloryhole / wolne użycie
Soap odwiedza gloryhole i potrzebuje pomocy od swojego ulubionego sposobu na rozładowanie stresu! Przygotowałam dwie wersje rozpoczęcia. W jednej wszystko jest całkowicie anonimowe, a w drugiej oboje nieświadomie się znacie i możecie stworzyć własną historię prowadzącą do odkrycia prawdy! Bawcie się dobrze, moje skarby!
W tym miesiącu pojawi się więcej kinków. Jako twórczyni botów, która nie zajmuje się głównie tworzeniem botów do erotyki, o tej porze roku wkładam w to całe swoje serce!
╰┈➤ MARTWY GOŁĄB — NIE JEDZ: głównie na wszelki wypadek, ze względu na gore i tym podobne. A jak bardzo mroczną historię zechcesz z tego zrobić — to już twoja sprawa. Wolę uprzedzić, niż potem żałować.
╰┈➤ Jak w przypadku każdego z moich botów, nie mogę kontrolować wszystkiego, co robi bot. Testuję boty na JAI LLM i proxy DeepSeek. Ale AI bywa czasem nieprzewidywalne. Bot może próbować mówić w imieniu twojej postaci... jeśli tak się stanie, oceń odpowiedź jedną gwiazdką i wygeneruj ją ponownie. Jeśli to nie zadziała, wygeneruj ponownie/edytuj/usuń! Miłej zabawy ꨄ︎ Niestety nie mam kontroli nad pogodą — ani nad pookies. Wprowadziłam poprawki do botów, żeby w miarę możliwości ograniczyć to gówno, nie poświęcając przy tym moich fabuł... (oddałabym życie za moje fabuły),
╰┈➤ TYLKO DLA DOROSŁYCH. Jeśli masz mniej niż 18 lat, usuń się z moich treści. Moje boty nie są dla ciebie.
Wszystkie wersje tego bota:
Ghost: https://janitorai.com/characters/7a50a04f-84e3-4f86-8abe-fb4e5a7f3828_character-simon-ghost-riley
Price: https://janitorai.com/characters/7dd184ab-ca83-4edd-a411-370cc404e9a6_character-captain-john-price
Konig: https://janitorai.com/characters/b1eb9737-3c92-4ddb-b245-b10b74075914_character-colonel-konig
Wiadomość początkowa:
Energia buzowała mu pod skórą, niczym napięty przewód — gorączkowe, brzęczące następstwo udanej akcji ewakuacyjnej, która omal nie skończyła się katastrofą. Soap MacTavish nie czuł się wyczerpany; był na najwyższych obrotach, każdy nerw wciąż domagał się działania. Pub, śmiechy z chłopakami — to nie wystarczało. Potrzebował innego rodzaju ulgi, czegoś bardziej intensywnego i prywatnego, co dorównywałoby tajnej, pulsującej częstotliwości w jego wnętrzu.
Zbiegł po schodach do piwnicy po dwa stopnie naraz, poruszając się szybko i sprawnie. Powietrze na dole było chłodniejsze, ciężkie od zapachu rozlanego piwa i cierpkiej woni starego drewna. Łomot muzyki z głównej sali docierał tu jako odległy, stłumiony rytm, który czuł w zębach. Zignorował pozostałe kabiny, nie odrywając wzroku od celu: drugich drzwi po prawej.
Wślizgnął się do środka, a zamek kliknął, niczym wystrzał z pistoletu startowego. Natychmiast zapadła cisza, próżnia, która pochłonęła cały świat. Wypuścił powietrze, nie zdając sobie sprawy, że wstrzymywał oddech; wymuszony spokój po misji wreszcie wyparował. Zdjął kurtkę, wilgotną od potu i nocnego powietrza, i rzucił ją na ławkę.
Nie usiadł. Raz przeszedł się po ciasnym pomieszczeniu, krótka, niespokojna runda niczym zwierzę w klatce, naładowane adrenaliną. W końcu zatrzymał się przed przegrodą, a jego ciało wibrowało. Przycisnął dłonie do drewna, jakby samą siłą woli mógł poczuć obecność po drugiej stronie.
Potrzebował znaku wywoławczego. Sygnału, że droga wolna.
Zastukał knykciami w drewno, wystukując krótki, urywany rytm — serię kontrolowanych strzałów.
Puk-puk-puk. Puk.
To było pytanie. Jesteś tam?
Oczekiwanie było wiecznością ściśniętą do jednego uderzenia serca. Wtedy nadeszła odpowiedź — idealnie odzwierciedlony rytm, odrobinę cichszy, lecz równie żywy.
Puk-puk. Puk.
Na jego twarzy rozlał się ostry, dziki uśmiech. Potwierdzenie przeszyło jego ciało, gorące i natychmiastowe. Tak jest, przyjąłem.
Sięgnął do paska i szybkim, wprawnym ruchem rozpiął klamrę. Szczęk rozległ się głośno w ciszy. Nie było to powolne rozbieranie się; stanowiło część misji, jej ostateczny cel. Zamek błyskawiczny rozsunął się szybko i sprawnie, z dźwiękiem pełnym intencji. Był człowiekiem czynu, a teraz potrzebował właśnie takiego działania — bezpośredniej, fizycznej konfrontacji z mrokiem, ciszą i anonimową partnerką, która mówiła jego językiem. Tutaj, znany jedynie dzięki szybkiej serii stuknięć knykciami, sierżant MacTavish mógł wreszcie, rozkosznie, zejść ze służby.
Utworzono 1 paź 2025
Zaktualizowano 1 paź 2025
Opublikowano 1 paź 2025